Op een Spaanse camping wordt Marion verliefd op de Duitse Klaus. Na die vakantie blijven ze elkaar schrijven en de zomer daarna is het aan. Maar na een herfstvakantie bij hem thuis, worden zijn brieven spaarzamer.
Marion (70): ‘Het was de zomer van 1971. Ik zat met mijn zus en broer op de achterbank van de auto. Drie dagen zouden we erover doen om van Brabant naar Spanje te komen. Mijn vader was een voorzichtige chauffeur, we reden langzaam, en als er werd geklierd snauwde hij iets, of riep: ga maar rode auto’s tellen. Het was een bezoeking, die tocht, maar ik wist: aan het einde van de reis lonkt de slagboom van camping Cala Gogo. Daarachter lag het paradijs en zouden we vier weken lang zwemmen, dansen en op de rotsen hangen met alle andere jongeren.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘De eerste avond op de camping liep ik samen met mijn zus naar zee. Op de rotsen zat een jongen met lang blond, golvend haar en een strakke zwembroek waar zijn magere heupbotten bovenuit staken. Hij speelde The Beatles op zijn gitaar. Ik was verrukt, want ik was fan; al toen ik heel jong was, kon ik alles van The Beatles fonetisch meezingen en nu had ik het Spaanse walhalla nog niet betreden of ik werd verrast door mijn favoriete songs. Ik liep naar hem toe, ging naast hem zitten en begon uit volle borst mee te zingen. Vanaf dat moment bleven we dicht bij elkaar in de buurt. Veel moeite hoefden we daar niet voor te doen, niemand van ons ging ooit het campingterrein af. We verplaatsten ons altijd met zijn dertigen tegelijk. Van strand naar rotsen naar disco. Iedere dag hetzelfde en iedere dag begon en eindigde met de gitaarspelende Duitse Klaus.
‘We hadden niet de behoefte om er met z’n tweeën tussenuit te knijpen, het was goed zoals het was. Af en toe deelden we een beleefd kusje op de wang en ik wist: nu ben ik verliefd. Bij het afscheid vier weken later was ik erg verdrietig. We beloofden elkaar dagelijks een brief te schrijven en de hele terugweg zat ik ineengedoken in een hoek op de achterbank. Toen begon het wachten. Naast onze voordeur zat een gemetselde gleuf. Om te voorkomen dat de post op de grond in de meterkast terechtkwam, had mijn vader een klein kastje gebouwd dat opende met een snerpend geluid. Hoe bepalend dat geluid voor de loop van mijn leven zou worden, wist ik toen nog niet.
‘Meerdere malen per dag begon ik erin te kijken, in de hoop op een bericht van Klaus. De post is al geweest hoor, er is niks, riep mijn vader dan geïrriteerd vanuit de huiskamer, maar ik geloofde het pas als ik het zelf had gezien en zelfs dan controleerde ik gewoon weer opnieuw. Klaus hield zich aan zijn belofte. Drie, vier brieven in de week kreeg ik, en telkens schreef ik terug. Hoe was de verjaardag van je moeder, schreven we, en: ich liebe dich. Mijn ouders werden gek van mijn obsessie. Om me af te leiden stuurden ze me naar dansles, maar ik wilde gitaarspelen, net als Klaus. Bij V&D spaarde ik als vakkenvuller een gitaar bij elkaar waar ik vervolgens vier, vijf uur per dag op studeerde, zodat ik het jaar erop, als we opnieuw naar Cala Gogo zouden gaan, Klaus zou kunnen verrassen.
‘Toen de zomervakantie aanbrak zat ik met mijn broer en zus op diezelfde achterbank op weg naar Spanje, weer boven op de slaapzakken, maar nu met een Spaanse gitaar tussen mijn benen geklemd. Ik had Klaus niets verteld en ’s avonds liep ik met mijn gitaar naar de rotsen en begon te spelen en te zingen, alle liedjes van The Beatles. Ik had een droge mond van de zenuwen, maar het ging fantastisch en ik was blij dat mijn moeder me onderweg op een Franse parkeerplaats nog had gevraagd even te oefenen, zo waren mijn vingers soepel gebleven. Klaus keek me aan met heel veel liefde en bewondering en hield niet op te zeggen: fabelhaft, wunderschön, en na afloop applaudisseerde de hele rots. Ik geloof dat ik nog nooit zo gelukkig was geweest.
‘Toen werd alles duidelijk: nu hadden Klaus en ik verkering. Ik mocht zelfs in de herfstvakantie met mijn zus bij hem in Bochum logeren. Ik sprak al redelijk Duits, zijn moeder liet me weten dat er in Duitsland een gebrek was aan kleuterleidsters, dus als ik zeker wist dat ik het onderwijs in wilde, dan kon ik dat na mijn eindexamen net zo goed daar doen. We sliepen die herfstvakantie niet samen, maar één keer stonden zijn ouders toe dat wij tweeën op zijn bed gingen liggen met de deur dicht. Voor het eerst in anderhalf jaar waren we alleen, ik voelde met mijn vingers zijn huid onder zijn kleren, ik raakte zijn billen aan en hij die van mij, en opgewonden vroegen we ons af: is dit nu seks, hebben we het nu echt gedaan?
‘Terug in Nederland werden zijn brieven spaarzamer en het fanatieke geklap met het snerpende brievenbusje almaar frequenter. Toen ik hem voor zijn verjaardag mocht bellen met de diensttelefoon van mijn vader, nam hij niet op. Op een dag, toen ik terugkwam van oppassen, trof ik mijn moeder aan met een vertrokken gezicht. ‘Klaus was hier’, zei ze. Het bleek dat hij in het geheim zijn rijbewijs had gehaald, een auto had gekocht en onmiddellijk naar mij toe was gereden. ‘Maar waar is hij dan?’, vroeg ik. ‘Je vader heeft hem weggestuurd’, zei ze.
‘Mijn vader bleek ineens genoeg te hebben van het snerpende scharnier en van mijn teleurstelling als er niks in de bus zat. Het wordt toch niks, had hij tegen mijn moeder gezegd. Zelf heb ik hem er nooit naar durven vragen. Want over zulke dingen wor nie geproat. Bovendien had ik het mijn moeder beloofd. Klaus heb ik daarna nooit meer gezien, op mijn smekende brieven antwoordde hij niet meer. En toen ik hem later googelde en op Facebook zocht, kon ik hem niet vinden. Vorige week vertelde ik dit hele verhaal aan een vriendin. Ik ga hem nu zoeken, zei ze, en pakte haar telefoon. Dat heb ik al zo vaak geprobeerd, zei ik. Maar nog geen minuut later had ze een bericht gevonden. Eentje, meer niet. Dat van zijn overlijden vorige maand.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marion gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant