De lezersbrieven, over de politiek als theater, blonde haren, Europa en ‘ouwe lullen’ Joe Biden en Donald Trump.
‘Don’t look back in anger’ lijkt het motto van het nieuwe kabinet te zijn. Dit bekende nummer van de Britse band Oasis vertelt het verhaal van Sally, een voormalig stripper die zonder spijt naar haar verleden terugkijkt en vol vertrouwen de toekomst tegemoet gaat.
Laten we hopen dat sommige leden van het nieuwe kabinet met dezelfde vastberadenheid en optimisme de komende jaren ingaan. Terwijl zij de bladzijdes van het verleden omslaan, ‘ontdekken ze dat hun eerdere uitspraken slechts een voorbijgaande bries waren.
Nu staan ze klaar om met hernieuwde energie en een open hart de echte uitdagingen aan te pakken, want soms moet je het verleden met niets om het lijf achter je laten om werkelijk vooruit te kunnen gaan.
Piet Post, Arnhem
Als oud-theatermaker heb ik nog de tijd gekend waarin wij als acteurs ‘research’ deden naar misstanden in de samenleving, waarna we op basis van improvisatie een voorstelling maakten die vervolgens werd gespeeld voor betrokkenen. Theater als spiegel en aanleiding voor gesprek.
Ik heb die vorm geleidelijk aan zien verdwijnen doordat de uitvergroting van de rollen en de mechanismen niet meer werkte: uiteindelijk konden wij het als acteurs nog zo gek verzinnen, de werkelijkheid was nog véél gekker. De theatrale metafoor werkte niet meer. Inmiddels zijn we aangekomen bij de nieuwste vorm van theaterontwikkeling. Hierbij kapen suspecte politici het medium door te pas en te onpas te schermen met hun ‘verschillende rollen’, waarin ze iets wel of niet gezegd of bedoeld zouden hebben.
Mijn geliefde vakgebied wordt gekaapt door dezelfde mensen die door bezuinigingen en idiote btw-plannen de professionals in die branche de nek omdraaien. Dinsdag volgt de première van dit zootje ongeregeld op een buitenpodium in Den Haag. Ik troost mij met de gedachte dat ook hier de wetten van het theater zullen gelden: toneel is prachtig maar ook vluchtig, na een tijdje valt het doek en dan is het ook echt verdwenen.
John Rouvroye, Maastricht
Het valt mij op dat er de laatste weken verschillende malen in mijn Volkskrant (columns, brieven) de haarkleur blond gekoppeld wordt aan de huidige politieke stroming. Mijn moeder was blond, mijn vrouw is blond en mijn dochter is blond. Stuk voor stuk geweldige vrouwen en zo links, zelfstandig en feministisch als het maar zijn kan. Blond is prima, net als zwart, rood, bruin, oranje, blauw, groen, grijs en wat er nog meer voor kleurrijks te bewonderen valt. Kan dat domme geframe over blond ophouden.
Peter Tetteroo, Berschenhoek
Velen, ik denk de meesten, van mijn landgenoten houden van jou! Wij hebben jou opgericht en altijd gekoesterd. Je hoort bij ons, zoals wij bij jou. De acties van jou hebben wij vanuit ons land gesteund. Vaak zelfs initiatief daartoe genomen. Wij hebben jou nodig zoals jij ons.
Helaas moet ik jou waarschuwen. Er zijn landgenoten op weg naar Brussel om nare voorstellen te doen, ondermijnende eisen te stellen; ze zijn zelfs voornemens met vuisten woest op tafels te slaan. Wij vragen jou, houd stand. Wij hebben er alle vertrouwen in dat je je niet omver laat duwen.
Houd stand tegen Nederlandse bestuurders die komen vragen onze natuur en biodiversiteit verder te mogen mollen met stikstof, die eisen ons land onder te mogen storten in dierlijke mest. Die het recht komen opeisen op het onbarmhartigste asielbeleid. Die klimaatregelen willen uithollen. De meerderheid van ons land wil juist meer beleid tegen opwarming van de aarde en voor kwalitatief goed water, lucht en bodem.
Lief Europa, denk aan ons, samen zijn we sterk in een tumultvolle wereld.
Luc Meuwese, Den Haag
‘Ouwe lullen moeten weg!’, zongen Van Kooten en De Bie al in 1984. Het debat tussen Biden en Trump heeft weer eens aangetoond dat het lied niets aan actualiteit heeft ingeboet.
Peter van Straalen, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant