Dank Chvitsja Kvaratschelia, voor je heerlijke dwaaltochten over de velden van Duitsland, al ben je dan naar huis met je kompanen uit Georgië. Dank Jeremy Doku, Lamine Yamal, Cody Gakpo en Nico Williams, dank aan Jamal Musiala en Rafael Leao. Jullie, en een paar anderen, zijn de redders van het redelijk aantrekkelijke, maar verder niet heel bijzondere EK voetbal.
Jullie doen tenminste iets onverwachts. Jullie kunnen iets dat bewondering wekt in de playstationnisering van het voetbal. Jullie passeren soms een mannetje, de ene keer op pure snelheid, dan weer door een schijnbeweging of een superbe truc. Jullie doorbreken de conventies van het voetbal en wandelen dwars door het systeem van de trainer. Jullie nemen het risico op balverlies, juist om iets bijzonders te creëren.
Wiel Coerver zaliger kon oneindig prediken over individualisten in het voetbal. Hij liet zich in 2006 als 81-jarige goeroe van de passeertechniek zelfs nog fotograferen voor de krant in een weiland in Kerkrade, om bewegingen voor te doen. Stond hij daar, in het malse gras. Pingelen, de baas zijn over de bal, domineren in de één-tegen-één.
Hij sprak over Zidane, de Fransman die zich onder alle omstandigheden handhaafde aan de bal. Over Ronaldo (de Braziliaan), de meester in het frontaal passeren, en over de beste van allemaal Ronaldinho, die het allebei kon. Hij vertelde dat hij soms langs een trainingsveld met jongens liep, die allemaal in een rij stonden, wachtend op hun beurt om een keer op doel te schieten. Van wie leerden zij pingelen, eigenwijs zijn en een mannetje voorbijlopen?
Maar gelukkig zijn ze er nog: de pingelaars, de koningen van de dribbel. Klein van stuk, zoals Jeremy Doku, of veel groter, zoals Cody Gakpo. Chvicha Kvaratschelia met zijn fabelachtige soli tegen Portugal en Spanje. Iedereen met zijn eigen stijl.
Jack Grealish, nog zo’n dribbelaar, is door Gareth Southgate niet eens meegenomen naar het EK. Hij was een paar jaar geleden een sensatie bij Aston Villa. Man man, voor hem bleef je thuis, als hij hele defensies dol draaide.
Bij Manchester City, waar ze goede voetballers verzamelen, was hij opeens een van de velen, die de bal steeds vaker terug- of breedlegde, en steeds vaker achter een rechtsback aanholde. Want de vleugelverdedigers zijn vaak de grote mannen tegenwoordig, omdat zij nog ruimte krijgen, al zijn zij niet geboren als artiesten. Zij die voorheen ondergeschikt waren aan de sterren, trekken nu de hoofdrol naar zich toe.
Peter Bosz en Arne Slot, de toptrainers van PSV en, tot recent, Feyenoord, beseffen hoe belangrijk aanvallers op de flanken waren voor het welslagen van hun ideeën. Vrijdag is het hopelijk een mooie EK-dag. Mogen Leao en Mbappé los in de speelweide, of zijn ze weer onderdeel van saaie hersenspinsels van hun trainer?
En de avond begint met een heerlijk titanengevecht: Duitsland - Spanje. Jamal Musiala tegen Lamine Yamal. De eerste is 21, de ander 16. Die van 16 voetbalt alsof hij nog nooit van een trainer heeft gehoord. Bravo. Ga maar lekker pingelen, knul.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns