De eerste helft van het seriejaar was verrassend sterk, ook door het Nederlandse aandeel. Wat waren de beste series van 2024 (tot nu toe)?
In de eerste weken van 2024 haalde ik de Britse spionageserie Slow Horses in, op Apple TV Plus. En was ik meteen verkocht. Er zijn inmiddels vier seizoenen verschenen, gebaseerd op de boeken van Mick Herron. Voor het najaar staat het vijfde seizoen op het programma, een verfilming van de roman London Rules. En met zo'n vooruitzicht kan het seriejaar eigenlijk al niet meer stuk. Ondertussen gaan de geruchten dat het tweede seizoen van Severance (het eerste seizoen in 2022 was een van de jaarfavorieten van deze krant) ergens in de herfst gaat landen. En dan begint het derde seizoen van The Bear volgende week op Disney Plus.
De tweede helft van 2024 ziet er dus heel goed uit, en dit zijn alleen nog maar een paar vervolgseizoenen waar je je op kunt verheugen. De eerste helft van het jaar was op een bomen en het bos-manier ook uitstekend, met een aantal opvallende uitschieters die we ongetwijfeld ook in de eindejaarlijsten gaan terugzien.
Over de auteur
Mark Moorman is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series, fotografie en populaire cultuur.
Natuurlijk, er is een flinke onderstroom van middelmaat, die er door de aanwezigheid van filmsterren en hoge budgetten misschien uitziet als kwaliteitstelevisie, maar dat niet altijd is. Mid TV, noemde de televisieschrijver James Poniewozik van The New York Times het nieuwe tijdperk, waarbij het artistieke avontuur is ingeruild voor geruststellende herkenbaarheid.
Is de juridische thrillerserie Presumed Innocent, momenteel bezig op Apple TV Plus, niet het perfecte voorbeeld van Mid TV? Gebaseerd op een oude bestseller van Scott Turow, als een stukgelezen boek dat je in een vakantiehuisje vindt, en opgepept door de aanwezigheid van een filmster als Jake Gyllenhaal.
Niets mis mee verder, maar ook precies het type ‘gourmet hamburger’ (aldus een leidinggevende bij Netflix) dat ze bij de streamingsdiensten zo graag op het menu hebben staan. Behalve natuurlijk dat er beter te vinden is, als je maar goed zoekt. Drie van de verrassendste titels in de halfjaarlijst komen bijvoorbeeld bij Netflix vandaan. Dat stemt hoopvol voor de rest van het jaar.
Geen ranglijst
De lijst hieronder is alfabetisch opgezet, gebaseerd op de vier- en vijfsterrenrecensies van het afgelopen half jaar. Lees ook: Dit zijn de beste series van 2023
Deze zesdelige serie kwam zo ongeveer uit het niets, althans zonder enige fanfare, maar was vervolgens wekenlang de best bekeken serie op Netflix en het gesprek van de dag. De Britse comedian Richard Gadd vertelde in Baby Reindeer het zeer persoonlijke en uiterst pijnlijke verhaal van de periode dat hij gevolgd werd door een vrouwelijke stalker. De impact van de serie had zeker te maken met het feit dat Gadd zelf de hoofdrol speelde als zijn alter ego Donny, maar kwam toch vooral door de fenomenale rol van Jessica Gunning als stalker Martha. Maar daarmee was het verhaal nog niet afgelopen. Kijkers gingen op zoek naar de ‘echte’ Martha. Piers Morgan interviewde haar vervolgens handenwrijvend voor zijn veelbekeken televisieshow. En inmiddels ligt er een miljoenenclaim bij Netflix.
Dat Eva Crutzen een multitalent is, was natuurlijk al langer bekend. En zeker duidelijk bij de vele fans van het satirische programma Promenade. In september 2023 won ze een Gouden Kalf voor haar eigen comedy/dramaserie Bodem, die uiteindelijk pas dit voorjaar te zien was. Ze schreef, regisseerde, produceerde, speelde de hoofdrol en schreef een aantal liedjes. In een serie die met opgeheven hoofd ‘het Nederlandse Fleabag’ kan worden genoemd maakte ze van de komische en dramatische worstelingen van het personage Cat een avontuur om intens mee te leven. We schreven eerder dat Cat ‘een van onze nieuwe favoriete personages uit de Nederlandse seriegeschiedenis’ is. We kunnen niet wachten op Bodem, seizoen 2.
Wellicht bent u geen animatietype en heeft u Carol & the End of the World daarom tot nu toe genegeerd. We zeggen u hierbij dat dat een tragisch misverstand is. Het is een van de origineelste, geestigste én ontroerendste series van het jaar. Carol (stem én personage gebaseerd op de stand up comedy van Martha Kelly) ontdekt dat als een ontspoorde planeet op aarde afstormt ze haar tijd het liefst doorbrengt in een grote, mysterieuze kantoortuin, waar ze nieuwe vrienden opdoet, terwijl ze opvallend veel vreugde uit geestdodend kantoorwerk haalt. Het kantoor blijkt een veilig eiland in een ontspoorde wereld in de laatste dagen. En een vertrekpunt om alle relaties in haar leven opnieuw op waarde te schatten.
De alternatieve superheld beleeft een hoogtepunt, met series als The Boys (Prime Video) en Supacell (Netflix). Maar het is vooral de Brits-Ierse comedyserie Extraordinary die er in dit veld uitspringt; dit jaar toe aan het tweede seizoen. Het verhaal speelt zich af in een wereld (alweer een serie met metropool Londen als achtergrond) waar iedereen wordt geboren met een superkracht die zich op de achttiende verjaardag openbaart. Behalve dus bij onze hoofdpersoon Jen (de geweldige Ierse actrice Maíréad Tyers) die daarmee de enige ‘gewone’ persoon is in haar wereld. De creativiteit en de eindeloze absurde verbeelding van scenarist Emma Moran voert de kijker voortdurend naar verrassende plekken. Een fantasy-wereld in een verder buitengewoon herkenbare setting.
Sinds The Last of Us (een van onze favorieten in 2023) lijken gameverfilmingen een flinke groei te hebben doorgemaakt. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ambitieuze games de laatste jaren steeds meer op films en/of series lijken. Het postapocalyptische Fallout werd besproken door filmjournalist en gamer Berend Jan Bockting die in zijn enthousiaste recensie kon melden dat de makers ‘de ziel van de game’ hebben gevangen: ‘Hier gaan uitzichtloze dwaaltochten over drooggekookte zeebodems, gevechten met volwaardige B-filmmonsters, mallotige slapstick en serieuze analyses over het grimmigste gezicht van het kapitalisme hand in hand.’
Vorige maand won De Joodse Raad, in de regie van Paula van der Oest naar een scenario van Roos Ouwehand en Paul Jan Nelissen, de Nipkowschijf, de prijs voor de beste Nederlandse televisieproductie van het jaar, toegekend door de verzamelde televisierecensenten van Nederland. In een zeldzaam moment van eenstemmigheid kon iedereen het hierover alleen maar eens zijn. De complexe geschiedenis van de Joodse Raad in de oorlog wordt in de serie verweven met een genuanceerd vader-dochter-verhaal, hartverscheurend gespeeld door Pierre Bokma en Claire Bender. Uit de vijfsterrenrecensie in de Volkskrant: ‘De kracht van deze serie is dat de gruwelijke dilemma’s waar de Raad voor stond, als organisatie die een rol hoopte te vervullen tussen de Joodse gemeenschap en de Duitse bezetter in, zo overtuigend invoelbaar worden gemaakt.’ En dan deelt de slotaflevering over het naoorlogse jaar nog een paar extra dreunen uit.
