In deze gepolariseerde tijden, waarin het morele oordeel vaak zegeviert over de journalistieke nieuwsgierigheid, zie of hoor ik weinig pogingen meer om eens over de schutting te kijken. Die tijd is geweest - en daar is men immers van het padje?
Deze houding gaat in tegen een oude Chinese wijsheid: wie zijn ogen sluit, ziet minder. (Zelf verzonnen, ja.) Dat geldt na het Trump-Biden-debat des te meer voor ons Europeanen, met een agressor op het continent die we niet zonder hulp kunnen afstoppen.
Onlangs sprak ik met Matt Mayer, een goedgemutste Republikein die overweegt in 2026 een gooi te doen naar het gouverneurschap van Ohio. Waarom steunt hij Trump? Om het beleid, niet vanwege de persoonlijkheid, zegt Mayer. ‘Ik hou van het beleid.’ De belangrijkste punten: economie, immigratie, buitenlands beleid. Lang verhaal kort: Biden staat voor hoge inflatie en hoge benzineprijzen, zegt hij, ‘Trump voor recordloonstijgingen’. It’s the economy, stupid.
Over de auteur
Arnout Brouwers is journalist en columnist voor de Volkskrant, met als specialisatie veiligheid, diplomatie en buitenlands beleid. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Migratie dan. ‘De grens laten overstromen met meer dan tien miljoen mensen is ongekend in de Amerikaanse geschiedenis’, zegt Mayer. Echt? ’Het aantal mensen dat is opgepakt aan de grens heeft onder Biden het hoogste niveau bereikt in de 100-jarige geschiedenis van de US Border Patrol’, schrijft de Washington Post, ‘gemiddeld twee miljoen per jaar.’ Direct nadat Biden na zijn aantreden aankondigde dat hij zou stoppen met het terugsturen van onbegeleide minderjarigen, schoten de aantallen daarvan omhoog.
Buitenlands beleid. ‘Trump hield de zaken stabiel, onder Biden werd het een zooitje’, stelt Mayer. ‘Poetins eerste invasie van Oekraïne was onder Obama, de tweede onder Biden. Hoelang liet Biden die Chinese ballon boven Amerikaans grondgebied vliegen?’ Obama vergat z’n eigen rode lijn in Syrië en reageerde tam op Poetins eerste invasie. Bidens chaotische vertrek uit Afghanistan in 2021 overtuigde Poetin dat hij in Oekraïne zijn gang kon gaan. Trumps totale onvoorspelbaarheid daarentegen schrikt agressors af, zegt Mayer. ‘Er gebeurde niets onder Trump want hij is gek! Je weet nooit wat hij gaat doen.’
Oekraïne? ‘Why should we care?’ Laat de Europeanen Oekraïne redden als ze het zo belangrijk vinden. Het raakt geen cruciale Amerikaanse belangen. Rusland is een tanende macht, China de echte vijand. ‘Als we 60 miljard kunnen bezuinigen op Oekraïne - geweldig. Het was vroeger al onderdeel van de Sovjet-Unie - het raakt ons niet.’
Zijn de Republikeinen isolationistisch, vraag ik. Nee, natuurlijk. ‘Washingtonian’ - niet de politieman van de wereld, maar ‘realistisch’ en selectief over je betrokkenheid. Alle peilingen bevestigen het, en generaal Mike Milley zei het letterlijk: ‘Amerikanen hebben het wel een beetje gehad met oorlogen.’
In The Return of Peace Through Strength (Foreign Affairs) schrijft Trumps oud-nationaal veiligheidsadviseur Robert O’Brien dat Trump militaire steun aan Oekraïne kan blijven geven als de Europeanen ervoor betalen, maar de deur gaat open naar diplomatie met Poetin. Als Europa Oekraïne echt uit Poetins greep wil houden, moet het land direct EU-lid worden. Nu. ‘Dat zou een sterk signaal aan Moskou sturen.’
Europa heeft Amerika nodig in Oekraïne, maar Amerika heeft Europa nodig in de economische strijd met China, erkent Mayer: stop het vechten met Amerikaanse multinationals en pak de Chinezen aan. ‘Ze stelen jullie technologie en verkopen het later weer terug - net als vroeger bij ons’. Het zijn de contouren van een quid pro quo tussen Europa en Amerika onder Trump: voor enige steun aan Oekraïne zal Trump een hoge prijs vragen inzake handel en China.
Zoals bijna alles wat er nu in de wereld gebeurt, bevestigen ontwikkelingen in de VS hoezeer wij onze intellectuele bakens moeten verzetten. Amerika’s veranderende rol - post-dominantie - zal enorme gevolgen hebben op ons continent. Maar het volstaat niet om ‘meer Europa’ te roepen, zoals onze politici en denktanks bijna collectief doen. Dat is niet genoeg. We moeten investeren in nieuwe (kleinere?) verbanden, in landen met wie we de nauwe economische en veiligheidsbelangen delen - zowel directe (Noordzee?) buren als verre vrienden.
Ook onze diplomatie moet op cursus. Het internationaal recht en mensenrechten staan helaas niet centraal in de wereld - overleven staat centraal. Onze identificatie met recht en rechtvaardigheid is prima, dat is onze inzet. Maar we moeten overleven in een internationale politiek die meer ‘transactioneel’ wordt, met zelfs lossere allianties. Het is zelfs niet zeker dat de EU en de Navo dit tijdperk overleven. Leer je dat ook in het diplomatenklasje?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns