De lezersbrieven, het afscheid van premier Mark Rutte, zijn opvolger Dick Schoof, de stand van Nederland, omvolking, Ongehoord Nederland, de columnisten van de krant, het EK-voetbal, kunstenares Käthe Kollwitz, piekbelasters, deeltijdprinsessen en saaie behandelingen.
We zingen over oranje, we kleden ons oranje, het Wilhelmus meldt Oranje, en dat al eeuwenlang. Maar onze nationale vlag is rood-wit-blauw, naar het voorbeeld van de Franse en vanuit pragmatisme. De betekenis van de kleuren zijn naderhand ‘hineininterpretiert’.
Niets bindt ons historisch aan deze kleuren dan dat we ze al eeuwen voeren, daar zat in den beginne ook oranje bij. Rood-wit-blauw is een allemansvriendje, naast Frankrijk onder andere in het vaandel van Luxemburg, het Verenigd Koninkrijk, Rusland en de Verenigde Staten.
Oranje is daarentegen uniek.
Mijn voorstel is onze driekleur te vervangen door de kleur oranje. Niet bang zijn dat we dan als land louter geassocieerd worden met voetbal en koningshuis. Het zijn in ieder geval uitingen van bevlogenheid die je bij ons rood-wit-blauw niet tegenkomt.
En ook niet bang zijn dat de boeren dan in opstand komen omdat ze de nieuwe vlag niet op z’n kop kunnen hangen.
Willem Stortelder, Almen
Politici hebben veel gemeen met gewone mensen. Ze houden niet van pijnlijke zaken. Om die pijn te ontlopen is er een aantal mogelijkheden.
Fase 1: de feiten achterhouden, verzwijgen of negeren (de eerste voorkeur).
Fase 2: de pijnlijke zaak in een andere context zetten, die zo verontschuldigend werkt.
(Als fase 1 echt niet meer kan, omdat de feiten boven water komen.)
Fase 3: een nieuwe werkelijkheid creëren, waarin de regels van oorzaak en gevolg en logica gewoon niet meer bestaan.
Waar premier Mark Rutte het nog wist te beperken tot fase 2, is de nieuwe bestuurscultuur inmiddels door de regeringscoalitie geëvolueerd tot fase 3.
De volwassenheid en het fatsoen niet op kunnen brengen om je excuus te maken aan de mensen die je met denigrerende taal hebt gekleineerd, wordt verexcuseerd vanwege een politieke rol en incompetentie is een uitstekend excuus. Cijfers door elkaar halen en het verkeerde getal bij het verkeerde onderwerp noemen, wie kan zich daar nu nog druk om maken? Onbewust liegen is geen doodzonde en je kan er nog wat van leren.
Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar ook ik ga Mark Rutte nog missen.
Kees van Pagee, Amersfoort
Toch even aandacht in deze junimaand voor A.L. Snijders, de meester (en uitvinder) van het zeer korte verhaal (zkv) Hij overleed in juni 2021, achter z’n toetsenbord. In 2018 schreef hij de volgende woorden over, zoals hij ze noemde, moderne populisten: ‘Bestudeer de geschiedenis van het land eens en realiseer je dat wij afstammelingen zijn van Romeinse soldaten, kooplieden en ambtenaren. Hardwerkende immigranten die ons land op de kaart hebben gezet.’
Eddy Koning, Amsterdam
Ik ken Dick Schoof uit een grijs verleden, toen wij nog samenwerkten bij het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen (Cultuur moest er toen nog bijgevoegd worden). Later was hij mijn leidinggevende bij de uitvoeringsorganisatie CFI van datzelfde ministerie.
Ik ken hem als slim, strategisch, goed voor zijn mensen. Hij hield van het openbaar bestuur, zei hij altijd. Ambitieus als hij was, vertrok hij naar het ministerie van Justitie om daar plaatsvervangend secretaris-generaal te worden, en onze samenwerking eindigde.
Als hij in het nieuws was in zijn latere functies, herkende ik zijn integriteit en rechtschapenheid. Nu lijkt hij de hoogste sport van de bestuurlijke ladder bereikt te hebben. Alleen bekruipt me wel het gevoel dat die ladder tegen de verkeerde muur blijkt te staan.
Suzanne Onderwater, Amsterdam
In de Tweede Wereldoorlog droegen goede Nederlanders een lucifer in hun knoopsgat, als stil verzet tegen de fascistische bezetter. Het was het symbool voor: kop op, er komen betere tijden.
Naar analogie hiervan stel ik voor dat progressieve Nederlanders een lucifer in hun knoopsgat steken, als stil protest tegen het extreemrechtse kabinet-Schoof.
Kop op Nederland, er zullen snel betere tijden komen.
Jelle Visser, Amstelveen
Al 57 jaar ben ik abonnee van de Volkskrant, maar sinds enige tijd lees ik nog maar de helft van de krant. De andere helft wordt gevuld door meer of minder welbespraakte columnisten die onmachtig over elkaar heen buitelen in hun aversie van (extreem)rechts en weinig bijdragen aan mijn behoefte aan een lezenswaardige visie of nieuws.
Kan de Volkskrant terug naar, bijvoorbeeld, Kustaw Bessems, Sheila Sitalsing en Sylvia Witteman? Dat is voor mij voldoende.
Erik Hoogendoorn, Arnhem
Zomaar een gedachte. Als het nieuwe kabinet is aangetreden, kan Ongehoord Nederland zichzelf opheffen. Inmiddels zijn ze toch gehoord?
Aad Kramer, Vlaardingen
De Bührle Foundation is op zoek naar een ‘eerlijke en rechtvaardige oplossing’ met de nazaten van Joodse eigenaren van door nazi’s geroofde kunst. Beter laat dan nooit. Zo’n initiatief zou in Nederland ook anderszins zinvol zijn. In onze musea bevinden zich grote hoeveelheden wederrechtelijk verkregen kunst uit Afrika en Azië.
Zonder enig causaal verband met het aanstaande kabinet te leggen, zie ik de voorgenomen bezuinigingen in de cultuursector daarmee wel als passend: door teruggave van deze kunstschatten komen deze terecht waar ze thuishoren, en kan daardoor een aantal musea sluiten.
Bijkomend positief effect, nou ja, alleen voor extreemrechts dan: eigen kunst eerst.
Fons Bouchier, Naarden
Laten we dit omstreden begrip eens omdraaien: Nederland en vele westerse landen hebben in de afgelopen eeuwen aan de zogenoemde ‘omvolking’ gedaan in Zuid-Amerika, Afrika en Azië , waar een geïmporteerde witte elite de dienst uitmaakte en de oorspronkelijke bevolking werd onderdrukt.
Hoe Nederland dat aanpakte in Suriname, is beschreven door Anton de Kom in Wij slaven van Suriname en onze aanpak in voormalig Nederlands-Indië was niet anders, met als treurig sluitstuk de politionele acties voor de machtsoverdraging.
Wij zijn geen slachtoffers van omvolking, wij waren daders, en hoe!
Henk Dekker, Amstelveen
Een op het EK voetbal door een doelman getorpedeerde speler van Hongarije werd door zijn medespelers buiten beeld gehouden.
Goed.
Veldbestormers die een selfie willen maken met hun Portugese held Ronaldo worden buiten beeld gehouden.
Misschien goed.
Spelers die het licht van hun tegenstander uit willen slaan, schoppen of ellebogen? Die momenten worden close-up in beeld genomen, en zeventien keer herhaald.
Vreemd. En hooguit roept er dan iemand ‘foei’.
Jeroen Tollenaar, Middelburg
Wieteke van Zeil schreef een boeiend verhaal over de kunstenares Käthe Kollwitz. Ook vertelde ze de lezer hoe we naar kunst kijken en welke betekenis kunst heeft. In Vladslo, bij Diksmuide in Vlaanderen, liggen 25 duizend jonge Duitse soldaten begraven. Ook de zoon van de kunstenares ligt er.
Twee beelden vormen het treurend ouderpaar van Kollwitz. Het grenzeloos verdriet spreekt uit de steen. Ik bezocht Vladslo met mijn twee jonge dochters, die haarfijn aanvoelden wat ze daar zagen: het verlies en de liefde voor haar zoon. En de zinloosheid van een oorlog.
Arjen Boswijk, Groningen
In Denemarken gaan boeren vanaf 2030 belasting betalen per ton CO2 die door hun vee wordt uitgestoten. De vervuiler betaalt, dat is de manier. Waarom passen we deze opzet ook niet in Nederland toe, niet alleen voor CO2, maar ook voor stikstof? Als je dit op de juiste manier aanpakt, is boeren uitkopen niet nodig, de piekbelasters verdwijnen vanzelf.
Jan Leunissen, Buggenum
Er lijkt geen eind te komen aan het afkeuren van deeltijdwerkers. Nu weer in de column van Peter de Waard. Ik was heel mijn leven parttimeprinses en ik vond het heerlijk. En ja, ik kon en kan zelf mijn broek ophouden. Ik vlieg niet, heb geen kookeiland, wasdroger of vaatwasser en koop tweedehandsboeken en -kleding. Ik hecht aan tijd om te lezen, te fietsen en creatief te zijn.
Mijn aanstelling als leerkracht heb ik uiteindelijk nog verder verkleind om mantelzorger te zijn voor mijn ouders, die op vier uur reizen afstand woonden. Als ik in de trein zit en voor ouders zorg, kan ik niet voor de klas staan.
Inmiddels ben ik met pensioen na non-stop 45 jaar werken, en ik ben 62 jaar. Ik heb heel mijn leven gespaard voor dit, volledig uit eigen zak te betalen, vroegpensioen. Ik ben geen parttimeprinses, het is veel erger, ik ben het luiste varken van Nederland. Kom maar op met die modder.
Maria Rademaker, Leiden
Selini Roozen-Vlachos en Jan-Willem Weenink vinden dat het romantiseren van liefdesrelaties tussen zorgverleners en hun patiënten, in onder meer tv-series, moet stoppen.
Als geregistreerd ggz-hulpverlener verbaas ik me er al jaren over dat in films en strips cliënten nog steeds op divans liggen, terwijl dat in het echt haast nooit meer gebeurt. Of dat therapiesessies al wandelend in het park plaatsvinden, wat veel te veel afleidt en waarbij de kans om afgeluisterd te worden levensgroot is.
Ook vermakelijk is dat stellen bij relatietherapie steevast samen op een bankje recht tegenover de psych gepositioneerd zijn, terwijl we in mijn praktijk in een driehoek zitten. Zo kunnen alle deelnemers elkaar even goed aankijken.
Om maar met de waarheid in huis te vallen: de officiële praktijkvoering is, hoe intensief voor patiënt en behandelaar ook, voor een kijkerspubliek veel te saai, en je moet ook niet alle sjeu uit het leven willen halen. Ik ga er toch van uit dat de gemiddelde serieconsument hier een beetje doorheen kijkt. En voor zover dat niet het geval is, leg ik de spelregels gerust nog even uit.
Marcel Gerrits Jans, Groningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant