Een etmaal lang speelde Georgina Verbaan op het Holland Festival dezelfde afscheidsscène, The Second Woman. Honderd verschillende mannen, onder wie theaterrecensent Hein Janssen, betraden het podium als haar tegenspeler. ‘Tot mijn teleurstelling is er geen eigen kleedkamer, en geen visagist.’
‘Als je niet comfortabel bent met de zoen, kun je voor een alternatief gaan, zoals een omhelzing, of je laat haar haar hoofd op je schouder leggen’. Het is een van de aanwijzingen die de deelnemers aan de voorstelling The Second Woman vooraf kregen toegestuurd. Die zoen zou hen worden gegeven door Georgina Verbaan, die in deze marathonvoorstelling 24 uur achtereen, met honderd verschillende mannen als tegenspeler, min of meer dezelfde afscheidsscène speelt.
In het vroege voorjaar riep het Holland Festival (HF), dat deze productie naar Nederland haalde, vrijwilligers op zich te melden. Ik reageerde. Uit nieuwsgierigheid, en vooruit, ook uit een tikkeltje ijdelheid. En vanwege de uitdaging: normaal zit ik in die zaal, nu wilde ik weleens op dat podium staan.
Over de auteur
Hein Janssen schrijft voor de Volkskrant over toneel en musical.
Na de aanmelding volgde nog een heel traject, voordat ik afgelopen vrijdag om 19.45 uur het podium van de Rabozaal in Amsterdamse stadsschouwburg betrad. Zo moest ik via een Zoom-gesprek een casting doen, waarin ik voor een van de Australische theatermakers die dit project heeft bedacht, mijzelf in drie kernbegrippen moest omschrijven. Daarna was het vooral wachten op het mailtje of ik door was (ja, hoera!), en begin juni volgde dan eindelijk het script. Met het verzoek dit zo goed mogelijk voor te bereiden, want repetities waren er niet.
Twee dagen voor het uur U werd de laatste update verstuurd: ‘Beste Hein, de spannendste 24 uur van Holland Festival gaan bijna van start. We hopen dat je met veel plezier het script bent ingedoken en al kan dromen van het podium.’ In dat mailtje stond dus ook dat die kus niet hoefde als je dat ongemakkelijk vond, en verder dat je geen attributen zoals muziekinstrumenten het podium op mocht meenemen. En, o ja, liever niet te veel parfum of aftershave gebruiken.
Vrijdag om exact 19.15 uur meld ik me bij de artiesteningang. Daar word ik ontvangen door een medewerker van het Holland Festival, we nemen de lift naar de zevende etage van de schouwburg. De artiestenfoyer daar wordt voor even onze huiskamer. Op tafel liggen proteïnerepen van Liga, snacktomaatjes, pepermuntjes en zakjes kruidenthee. Tot mijn teleurstelling is er geen eigen kleedkamer, en ook geen visagist.
Er wordt door de HF-medewerkers druk heen-en-weer gecommuniceerd; het begeleiden van honderd mannen in 24 uur blijkt een bijna militaire operatie. Als een van de deelnemers vast blijkt te zitten in het openbaar vervoer, ontstaat er even lichte paniek. Gelukkig blijkt er een stand-in beschikbaar, probleem opgelost. Ik ontmoet hier ook Jacco, een van de andere deelnemers. Hij zit in een rolstoel en doet daar verder niet moeilijk over. Behalve dat Jacco erg aardig was, vond ik hem ook ontzettend stoer.
Als de HF-medewerker me met zachte hand richting het podium dirigeert, zakken de zenuwen langzaam weg. Ineens sta ik in een intieme, rode huiskamer, door gaasdoek afgesloten van het publiek, en zie Georgina Verbaan, met blonde pruik, in een hoek staan. En nu spelen, samen met haar! We spelen twee geliefden die hun relatie verbaal opblazen. En ik zie dat het klikt, er is verwondering, vertrouwen, een soort verstandhouding – althans, zo voelt het. Bij de aanwijzingen stond ook: neem de tijd voor je scène, en dat doe ik, ik gebruik pauzes en stiltes, zoals ik dat van Harold Pinter heb geleerd.
Tegen het eind van de scène moeten we volgens het script ‘slordig dansen’. Tja, slordig dansen – hoe doe je dat, met een onbekende vrouw, voor ruim zeshonderd man publiek? Ik doe het, geen idee hoe, maar slordig is het denk ik wel, en op een bevreemdende manier ook hartstochtelijk. Ik vond het hoe dan ook jammer dat het na een kwartier voorgoed afgelopen was.
Na afloop ging ik nog op de foto bij Rineke Dijkstra, die daar ruim de tijd voor nam. Rond The Second Woman maakt zij een eigen kunstproject waarvoor zij alle deelnemers fotografeert. Het Holland Festival liet overigens weten dat wij straks geen aanspraak op onze foto kunnen maken. Jammer.
En die kus, die kwam er, zacht, zoet en zedig. Want waarom zou je jezelf tekortdoen met een hoofd op je schouder?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant