Ik vraag me af of de liefde voor zwemmen iets wat in je genen zit. Ik betreed hier ingewikkeld terrein, dat besef ik, en ik zal er ook geen uitspraken over doen, maar ik constateer dat iedereen die ik ken óf heel erg van zwemmen houdt, of er amper iets mee heeft.
Binnen de zwemgroep heb je dan ook nog een afsplitsingsmogelijkheid: sommigen zwemmen alleen in zwembaden, anderen alleen in natuurwater. En dan heb je binnen de natuurwatergroepering nog mensen die een streng onderscheid maken tussen de zee en zoet water.
Ik zwem in alles. Mijn broer zwemt in alles, mijn zoon zwemt in alles, mijn vader zwom in alles. Winter, zomer, koud, warm, zoet, zout. Ik trek de grens bij blauwalg en de Middellandse Zee als hij in warme, zoute mensensoep is veranderd. Of eigenlijk zou ik daar ook nog wel in zwemmen. Als ik water zie, ga ik erin, en als ik eruit ben, zeg ik meteen: misschien ga ik er zo nog even in.
Mijn dochter heeft weer heel eigen voorkeuren: zij zwemt alleen in de rivier de Amstel, die door Amsterdam stroomt. Ze vindt de zee niet fijn, meren niet, in een zwembad is ze amper te porren. Maar zodra het zomer is, wil ze aanhoudend in de Amstel springen, en gelukkig heeft zij mij, en ik haar, en dan springen we er samen in.
De Amstel stroomt niet heel ver van ons huis, en er is daar iets ontstaan wat een stadsstrand heet, of ongetwijfeld ook Amstelbiza, wat inhoudt dat er allemaal mensen in strings op de stoep liggen. Die mensen springen opvallend weinig in het water; ze zijn druk met wijn, Aperol, lachgas en elkaar. Mijn dochter en ik zwemmen met een paar anderen in de Amstel.
Het leuke aan de begindagen van de zomer is dat er een uitgelaten verbroedering ontstaat, net als wanneer je voor het eerst kunt schaatsen. Iedereen in de stad trekt naar die rivier toe, mensen lopen ineens in bikini door de straten.
Gisteren zag ik hoe een man die zijn hondjes uitliet, met hulp van een vrouw die in het water lag, de hondjes even te water liet zodat ze konden afkoelen. Een meisje liet me zien hoe goed ze kon duiken. Een man dreef liggend op een surfplank voorbij, zijn hond lag slapend op hem. Anderen maakten daar foto’s van. Mensen kwamen aanfietsen met bakjes friet, flessen rosé, bakfietsen vol eenhoornzwembanden.
Erna gingen mijn dochter en ik op het aanpalende terras zitten, waar je ook mocht komen als je in handdoek, bikini of niet zichtbaar gekleed was. Nu was het zomer, stelden we vast. Misschien gingen we er zo nog even in.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant