Een korte, krachtige opleving in de tweede helft, nadat het opportunisme de zoetsappigheid had verdreven, bracht Oranje met een 2-1 overwinning tegen Turkije in de halve finale van het EK voetbal.
Pas toen de ziel opbloeide en de tijd voor voetbal zonder risico voorbij was, om een roemloze uitschakeling te voorkomen, was Oranje voor even ontketend. Binnen een paar minuten viel eerst de gelijkmaker door een kopbal van uitblinker Stefan de Vrij, met een variatie van een hoekschop, na een voorzet van Memphis Depay.
Oranje bleek ook fitter en profiteerde van het overwicht in de slotfase met een bizar, winnend doelpunt, nadat Denzel Dumfries de bal voorzette, en rechtsachter Mert Müldür de bal wilde wegwerken en in zijn val Cody Gakpo meesleurde en de bal in het doel zag verdwijnen.
Voor het Nederlands elftal was door allerlei toevalligheden en een speling van het lot de rode loper uitgelegd naar de halve finales van het EK, door eerst Roemenië en daarna Turkije op de rol. Tegenstanders die op papier veel minder te bieden hebben.
Maar na een relatief makkelijke avond tegen de Roemenen bleek de loper een spijkerbed dat Nederland pijnigde, tot diep in de tweede helft, toen de ontsnapping zich aandiende. Nederland versloeg Turkije alsnog en speelt woensdag in Dortmund tegen Engeland.
Spannend was het zeker, met name na rust, toen Oranje met stoomwals Wout Weghorst de Turken steeds dieper wegdrukte op de eigen helft, zonder tot heel veel kansen te komen overigens, terwijl de defensie menig overtreding nodig had om de gevaarlijke uitbraken van de ploeg van bondscoach Vincenzo Montella te ontregelen.
Het Nederlands elftal kroop na de goede start van slechts luttele minuten, met een mooie aanval en een schot van Memphis Depay over het doel, terug in de comfortzone. Naar de status quo van dat risicoloze balbezit, van dat eeuwige zoeken naar elkaar, al staat de een naast de ander. Dat gebrek aan diepte kleefde al zo vaak aan het elftal, dat sloom oogde, zonder idee en wil, zoetsappig. Nooit eens de bal in één keer naar voren, altijd in de achteruitkijkspiegel koekeloeren. Het was als een overjarige palingsound tegen opzwepende Turkse muziek, die overal in Berlijn was te horen zaterdag.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Dit is zijn zevende EK bij de mannen.
Cody Gakpo was onherkenbaar, Steven Bergwijn deed voor spek en bonen mee, Xavi Simons was weer eens vermoeiend door zijn naïviteit, met zijn talloze balverlies door vreemde, mislukte trucs. Denzel Dumfries wist nauwelijks wat hij allemaal aan het doen was op de rechterflank en Memphis Depay, ja, die deed weer mee, al was hij een van de minst slechte spelers. Pas na de 2-1 werd hij vervangen voor het debuut als international van Joshua Zirkzee.
Door de passiviteit van Oranje groeide Turkije in de wedstrijd, voor rust, putte vertrouwen uit het falen en de besluiteloosheid van Oranje, op de deinende golven van het nooit verslappende gezang van de duizenden en duizenden Turken in het Olympiastadion, die als verwacht het zangconcours met overmacht wonnen. Turkije, 35 plaatsen lager op de Fifa-ranking dan Nederland, deed het goed, uitstekend zelfs, zakte ver terug en zette bij tijd en wijlen de goede, snelle, handige aanvallers aan het werk, vaak via spelmaker Hakan Calhanoglu of rastalent Arda Güler.
De aanvallers wisselden veelvuldig van positie en bezorgden Virgil van Dijk en co bergen werk. En dat terwijl de 19-jarige Arda Güler zich vaak liet zakken naar de rechterflank om het spel te verdelen. Het doelpunt na 35 minuten was symbolisch voor het algehele geknoei van Oranje. Denzel Dumfries gaf een hoekschop weg, omdat hij niet had gezien dat Nathan Aké de bal nog raakte. De bal kwam via via op de rechterflank bij Güler, die met rechts voorzette naar de tweede paal. Dumfries verzuimde een paar man buitenspel te zetten, Bart Verbruggen ging onder de bal door en Samet Akaydin kopte uitstekend in, via de lat.
Het moest totaal anders, dat was duidelijk. Ronald Koeman greep meteen in door Wout Weghorst te brengen voor Bergwijn, en Oranje drukte de Turken steeds verder terug naar het doel. Weghorst was nu spits, Simons rechtsbuiten, Depay hield zich op in de luwte achter Weghorst. Langzaam ging het beter, met soms een vloeiende, snelle aanval. Eindelijk was er echte drang naar voren, vielen de twee doelpunten en moest Turkije met alle kracht vooruit, met alles en iedereen.
Invaller Micky van de Ven hield een bal uit de doelmond, Bart Verbruggen redde een bal met een reflex. Nederland hield stand, danste met zijn allen aanstekelijk op het veld van het Olympiastadion, op muziek van Hazes en Snollebollekes. Het stadion trilde van Hollands geluk. Nederland speelt als enige relatief kleine land de halve finale, tussen het geweld van Spanje, Frankrijk en Engeland.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant