Daar was ze dan: Taylor Swift in de Johan Cruijf ArenA. Alles was tot in de puntjes geregisseerd, maar zó goed gedaan dat je weerloos was.
‘Welkom bij de akoestische sessie!’, zegt Taylor Swift (34), nu in oranje jurk, vanaf het verre uiteinde van de catwalk, midden in de Johan Cruijff Arena. Voelbare spanning bij de Swifties, want: na een slordige tweeënhalf uur weten ze, voor de eerste en enige keer tijdens de show, even niet wat er nu komt. De ‘akoestische sessie’ is variabel: elke avond andere verrassingsliedjes.
We hebben ‘enorm geluk’ (aldus de Swiftie-dochter van uw verslaggever) met juist déze songkeuze op akoestische gitaar en piano, met onder meer Guilty As Sin en The Archer. Vader, recensent van de krant, kijkt anders naar de solosessie: hij stelt vast dat ook dít onderdeel live wordt gespeeld en gezongen. En nog geweldig ook: stralend, moeiteloos, de massa om Taylors vinger, alsof het niets is.
Over de auteur
Menno Pot schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Een avond ‘The Eras Tour’ is voor de toeschouwers al een krachttoer, maar de prestatie van Swift! Drie uur en twintig minuten zingen en dansen, meestal op hoge hakken, paraderend, heupwiegend, marcherend op de maat, in gaten verdwijnend om (na een vliegensvlugge pitstop onder het podium) opnieuw te verschijnen in wéér een andere outfit. Morgen doet ze het opnieuw, overmorgen wéér. De tournee is de 130 concerten inmiddels voorbij.
De fanatiekste Swifties in het stadion weten zowat álles op voorhand: de setlijst, de decors, de jurken. Ze hebben de concertfilm gezien en over elk detail YouTube-filmpjes bestudeerd. Op het podium is elke stap, elke looplijn van elke danser, elke schalkse blik over de schouder tot in de puntjes geregisseerd.
En toch overspoelt het je: het is groter, perfecter, mooier vormgegeven, sneller, spectaculairder, beter klinkend, beter gezongen dan je had kunnen verwachten, of je nou ontelbaar veel stadionconcerten zag (zoals vader) of (zoals dochter) te jong bent om je te kunnen herinneren dat Swift in 2015 in de Ziggo Dome optrad, in een vorig leven bijna, voor een andere generatie fans. Het blijft een wonderlijk gegeven: qua leeftijd ligt Swift (34) dichter bij hem (49) dan bij haar (13).
Tweehonderd minuten lang bestormt Swift de overtreffende trap: 45 nummers verdeeld over negen ‘eras’ (tijdperken, haar albums), elk met hun eigen kleuren, kledingstijl en podiumontwerp. Je kunt je kritiekpunten op voorhand al rangschikken, maar uiteindelijk, in de praktijk, ben je weerloos.
Dat kan alleen zo zijn als ook de muziek goed is. Dat is zeker het geval, laat het maar eens gezegd zijn: ‘The Eras Tour’ is, naast al het andere, ook een demonstratie van de kracht en veelkleurigheid van Swifts oeuvre. Soms dansbaar of bombastisch, soms verstild of frivool, soms emotioneel, soms dromerig, maar altijd met veel gevoel voor melodie en herkenbare Taylor-signatuur. Liedjes als dagboekverhalen.
Spectaculair is de overgang van het duistere, harde Reputation-deel, met een gevaarlijke zwarte slang, naar de rustieke blokhut in het bos van Folklore en Evermore: van een industrieel clubgevoel naar folky Efteling-sfeer in een oogwenk. Mooi moment: het minutenlange applaus na Champagne Problems. Dat applausmoment is vaste prik (Swifties houden van traditie en vastigheid), maar Swifts ontroering was echt.
Hoogtepunten? Zo veel. Een persoonlijke greep dan maar. De tien minuten lange versie van All Too Well, intens gezongen en emotioneel, woord voor woord meegezongen en -geschreeuwd door werkelijk álle aanwezige Swifties. Het feeërieke Willow, tijdens Evermore, in fantasy-sfeer. Het 1989-blok, met de grootste danshits, een energie-explosie nét toen je even dacht in te kakken. Zelfs waar het even leek te gaan wringen (meteen ná 1989, tijdens het wat mindere The Tortured Poets Department) wrong het uiteindelijk niet.
En toen klonk Karma, climax van het ‘blauwe’ dansvloeralbum Midnights en wist elke Swiftie: dit is de finale, het einde van het lange samenzijn. Nog één keer die menselijk explosie van kleurrijke dansers, nog één keer Swift, onvermoeibaar stralend, in een achteloze choreografie naar alle hoeken van het stadion paraderend, nog één keer een lach voor élke bezoeker.
Taylor was here. Het was, linksom of rechtsom, door welke bril je ook keek, overweldigend. ‘Gewoon’ fantastisch, dat was ze.
Pop
★★★★★
4/7 Johan Cruijff Arena, Amsterdam
Herhaling: 5/7 en 6/7 (uitverkocht)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant