Coos en de colafles heet de documentaire die woensdagavond in de herhaling ging bij NPO3. Klinkt haast als een jolige avonturenfilm voor 12-jarigen, maar achter de titel schuilt een huiveringwekkend verhaal over wat we tegenwoordig ‘giftige mannelijkheid’ noemen en het onvermogen onder mannen om ervaringen met seksuele vernedering aan te kaarten.
Remco Ravelo – ‘Coos’ voor vrienden – is een einddertiger met een dikke Rotterdamse tongval. Een kettingrokende volksjongen, van top tot teen onder de tatoeages. Niet iemand bij wie je direct een kwetsbare natuur zou vermoeden, maar leer je hem kennen, dan blijkt het een tere ziel, in staat om diep verscholen pijn te delen.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Remco was 13 toen hij na een blowtje met vrienden kort het bewustzijn verloor. Het volgende moment voelde hij hoe hij ‘voor de gein’ door zijn vrienden vastgegrepen werd, zijn broek naar beneden werd gesjord, en iemand een colafles in zijn achterste ramde. Op zijn 35ste, Remco is dan de trotse eigenaar van een goedlopende kapperszaak, wordt de herinnering aan dat moment hem te veel. Hij tuimelt in een diep dal, verkoopt zijn zaak, en besluit middels therapie in het reine te komen met zijn verleden.
Documentaires over particulier leed te over, maar wat Coos en de colafles boven het gemiddelde doet uitstijgen is het sociale milieu waarin Remco’s duivelsuitdrijving plaatsvindt. Dit is de wereld van havenarbeiders en coffeeshophouders, waar het concept ‘gevoelsleven’ onder een dikke eeltlaag verscholen ligt. Remco belt zijn kwelgeesten een voor een op om ze te vragen mee te werken aan een kunstwerk: een virtualrealityfilm waar in de gewraakte dag wordt nagespeeld.
‘Euh’, klinkt het vaak ongemakkelijk aan de telefoon, ‘daar herinner ik mij niets meer van’, waarna de telefoon snel weer wordt opgehangen.
Ontzagwekkende prestaties zijn het die Remco levert met het voeren van deze telefoongesprekken. Hij moet van héél, héél ver komen. Het woord ‘trauma’, om de misdaad die hem is aangedaan te omschrijven, krijgt hij nauwelijks over zijn lippen. ‘Ik vind het zwak overkomen. En ik ben niet zwak.’
Documentairemaker Wouter Vogel zit zijn onderwerp dicht op de huid. De camera nadert Remco tot op een paar centimeter, registreert de miniemste emotionele verschuiving in zijn gezicht. Je ziet Remco verstijven en zijn ogen groot worden als aan de andere kant van de telefoonlijn het woord ‘verkrachting’ valt. ‘Euh’, brengt Remco vertwijfeld uit.
Maar gelukkig zet hij door, dwars door alle gevoelens van schaamte heen. Bij de presentatie van zijn virtualreality-kunstwerk is maar één van zijn vroegere vrienden aanwezig. De rest was te laf, te beschaamd om op te komen dagen. Wel compleet is het liefdevolle gezin dat hij heeft weten op te bouwen, een invoelende broer en zijn ouders, die nu eindelijk begrijpen waarom Remco zo’n lastige puber was. Bijna dertig jaar lang heeft Remco onder deze geschiedenis geleden, maar nu is hij eindelijk vrij van die giftigheid.
Schakel in op kanaal 2Doc, ga dat zien.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns