Naar Arnhemmistan voor een broodje kebab bij Falafel Mitano in de Steenstraat, dat is van Serkans broer die op de hoek bakkerij Erciyes heeft, tegenover de telefoonwinkel van Ahmed. ‘Ja, we hebben de stad overgenomen’, zegt Serkan, ‘en we hebben er Arnhemmistan van gemaakt.’
Hij is 24 en weet niet beter dan dat er zo naar hem en zijn straat wordt gekeken. Ook al heeft hij een Nederlandse vriendin en alleen een Nederlands paspoort: Serkan is deel van het ‘demografische probleem’ dat het nieuwe kabinet gaat aanpakken – de maatregelen worden na de zomer bekend. ‘Misschien wonen we toch op de verkeerde plek’, zegt Ahmed als we gaan zitten op het bankje voor zijn winkel. Ook hij is een Arnhemmer, met drie kinderen, ook Arnhemmers. ‘Ik ben niet bang, in dit land zijn we denk ik nog steeds veilig, maar dit is wel een tijd van verandering.’
Zeven jaar geleden ontvouwden demonstranten naast het Duivelshuis een manshoog banier met de tekst ‘Geen Arnhemmistan’. Het was tegen de nieuwe burgemeester gericht, die moslim is, en daarmee tegen alle moslims. Nauwelijks ophef: Geert Wilders krijgt al jaren weinig tegenspraak. Marjolein Faber hield de rechterzijde van het spandoek vast en zo stonden ze daar, tot tevredenheid van de extreemrechtse Nederlandse Volks-Unie en Pegida.
Later begon Faber het woord ‘omvolking’ te gebruiken, meer dan een rimpeling veroorzaakte het niet en nu wordt ze minister in een kabinet dat feitelijk wordt geleid door Wilders. Opnieuw zonder groot protest, want ze matigen hun toon. Dat is wat ze beloven.
Steen voor steen stapelde het op, en nu reikt hun haat tot in het kabinet. En iedereen gelooft dat ermee te leven is, zelfs de burgemeester van Arnhemmistan.
Maar in zijn stad voelen ze het wel.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Je kunt de hele tijd de andere kant op kijken,’ zegt Serkan, ‘maar dan wordt het toch nog in je gezicht gedrukt.’ En: ‘Het is niet per se pijnlijk wat Wilders zegt, het is pijnlijk dat er steeds meer mensen op hem stemmen.’
Het woord ‘omvolking’ staat nog niet in de Woordenlijst der Nederlandse Taal, maar ‘massa-immigratie’ wel, net als ‘kopvoddentaks’, keurig met tussen-n. ‘Zelfs niet-logische taal gaat uiteindelijk wennen, wordt vanzelf logisch,’ schreef hoofdredacteur Pieter Klok van de Volkskrant. Dat ging over spelling, maar het geldt ook voor politiek, dat uit weinig meer dan taal bestaat.
En nu is ‘omvolking’ in korte tijd omgevolkt tot ‘zeer zorgelijke demografische ontwikkeling’. Alsof dat minder racistisch is.
Ga eens kijken op straat in Rotterdam om de demografie te zien, schreven de rechtse influencers Wierd Duk en Ebru Umar. Er is niks nazi-achtigs aan, schreef Bart Jan Spruyt. Ga maar in Arnhemmistan kijken, schreef Marit Nubé op NieuwRechts: ‘de eerste kalifaatstad van Nederland’, een ‘sultanaat’. Nieuwe taal voor oude afkeer.
Als multiculti geen afgedankt woord was, kon je de Steenstraat levendig en multiculti noemen. Etnisch profilerend lijkt alles wat daar zonnig is een demografisch probleem, ook al zit Ahmeds telefoonwinkel naast Bakkerista Graangeluk, waar ze ambachtelijk zuurdesembrood verkopen. Evengoed kun je er Serkan treffen, die aan Jordy van de Hubo uitlegt hoe Turkije via Atatürk eerst atheïstisch werd, en hoe Erdogan de islam nu gebruikt voor zijn eigen politieke agenda. ‘Net als Wilders dus’, zegt Ahmed. ‘Maar dan andersom’, zegt Jordy. ‘Politiek is alleen nog maar zieltjes winnen.’
En Serkan plaagt: ‘Jordy is de laatste Nederlander hier die over is, maar die pesten we nog wel weg.’
Wilders heeft ‘op bepaalde punten wel gelijk’, zegt Ahmed, ‘maar het is te hard, en zijn ware gezicht heeft hij hier al laten zien.’ Van oorsprong een Syrische Koerd, probeert hij zijn kinderen uit te leggen dat de wereld bestaat uit ‘veel verschillende mensen’. Maar dat is moeilijk, in een tijd dat ook andere politici gretig over ‘demografie’ beginnen, nu ze met Wilders en Faber moeten samenwerken.
‘Uiteindelijk ben ik wel de doelgroep’, zegt Serkan. ‘Ik voel me niet aangesproken, maar ze hebben het over mij. Maakt niet uit wat ik doe, wie ik ben of wat ik zeg.’
‘Ja,’ zegt Ahmed. ‘Ze bedoelen ons.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant