Piet Adema was op een maandag beëdigd als minister van Landbouw namens de ChristenUnie, oktober 2022. En al op dinsdag, ’s avonds laat, wist hij zeker dat hij op woensdag ging aftreden. In een hotel in Den Haag had hij zitten lezen in de enorme stapel stukken die hij had meegekregen van zijn ambtenaren. „En toen raakte ik in paniek.” Het eerste wat hij zou doen als hij wakker werd: CU-leider Gert-Jan Segers bellen. „Ik zou zeggen: ‘Gert-Jan, het waren twee práchtige dagen.’ Dat idee gaf me rust.”
Adema was Henk Staghouwer opgevolgd, die het ministerschap niet aankon, en in zijn eerste week had hij mij laten meekijken. Voor Editie NL had hij een stukje van zijn haar afgeknipt, om de vrouwen in Iran te steunen. Voor de camera van Jinek bleek hij niet te weten hoeveel koeien, varkens en kippen er in Nederland zijn. Hij leerde het meteen uit zijn hoofd, met de geiten en de schapen erbij.
Dat hij had willen stoppen, vertelde hij die eerste week nog niet. Hij begint erover in zijn laatste week: maandagavond, op de achterbank van zijn dienstauto vanuit Luxemburg, na een vergadering met de Europese ministers van Landbouw. Op zijn iPad heeft hij net naar het verhoor in de Tweede Kamer zitten kijken van Femke Wiersma van BBB, die nu hem opvolgt. Hij zucht en zegt: „Het is bijna voorbij hè.” En dan: „Sa sawat.” Dat is Fries voor ‘zo, zo’n beetje’.
Van mensen om hem heen hoor ik dat Adema vaker had willen stoppen. Hij vond het bij vlagen loodzwaar. In Rutte IV moest D66 weinig hebben van zijn plannen voor de boeren, het was in Den Haag ook nauwelijks een geheim hoe moeizaam Adema overweg kon met zijn collega op het ministerie, VVD’er Christianne van der Wal van Natuur en Stikstof. En er was een verhaal in De Telegraaf, vorig jaar, dat hard bij hem aan kwam: Adema zou bijna nooit bij de vergaderingen zijn met zijn EU-collega’s. Die komen elke maand bij elkaar.
Mark Rutte belde hem weleens: „Hoe is het met je, Piet?” Hij zei ook: „Ik blijf je steunen.”
Toch was Adema zijn werk steeds leuker gaan vinden, vooral toen het kabinet was gevallen. Mensen hoorden hem zeggen dat hij van „het juk van D66” verlost was. In Luxemburg, op maandag, praat hij lang met de Litouwse Eurocommissaris Virginijus Sinkevicius van Milieu en Visserij. Adema wil dat die met het VK gaat onderhandelen over hogere tongquota voor Nederlandse vissers. Sinkevicius belooft het.
Adema zegt die dag een paar keer dat hij wél vaak „in Europa” was. In de ruim anderhalf jaar dat hij minister was: zeventien keer. En nu dus voor het laatst. Aan het eind van de vergadering spreekt hij zijn collega’s toe, hij wenst hun „Gods zegen”.
„Dear Piet”, appt de Spaanse minister hem later die week, „I will miss you”.
Source: NRC