Het tragische, twee dagen durende debat over de regeringsverklaring van het nieuwe kabinet begon wonderlijk. De nieuwe premier, Dick Schoof, roemde hardloper Sifan Hassan als een van zijn ‘allergrootste Nederlandse sporthelden’ – ze begon zonder ervaring aan haar eerste marathon, die ze won, zoals de premier zonder ervaring zijn premierschap begint. Daarna schakelde hij moeiteloos over naar de belangrijkste doelstelling van zijn kabinet: een ‘zeer streng asiel- en migratiebeleid’, zoals gewenst door ‘de inwoners van Nederland’: ‘Dat is, hoe je het ook wendt of keert, het springende punt.’
De immigratie als moeder aller problemen, gestut door politici die al twintig jaar luid verkondigen dat immigratie de moeder aller problemen is. ‘Dit kabinet sluit niemand uit’, zei Schoof ook – het is niet de enige paradox die zijn regering kenmerkt, als vrucht van doelbewuste politieke polarisatie.
Sifan Hassan kwam als asielzoeker naar Nederland, haar eerste maanden bracht ze door in een huis voor alleenstaande minderjarige vluchtelingen in het Drentse dorp Schipborg. Daar mocht ze niet hardlopen, vertelde haar voormalige mentor Jessy Stevens aan het Dagblad van het Noorden. Ze verpieterde totdat ze naar een andere opvang in Noordlaren kon, waar de moeder van Stevens werkte. Die ging met Hassan naar sportwinkel Ruchti aan de Stationsweg en kocht schoenen, een loopbroekje en een shirt, en regelde een Groningse coach. De rest is geschiedenis. Dat ze regelmatig een hoofddoek draagt, doet niet ter zake.
Met alleen haar vluchtverhaal was Hassan waarschijnlijk niet door de ballotage van de Immigratiedienst gekomen; misschien had ze nog steeds in een asielcentrum gewoond zoals zovelen, misschien was ze al uitgezet. Volgens het huidige landgebonden beleid van de Immigratiedienst kan een deel van de Ethiopiërs veilig gedwongen terug, minister Faber (‘horden parasiterende gelukszoekers’) zal er werk van maken.
De held van de premier van een anti-asielzoekerskabinet is een asielzoeker – het is de bekende ongerijmdheid die het ontspoorde denken over vreemdelingen kenmerkt. Die zijn problematisch totdat hun succes het onze wordt. De anonieme, zwijgende rest kan gebruikt worden als ‘springend punt’ om op te draaien voor problemen die vaak elders zijn ontstaan.
Dick Schoof was lang genoeg hoofddirecteur van de Immigratiedienst om dat te weten, wat het begin van zijn regeringsverklaring alleen maar wonderlijker maakt.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tijdens een schorsing van het debat bel ik Ton van Hoesel, de oud-trainer van Sifan Hassan, die nog steeds met internationale hardlopers werkt bij het Running Team Eindhoven, en leraar geschiedenis was op een mbo. ‘Wat mooi’, zegt hij, dat de nieuwe premier haar in zijn eerste woorden noemt, en als ik hem de paradox voorleg. ‘En wil je nu mijn eerlijke mening weten?’
Sifan Hassan is een voorbeeld voor velen, zegt hij, ‘nu is ze een echte Nederlander, mensen die haar talent niet hebben, maken minder kans.’ Met hulp van hem en anderen, en van de Immigratiedienst, werd ze versneld genaturaliseerd. ‘Ik denk dat de positiviteit groter is als het gaat om één persoon’, en, ‘toen ik leraar was, werd een Afrikaanse jongen teruggestuurd, dan ken je zijn persoonlijke verhaal en denk je: dit moet niet kunnen.’ Maar hij vertelt ook over het dorp Budel vlakbij, waar een groepje stelende asielzoekers regelmatig het erf van kennissen oploopt, ‘en daar denken ze er uiteraard wat anders over’. ‘Dus ik kan me wel wat voorstellen bij de problematiek waar de mensen mee te maken hebben. En daarom wordt er nu in een andere richting gestemd.’
Atletiek is een wereldsport. ‘We hebben nu zowel Russen als Oekraïners en dat gaat goed’, zegt van Hoesel. ‘Soms denk ik: zo zou de wereld moeten zijn. We maken het elkaar weleens te moeilijk, in dat opzicht heeft de politiek de polarisatie ook wel aan zichzelf te danken.’
En in Hengelo, waar ze dit weekend wedstrijden loopt, zei wereldburger Sifan Hassan over Dick Schoof: ‘Ik ben blij dat hij fan van mij is. ‘Ik wens hem veel succes’. Ook zei ze: ‘Ik heb veel meegemaakt in Nederland. Ik ben hier opgegroeid, volwassen geworden. Dat zal ik nooit vergeten. Nederland zit in mijn hart.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant