Biddinghuizen was dit weekend voor Defqon, het jaarlijkse festival voor de hardere elektronische muziek. Bezoekers van over de hele wereld komen voor de uitzonderlijk goede line-up en de unieke saamhorigheid.
Op het enorme, rode hoofdpodium van dancefestival Defqon roffelt een drumband zaterdagmiddag een plechtig ritme. Boven hun hoofden vliegen twee straaljagers in sierlijke figuren.
Plots verdelen tientallen dansers in witte karatepakken zichzelf geroutineerd over het podium om precies op de maat hun karatebewegingen uit te voeren. Dan verschijnen er ook vuurspuwers en een heleboel confetti, die bij iedere ritmeverandering over de duizenden festivalbezoekers neerdaalt. Intussen zijn de drums vervangen door dreunende kicks die elkaar vliegensvlug opvolgen. Een stoere, lage mannenstem: ‘Ladies and gentlemen, this is Power Hour.’
Over de auteur
Els de Grefte is popredacteur van de Volkskrant. Ze schrijft over popmuziek en cultuur in brede zin.
Power Hour is de meest uitbundige van alle tradities en rituelen die horen bij het enorme festival in Biddinghuizen. Tijdens dat uurtje op zaterdagmiddag wordt echt alles uit de kast getrokken: meer dan tweehonderd dansers in de gekste outfits, kilo’s confetti en vuurwerk, acrobaten, vuurspuwers, iemand die zichzelf in de fik zet en zelfs Gerard Joling in een gouden glitterpak komen er aan te pas.
Defqon.1 (Defqon in de volksmond) is wereldwijd het grootste festival voor de hardere elektronische muziekstijlen; je hoort er voornamelijk hardstyle en hardcore. Het bedevaartsoort voor de hardstyle gemeenschap trekt honderdduizend bezoekers waarvan er iets meer dan de helft het hele weekend blijven. Het festival is in grootte vergelijkbaar met bijvoorbeeld Lowlands (65 duizend bezoekers), dat zo’n twee maanden later op hetzelfde terrein in Flevoland plaatsvindt.
Overal op het festivalterrein hoor je het hele weekend lang de kenmerkende vervormde lage drumgeluiden (kicks) die het tempo en het geluid van de hardstyle en hardcore bepalen. Binnen die gemene deler zijn er veel variaties, met ieder een eigen podium.
Bij de Gold Stage bijvoorbeeld verzamelen gabbers zich voor early en millenium hardcore: iets langzamer dan de nieuwe generatie hardstyle en met een stuiterende baskick. In de Black-tent hoor je de allergruizigste kicks op een hoger tempo: hardcore. Maar ook frenchcore, psytrance, hardtechno en raw hardstyle hebben hun eigen plek op Defqon.
Iedere set is muzikaal overweldigend, maar dat is maar een onderdeel van het spektakel dat de bezoeker voor de kiezen krijgt. De podia zijn stuk voor stuk kunstwerken in een kenmerkende steampunk-achtige stijl, ook binnen de tenten laait het vuur regelmatig letterlijk op, en op het hoofdpodium zijn confetti en vuurwerk eerder regel dan uitzondering.
De grote artiesten willen het publiek constant verrassen, dus schakelt frenchcore-artiest Sefa op vrijdagavond moeiteloos tussen zijn pianospel, een liveband en razendsnelle frenchcore-kicks.
De bezoekers van Defqon zijn opvallend internationaal. Volgens de organisatie komt ongeveer de helft van de bezoekers uit het buitenland. Op het festivalterrein zie je vlaggen van over de hele wereld, van Polen en Frankrijk tot Brazilië en Australië.
Iets voor half twee vrijdagnacht spreekt bezoeker Brenda een man aan die ook in de rij staat voor een kopje koffie: hij heeft een Mexicaanse vlag om zijn schouders geknoopt. Net als Brenda vloog deze Victor van Mexico naar Nederland voor Defqon. Het was even flink sparen, maar: ‘Bij ons in de buurt is er gewoon niets zoals dit.’
Defqon heeft ieder jaar een uitzonderlijk goede line-up, namelijk zo ongeveer alle grote en middelgrote artiesten in het genre. Dat is een groot gedeelte van de aantrekkingskracht voor hardstyle-liefhebbers, maar de bezoekers komen hier net zo goed voor de sfeer.
Er is dan ook iets mythisch aan het festival. Het heeft een religieus tintje door de vele rituelen (The Gathering op donderdag, de openingsceremonie op vrijdag, de eindshow op zaterdag, Sunday Funday op zondag, om er maar een paar te noemen) en het gebruik van termen als The Holy Grounds waar het festivalterrein wordt bedoeld.
Het hoofdpodium bestaat uit standbeelden van de vijf Defqon-goden, die zo groot zijn dat ze auto’s als voeten hebben. Even verderop op het terrein is een plek waar bezoekers hun schoenen kunnen offeren aan deze goden.
Tegelijkertijd heeft het festival ook een militair randje. De Defqonbezoekers heten samen The Tribe, bezoekers die het hele festival blijven heten Weekend Warriors, kracht wordt benadrukt en sporten is belangrijk. Op zaterdagochtend is er een Warrior Workout op het hoofdpodium en er is een drukbezochte openlucht-sportschool op het terrein.
Het publiek lijkt op dit festival dan ook een stuk toegewijder en doelgerichter dan op festivals waar bezoekers vooral voor ontspanning komen. Nergens zie je zoveel vuisten synchroon de lucht in pompen, en dat levert een uniek soort saamhorigheid op.
De bezoekers vormen samen één volksstam, te herkennen aan de vele Defqon-tattoo’s (die je op het festival kan laten zetten) en de vele Defqon-merchandise (die je in een enorme winkel midden op het terrein kan kopen). Maar de enthousiast uitgedragen stammenmentaliteit op Defqon heeft een groot voordeel ten opzichte van het tribalisme in de buitenwereld: deze stam vecht niet tegen buitenstaanders, maar alleen tegen de stilte.
Het festivalweekend krijgt een zwart randje door het overlijden van een 26-jarige bezoeker uit Sint-Oedenrode. Hij wordt op het festivalterrein onwel en overlijdt even later in het ziekenhuis. Om privacyredenen maken zowel het festival als de politie de doodsoorzaak niet bekend, wel is duidelijk dat er geen sprake is van een misdrijf. Festivalorganisator Q-dance besteedt op het festival geen aandacht aan de gebeurtenis, maar biedt wel zorg aan de familie en vrienden van de overleden man.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant