Een op de zeven jongeren doet een beroep op jeugdhulp. Op hardstylefestival Defqon.1 willen ze de doelgroep een ‘mentale boost’ geven, met een ijsbad, een ademsessie en samen dankbaarheid uiten. ‘Dankjewel dat ik hier met mijn tribe ben.’
In een zaaltje in Biddinghuizen sluiten 150 mensen de ogen. Adem vier tellen in, vier tellen uit, horen ze. Door het tentzeil sijpelen hardstyleritmes van 150 beats per minuut, maar dat leidt deze festivalgangers niet af. Straks beuken, nu introspectie. Focus. Rust.
Toen Bress Willems (26) hoorde van de ‘Mentale Wasstraat’ op zijn geliefde Defqon.1, het grootste festival voor de hardere elektronische muziek, voelde het voorbestemd. Met ontblote torso zit hij klaar om ‘ondergedompeld’ te worden, zoals het programma omschrijft, ‘in tools en technieken die het mentale welzijn een boost geven’.
Over de auteur
Haro Kraak is verslaggever van de Volkskrant en specialiseert zich in cultureel-maatschappelijke onderwerpen als identiteit, polarisatie en extremisme.
‘Ik ben heel erg bezig met mentale gezondheid’, zegt hij. ‘Ik heb net een burn-out gehad. Eigenlijk ben ik nog herstellende.’ Hij wilde te veel tegelijk. ‘Ik luisterde te veel naar anderen, snap je? In plaats van naar mezelf.’ En op het werk was er een personeelstekort, waardoor hij continu gaten moest vullen. Toen knapte hij.
Normaal zou Defqon.1 vier dagen rammen zijn, met chemische hulpmiddelen, ja. Nu heeft hij wel iets van drugs op zak, maar hij houdt zich in voor zijn doen. Op zijn schouder prijkt een Defqon-tatoeage. ‘Ik ben diehard fan.’ Defqon is echt een gemeenschap, zegt hij. Zie ook het thema van dit jaar: ‘Power of the tribe’.
De mentale wasstraat is een initiatief van Levi van Dam, bijzonder hoogleraar Veerkrachtig Opgroeien aan de Universiteit van Amsterdam. ‘De cijfers liegen er niet om’, zegt hij. ‘Twintig jaar geleden deed 1 op de 27 jongeren een beroep op jeugdhulp. Nu 1 op de 7. Je hoort dat er meer psychische hulp moet komen, maar ik geloof niet in die benadering. Je kunt niet alle jongeren een psychiater geven.’
Van Dam zocht een aantrekkelijke vorm voor jongeren om preventief aan hun mentale welzijn te werken. ‘Ik wilde weg bij het therapeutische. Het werkt niet goed als ze alleen moeten luisteren, ik wilde dat ze aan de slag gaan en ze een intense ervaring voorschotelen.’ Vandaar een ‘gongbath’, een bad van klankschalen, een ademsessie, en korte lezingen van Charlie Lownoise, Q-dance-oprichter Wouter Tavecchio en Van Dam zelf. Het programma wordt afgesloten met een ijsbad, om maximaal verfrist aan het festival te beginnen.
De werelden van raven, harddrugs en hardstyle en die van spiritualiteit, meditatie en mentaal welzijn lijken tegenpolen. Maar er is een gemene deler, zegt een bezoeker: het draait om ‘in het nu’ zijn. Op de dansvloer denk je niet aan morgen of gisteren, in een ijsbad ook niet.
Na de praatjes is er een sessie ‘breathwork’ van Yoran Hensel, een blonde veertiger op blote voeten die voorheen in de corporate wereld werkte, tot hij holistisch welzijn ontdekte. ‘Je ademhaling volgt de staat waarin je bent. Als je gestrest bent, adem je oppervlakkig en hoog in de borst. Ik leer je het om te keren: met je ademhaling kun je je staat van zijn beïnvloeden.’
Maar, waarschuwt hij, het kan ook gebeuren dat je je oncomfortabel begint te voelen, of dat er intense emoties boven komen. ‘Wij staan voor je klaar als er iets is.’ Dat blijkt nodig. Een meisje met een puffer wordt onwel en wordt afgevoerd. Aan het eind van de sessie zijn meerdere deelnemers in tranen.
‘Zet een intentie voor dit weekend’, zegt Hensel. ‘Bijvoorbeeld: wees echt aanwezig. Dat je achteraf niet denkt: het is aan me voorbij gevlogen.’ Daarna vraagt Wouter Tavecchio de deelnemers op zoek te gaan naar een gevoel van dankbaarheid. Zijn voorzet klinkt als een bezwering. ‘Dankjewel dat ik naar Defqon ben gegaan, dankjewel dat het weekend nog gaat beginnen, dankjewel dat het topweer is, dankjewel dat ik hier met mijn tribe ben.’
Dan is het tijd voor het ijsbad. ‘Een bad vol stress’, zegt begeleider Rens Haen. Buiten staan vier grote opblaasbaden, tot de rand vol met ijs. De deelnemers doen nog een krijgerskreet en dan springen ze erin. Deze stam is klaar om te strijden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant