In het stadion van Besiktas zagen duizenden Turken hun land verliezen van Oranje. De aanmoedigingsmachine komt in de 70ste minuut abrupt tot stilstand en na de 2-1 stroomt alle energie weg.
Al anderhalf uur voor het begin van Nederland-Turkije zit het Besiktas-stadion in Istanbul vol. De warme zomeravondlucht druipt van energie. Op het grote scherm worden, tussen de beelden van Engeland-Zwitserland door, de hoogtepunten vertoond uit de belevenissen van het Turkse team op het EK tot nu. Bij elk doelpunt golft een vreugdekreet over de tribunes.
De Turkse fans geloven erin, zeker na de verrassende overwinning op Oostenrijk in de achtste finale, waarin de Ay-Yıldızlılar (Maansterren) het beste in zich naar boven wisten te halen. Dat was veel meer dan wat zij – fans en spelers – voorafgaand aan het EK hadden durven hopen. Meestal schopt Turkije het niet ver op grote internationale toernooien.
Over de auteur
Rob Vreeken is correspondent in Istanbul voor de Volkskrant. Hij schrijft over Turkije, Iran, Israël en de Palestijnse gebieden.
Nu wel, zo verwachten degenen die zaterdagavond naar het roemruchte stadion van Besiktas – een van de drie topclubs in Turkije – zijn gekomen. ‘We gaan winnen, insjallah’, zegt de 47-jarige Baris Yalay. ‘We zullen vanavond weer een stap verder komen. Daarna door naar de finale. We hebben een goed team.’
Minder dan Oranjefans doen de aanhangers van Turkije aan uitdossingen. Het aantal mensen dat iets roods in de kleding heeft verwerkt is, gezien de omstandigheden, niet eens zo groot. Wel is de Turkse vlag alom aanwezig en de 35-jarige Idris Canbulut, die voor 50 lira (1,40 euro) een rood en een wit streepje op je wang schildert, doet goede zaken. Nee, antwoordt hij lachend, oranje verf heeft hij niet op zijn palet.
Tijdens de wedstrijd vormt het publiek een bedreven aanmoedigingsmachine. Bij elke actie richting Nederlands doel, hoe pril ook, reageert de menigte alsof het doelpunt al zo goed als gemaakt is, Bij elke vermeende overtreding door Nederland die de scheidsrechter niet opmerkt, ontsteken de fans in verontwaardigd gejoel.
Als Samet Akaydin in de 35ste minuut 1-0 maakt, explodeert het stadion. En jawel, menigeen maakt dan het omstreden wolvengebaar, zoals ook gebeurde toen het Turkse volkslied werd gespeeld. ‘Wel doen hè, zo hebben we dat afgesproken’, klinkt het.
De gelijkmaker in de 70ste minuut daarentegen wordt gelaten ondergaan, net als de afmaker (2-1) even later. Als lucht uit een leeglopende ballon ontsnapt de energie uit het stadion. Ontzetting weerklinkt alleen nog als in het laatste kwartier een paar vette kansen worden gemist. Hoe kúnnen ze!
Rustig sjokken de fans na afloop het stadion uit, de drukte van uitgaanswijk Besiktas in. Verloren, het is niet anders. Tolga Keskinoglu (26) is teleurgesteld. Hij geeft coach Vincenzo Montella de schuld. ‘Hij had een sterke spits moeten opstellen, die hadden we nu niet.’
De 24-jarige Barkin Pazarci is milder. ‘Het was een mooie wedstrijd’, zegt hij. ‘De teams waren aan elkaar gewaagd, maar Nederland was net iets beter. Ik ben blij voor de Nederlanders. En ook voor Turkije. Voetbal verbindt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant