De bewoners van de Oranjestraat Marktweg in de Haagse wijk Transvaal gingen zaterdagavond volledig uit hun dak na de overwinning van het Nederlands elftal. Ook de Turkse gemeenschap deed mee aan het feest. ‘We willen het slechte beeld van Transvaal rechtzetten.’
Vroeg op de zaterdagavond inspecteert de 54-jarige Danny van Dijk met een peukie en een bacootje in zijn hand zijn volledig in het oranje gehulde straat. Hier staat het brein achter de indrukwekkende metamorfose die de Marktweg in aanloop naar het EK voetbal heeft ondergaan. ‘We hebben 58 kilometer aan oranje vlaggetjes opgehangen’, zegt Van Dijk, een sympathieke ras-Hagenees met een grijs ringbaardje.
Alle huizen zijn met oranje zeil versierd, ook die van de Turks-Nederlandse bewoners. Op de muren prijken aansporende teksten als: ‘Eén ding is zeker: Oranje wint de beker’. Of, op geheel Haagse wijze: ‘Schuim op die bekkuh!’ Overal wapperen de slingers en de nationale driekleur in de wind, hier en daar is ook een Turkse vlag opgehangen.
Over de auteur
Abel Bormans is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincie Zuid-Holland.
De Marktweg zou later op de avond het perfecte toneel blijken voor een volksfeestje, nadat het Nederlands elftal met 2-1 van Turkije won.
Enkele uren voor de aftrap loopt het vol met Oranjefans in Van Dijk’s met kunstgras bezaaide achtertuin. Daar wordt de wedstrijd op groot scherm uitgezonden. ‘Wij praten misschien anders dan in Wassenaar’, zegt Van Dijk met een karakteristiek Haags accent, ‘maar dat maakt ons niet minder. We willen graag het slechte imago van Transvaal rechtzetten. Door onze oranje-acties tijdens de eindtoernooien krijgen we positieve aandacht voor de wijk.’
Trots laat hij een foto zien van koning Willem-Alexander, die tijdens het EK van 2021 een bezoek aan de Marktweg bracht. Ook het internationale persbureau Reuters en de Duitse en Russische televisie kwamen al eens langs. ‘Gingen ze me nasynchroniseren’, zegt Van Dijk. ‘Hoor je je eigen in een keer met zo’n raar Duits stemmetje praten.’
Van Dijk haalde dit jaar 50 duizend euro op in de wijk. Bijna elk huishouden droeg wel wat bij, enkele grote sponsoren maakten het af. ‘Wij wonen hier met Turken, Marokkanen en Surinamers samen, en dat werkt super’, zegt Van Dijk. ‘Ik ben ervan overtuigd dat als hier alleen maar Hollanders zouden wonen, we de Oranjestraat niet voor elkaar zouden krijgen. Dan is de mentaliteit toch anders.’
In café Aspendos, om de hoek van de Marktweg, hopen ze deze avond stiekem op een Turkse overwinning. In het met tafelkleedjes bedekte buurtcafeetje, waar vooral Turkse en Bulgaarse Hagenezen komen, wordt het Turkse spelletje okey opgeborgen zodra het Turkse volkslied klinkt. ‘Türkiye!’ ‘Türkiye!’, klinkt het uit de ene keel na de andere.
De 55-jarige Murat Ay, werkzaam in de bouw, heeft een Turkije-shirtje aangetrokken. Het is een exemplaar uit het jaar 1997, toen Turkije tijdens een WK-kwalificatieduel door een goal van Hakan Şükür met 1-0 van Nederland wist te winnen. Maar Ay’s hoed is dan weer rood-wit-blauw. Als een cafégast hem vraagt of hij voor ‘Nederland of Türkiye’ is, antwoordt hij: ‘Allebei, maar net iets meer voor Turkije’.
‘Dat is het mooie van deze wedstrijd’, zegt hij tegen de Volkskrant-verslaggever. ‘Jullie Nederlanders zijn vandaag alleen blij als Nederland wint, maar voor ons is het hoe dan ook feest.’
Dan fluit de scheidsrechter voor het begin van de wedstrijd. Nederland begint goed aan het duel en dwingt het Turkse elftal te verdedigen. De spaarzame keren dat Turkije de middenlijn oversteekt, worden de cafégasten helemaal wild: ‘Haydi!’ (‘kom op!’), ‘Haydi!’. En iedere keer dat het Turkse wonderkind Arda Güler de bal aanraakt, klinkt het jubelend: ‘Arda!’ Als Samet Akaydin dan ook nog de 1-0 binnen kopt, bereiken de decibellen hun hoogtepunt. Na het rustsignaal kijken de cafégangers triomfantelijk in het rond.
In de Oranje achtertuin van Danny van Dijk is de sfeer in de pauze logischerwijs enigszins bedrukt. Er staan zo’n zestig Oranje-supporters, en ook een drietal Turkije-fans. Een Koerdische jonge man heeft sympathie voor beide elftallen. Hij wijst op het ADO Den Haag-logo, om zijn voornaamste loyaliteit aan te duiden. ‘Ik ben een kankâh Hagenees’, zegt hij op de hier gangbare wijze. Wie dat woord liever niet hoort, kan beter uit Van Dijk’s achtertuin blijven.
In de tweede helft loopt de spanning op als een doelpunt van Oranje geruime tijd uitblijft, en Turkije zelfs nog een keer de paal raakt. Dan wordt er richting het einde van de zeventigste minuut ineens keihard op de achterdeur van Van Dijk gebonkt.
Een schreeuwende Hagenees in een oranje-shirt komt met gebalde vuisten en uitpuilende ogen de ruimte binnen. ‘Ja-a-a!’, schreeuwt hij. ‘Ja-a-a-!’ Verbaasd kijken de aanwezigen om naar deze ogenschijnlijke mafketel. Maar wat blijkt: het scherm in de tuin van Van Dijk loopt anderhalve minuut achter. Stefan de Vrij heeft zojuist gescoord. Oranje komt op gelijke hoogte. Niet veel later wordt het zelfs 2-1. En dan klinkt het verlossende eindsignaal.
In een mum van tijd verandert de Marktweg in een uitzinnig feest. Oranje fakkels worden aangestoken, vuurwerkbommen gaan de lucht in, Nederland-supporters vallen elkaar in de armen. Ook tientallen Turkije-fans komen tevoorschijn, schudden hier en daar een hand en filmen lachend het Oranje-feestje. Enkele Turkse Hagenezen halen imposante scooters en quads tevoorschijn, en laten hun motor feestelijk vroemen.
In tegenstelling tot in de aangrenzende Schilderswijk, waar de ME later op de avond charges moest uitvoeren omdat de politie met vuurwerk werd bekogeld, blijft de sfeer hier goed. Van Dijk valt een Turkse vriend in de armen. ‘Hij vertelde me dat hij trots is op de straat’, zegt Van Dijk. ‘Van tevoren zei ik tegen hem: als jullie winnen, maken we een feestje. En als wij winnen, maken we ook een feestje. Kijk nu eens om je heen, dit is toch mooi.’
Ook Turkije-fan Murat Ay deelt in de vreugde. ‘Dit maakt Transvaal een bijzondere wijk’, zegt hij. ‘Ik denk dat we hiermee het goede voorbeeld geven aan het hele land.’
En tot in de late uren klonk er getoeter.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant