Ze blokkeerde olieplatforms in het noordpoolgebied, startte een klimaatzaak met inwoners van Bonaire en belandde in een Russische cel. Faiza Oulahsen stopt na dertien jaar bij Greenpeace. Ze ruilt haar topfunctie bij de activisten in voor de wereld van consultants en accountants.
Ze vond het moeilijk om aan haar collega's te vertellen dat ze wegging, vertelt Faiza Oulahsen tijdens haar laatste week in de Greenpeace-loods, tevens kantoor, in het Amsterdamse stadsdeel Noord. Op haar overstap naar 'de andere kant' werd wisselend gereageerd. "Het sloeg bij sommigen in als een bom."
Oulahsen kwam naar eigen zeggen "bij toeval" binnen bij Greenpeace. Ze zou een tijdelijke functie vervullen, maar werd aangenomen als campagneleider klimaat en energie. De 24-jarige Oulahsen studeerde op dat moment af in de politicologie en was actief bij GroenLinks.
Uiteindelijk bleef Oulahsen dertien jaar bij de ngo, voerde een tal van acties en ontmoette er haar partner. De laatste jaren was ze er hoofd Klimaat en Energie.
Waarom besloot je nu te gaan?
"Ik merkte dat ik hier was uitgegroeid. Dat betekent niet dat er geen uitdaging zit in knokken voor een betere wereld en het aanpakken van klimaatverandering. Maar na dertien jaar merkte ik steeds vaker: dit gesprek hebben we al gevoerd, dit hebben we al eerder geprobeerd, deze gedachtekronkel heb ik eens gehad. Ik was toe aan iets anders."
Stopt met jouw werk hier ook jouw activisme?
"Activist ben je als mens, ongeacht je baan. Ik zat in een luxepositie dat ik dit mijn werk mocht noemen."
Je ziet wel vaker dat mensen bij ngo's overstappen naar het bedrijfsleven. Waarom is dat, volgens jou?
"Ik denk de behoefte aan meer invloed. Al vind ik dat je bij Greenpeace veel invloed kan hebben, als je het goed doet."
Oulahsen zat namens Greenpeace aan tafel bij de onderhandelingen voor het Klimaatakkoord, waarbij ze wegliep vanwege de uitblijvende CO2-heffing voor de industrie. Na druk van wetenschappers en de klimaatbeweging kwam die heffing er uiteindelijk toch doorheen.
Onder de vleugels van Oulahsen begon Greenpeace met een groep inwoners van Bonaire een rechtszaak tegen de Nederlandse Staat. De overheid doet volgens de aanklagers niet genoeg om de gevolgen van klimaatverandering op het eiland te beperken. Bonaire is een 'bijzondere gemeente' binnen het Koninkrijk der Nederlanden.
Wat laat je achter bij Greenpeace?
"Een organisatie die opener is dan toen ik begon, en die samenwerkt met andere bewegingen en meer oog heeft voor burgers. Bijvoorbeeld de inwoners van Bonaire, of de omwonenden van Schiphol en Tata Steel. Zij die alle shit over zich heen krijgen en het gevoel hadden er alleen voor te staan. We zijn samen actie gaan voeren."
In 2013 werd Oulahsen samen met haar collega Mannes Ubels wereldnieuws toen ze werden gearresteerd door de Russische politie, samen met 28 bemanningsleden van het Greenpeace-schip Arctic Sunrise. Ze voerden actie op een boorplatform van het Russische gasbedrijf Gazprom in het noordpoolgebied.
De activisten werden aangeklaagd voor piraterij. Er hing hun tien tot vijftien jaar gevangenisstraf boven het hoofd.
Toch werden alle activisten plots - in een context van de naderende Olympische Spelen in Sotsji - na twee maanden op borgtocht vrijgelaten. Oulahsen denkt dat ze van geluk mocht spreken. In de jaren na hun vrijlating verdwijnen steeds meer activisten in Rusland achter de tralies.
Hoe kijk je nu terug op die periode?
"Het heeft me getekend en gevormd. Het niet weten wat je lot wordt en de eenzaamheid waren ontzettend zwaar. Ik heb er PTSD (posttraumatische stressstoornis, red.) aan overgehouden. Ik had een tijd last van onthechting."
"Toch was het, hoe gek het ook klinkt, ergens een positieve ervaring. In zo'n extreme situatie ga je terug naar de essentie van je bestaan en is het ineens glashelder wat ertoe doet in het leven."
"In de cel miste ik mijn dierbaren, de zon op mijn huid, een wandeling maken. Ik was net 26, maar vergat in mijn dagelijks leven van die dingen te genieten. Greenpeace was mijn leven. Dat was een belangrijk inzicht en toen ik thuiskwam, ben ik dat meer gaan proberen te waarderen. Al zal ik altijd wel een workaholic blijven."
Sta je nog achter je actie?
"Ja. ik heb er geen spijt van. Je bent ergens ook trots als je voor je idealen wordt vastgezet."
Zou je het nog een keer doen?
"Ik denk niet dat je jezelf per se in levensgevaar moet brengen voor elk protest. Hiervoor was het achteraf niet nodig. Ik draag ook mijn verantwoordelijkheid voor de mensen om me heen, mijn kind. Sinds Rusland sta ik daar meer bij stil."
Op 1 september begint Oulahsen bij het accountants- en consultancybureau KPMG. Daar gaat ze naar eigen zeggen bedrijven helpen te vergroenen. Bijvoorbeeld met adviezen rond het verkleinen van hun CO2-voetafdruk of het verduurzamen van de keten.
Wat kun je bij KPMG wat je bij Greenpeace niet kon?
"Greenpeace is de klassieke luis in de pels: we schoppen tegen machtige partijen die te weinig doen. Maar op het moment dat een bedrijf aan de slag gaat met verduurzaming - het 'echte werk' - zijn we alweer weg."
"Dat is een stukje van de energietransitie dat ik nu steeds misloop. Ik zie ook de worsteling van bedrijven die tegen de grenzen van een systeem aanlopen dat nog fossiel is. Het lijkt me boeiend om daarbij betrokken te zijn. Met een beetje geluk loopt zo'n bedrijf een stukje duurzamer naar buiten."
Dat systeem waar je het over hebt en waar je in gaat werken, is er een waar organisaties als Greenpeace juist tegen strijden. Hoe kijk je daarnaar?
"Ik denk dat ik daar juist wat kan leren. Ik geloof echt dat je binnen een bepaald systeem verandering teweeg kan brengen. En ik heb ook zo mijn overtuigingen. Ik strijd nog steeds voor een klimaatneutrale wereld en dat gaat niet veranderen."
Wat als je in een situatie terechtkomt waarbij je een bedrijf moet helpen zich duurzamer voor te doen dan het is?
"Vroeger kwamen bedrijven daarmee weg, maar nu zijn burgers wel kritischer geworden. Ik denk ook niet dat bedrijven bij mij zullen aankloppen om te greenwashen. Daarvoor heb ik een te lange staat van dienst in de klimaatbeweging. Ik loop toch met een soort sticker op mijn hoofd. Mijn angst is eerder: staan bedrijven wel open om met iemand zoals ik te praten?"
Eens een activist, altijd een activist?
"In hart en nieren. ik zal alleen niet dezelfde hoeveelheid acties voeren als eerst. Ik zal meer rekening moeten houden met bedrijven die ik ga adviseren."
En als Tata Steel met jou in zee wil?
"Dan zou het gek zijn om daar actie te voeren."
Source: Nu.nl algemeen