Zelden (of nooit eigenlijk) zal een serie zulke directe politieke en maatschappelijke gevolgen hebben gehad als het vierdelige Mr Bates vs The Post Office dat in Groot-Brittannië vanaf de eerste dag van het jaar werd uitgezonden en door de NPO, heel attent, dezelfde maand al online werd gezet. Terwijl het schandaal over kleine filiaalhouders van het machtige Britse Post Office, valselijk beschuldigd van boekhoudfraude, al sinds 1999 liep, zette pas dit krachtig vertelde verhaal over een aantal van deze slachtoffers het land op zijn kop. Er rolden hoofden en de financiële compensatie van slachtoffers kwam eindelijk hoog op de politieke agenda te staan. Het hielp enorm dat de centrale figuur van Mr. Bates formidabel gespeeld werd door acteer-veteraan Toby Jones. Overeenkomsten met Nederlandse schandalen over de bureaucratie als een vraatzuchtig monster lagen ondertussen voor het oprapen.
Het jaar is nog lang niet voorbij, maar gaat er een serie beter uitzien dan het geweldige Ripley, de ijzersterke verfilming van The Talented Mr.Ripley, de klassieke misdaadroman van Patricia Highsmith uit 1955? Elk shot is een briljant gekadreerd beeld in zwart-wit, waarin we Tom Ripley volgen in zijn langzaam ontsporende Italiaanse avonturen. Maker Steve Zaillian wilde niet alleen dicht bij de klassieke Ripley-boeken blijven (hopelijk ook voor volgende seizoenen), maar voerde op de achtergrond een spiegelgevecht met de populaire gelijknamige film uit 1999, voor velen de definitieve versie van dit verhaal. Met Andrew Scott als de titelheld in vrijwel elk shot had Zaillian een acteur aan boord die alle mysterieuze nuances van het personage met meesterhand uitspeelde. Uit de vijfsterrenrecensie: ‘een macaber verhaal over de kronkels van de menselijke geest in alle schitterende schakeringen zwart, grijs en wit.’
Ooit was Shogun vooral de baksteen van een historische roman (1975, van James Clavell) die decennia in vliegveldkiosken te vinden was. In 1980 werd de gelijknamige serie met Richard Chamberlain, als de Engelse zeekapitein die schipbreuk leidt in het Japan van de 16e eeuw, een van de grote kijkcijferhits van dat decennium. Vierenveertig jaar later is er een nieuwe versie waarbij de ontmoeting tussen Oost en West in een heel wat authentieker en genuanceerd daglicht komt te staan, met de nadruk op de grotendeels Japanse cast. Heer Toranaga wordt hier overtuigend gespeeld door Hiroyuki Sanada, maar de echte doorbraak is van Anna Sawai als de mysterieuze Toda Mariko. Niet zo gek trouwens om dit een Japanse Game of Thrones te noemen, met een stijl die refereert aan grote Japanse filmmakers als Kurosawa en Ozu.
True Detective maakte in zijn vierde verschijningsvorm, The Night Country (nieuw rechercheursduo, nieuw mysterie, nieuwe locatie), een overtuigende comeback, in de handen van scenarioschrijver en regisseur Issa López. Het moordmysterie met bovennatuurlijke trekjes speelt zich ditmaal in de lange poolnacht af. Met de centrale locatie van een onderzoekslaboratorium bij de poolcirkel worden de vergelijkingen met horrormeesterwerk The Thing van John Carpenter bepaald niet uit de weg gegaan. Maar True Detective 4 is vooral de serie van Jodie Foster (en haar uitstekende tegenspeler Kali Reis), die diep in de poolnacht geconfronteerd worden met de geesten uit het verleden. En dat doet weer denken aan Fosters onvergetelijke rol in de klassieker The Silence of the Lambs. Geen slechte titels om je ijzige thriller vleugels te geven.
Op zoek naar meer bingemateriaal? Op volkskrant.nl/series vindt u onze recensies van de beste én de slechtste series op alle streamingsdiensten. U kunt zoeken op aantal sterren, aanbieder en genre.
Nieuw: volg alles over series van de Volkskrant via WhatsApp
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant