Roemenië - Argentinië was een kwestie van droomvoetbal. Het is een van mijn mooiste herinneringen als verslaggever, qua voetbal: de achtste finale van het WK op 3 juli 1994. Verzengende hitte in de Rose Bowl, Pasadena, buiten Los Angeles. Bijna 100 duizend toeschouwers. Een veld, aangelegd door engelen. Diepe netten.
Het was net na de schorsing van Diego Maradona vanwege doping, uitgesproken na de groepsduels. Hij verscheen op de perstribune, zorgde voor commotie, schold op de Fifa, huilde op de schouder van zijn vrouw en was heel erg Maradona.
Mijn kans om hem in het echt te zien voetballen was verkeken. Maar we hadden Gheorghe Hagi nog. Het was een geweldige wedstrijd en de Roemenen wonnen met 3-2, met de derde goal van Hagi, steenhard ingeschoten met rechts, zijn mindere been. De Maradona van de Karpaten, luidde zijn bijnaam.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Dit is zijn zevende EK bij de mannen.
Roemenië, tegenstander van Oranje op het EK dinsdag, neemt een speciale plek in in het rijk der herinneringen. Ook vanwege mijn eerste buitenlandse avontuur, toen vriend Frank Bukkems en ik met de trein door Europa reisden in 1986, de grens passeerden van de toenmalige ‘communistische heilstaat’ Roemenië en verplicht waren om onze harde valuta in te ruilen voor waardeloze lei’s. We gingen op de bonnefooi met een man mee, Ioan Bir, die in de trein bijna was gearresteerd om onduidelijke redenen.
Op zoek naar een slaapplaats, anders dan een wezenloos, onnodig duur staatshotel, sliepen we bij hem in Maderat, een boerendorp met zandwegen dat ons een eeuw terugwierp in de tijd. We communiceerden met een Roemeens-Engels woordenboek. Ioan zei dat hij wilde vluchten, omdat hij genoeg had van de dictatuur onder Nicolae Ceausescu.
We deden een bordspel, aten vruchten en groenten uit de tuin. Hij bracht ons de volgende dag naar het station, maar liep 200 meter voor ons uit, omdat iedere buurman hem kon aangeven bij de gevreesde geheime dienst Securitate. Een paar maanden later stuurde hij uit Australië een foto van zijn vrouw Robika met hun pasgeboren kind. Zij was achtergebleven in de hoop op gezinshereniging.
Roemenië liet me nooit meer los. Drie jaar later, rond Kerst, volgden we bij mijn zus de revolutie op televisie, met het gewelddadige einde van de Ceausescu’s. Toen mijn zus even de kamer uit was, leerde ik haar dochter van bijna 2 snel een zinnetje uitspreken: Ceausescu is een stoute man. Dat klonk grappig, uit de mond van de blonde peuter.
Tijdens het bezoek aan Ioan, vertelde zijn schoonmoeder met handen en voeten dat ze eens was uitverkoren om een hartoperatie te ondergaan in Dallas. Ze had daar een ghettoblaster gekocht. Heel af en toe vingen ze westerse popmuziek op, die ze dan opnamen met een cassettebandje. Het geluid kraakte, maar het eerste lied was een Nederlandse nummer 1-hit van een paar jaar eerder: Comment ça va van The Shorts.
Zo kon het dat wij met de familie van Ioan Bir, waarmee we nauwelijks een gesprek konden voeren, gezamenlijk een Nederlandse hit zongen. Altijd komen dat soort herinneringen bovendrijven als ik denk aan Roemenië, land van Hagi en de volgende tegenstander van Oranje.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant