Jesse Edwards hoopt volgend seizoen de zevende Nederlander in de NBA te worden. Om de grootste basketbalcompetitie ter wereld te bereiken, maakte de Amsterdammer een bijzondere reis door de Verenigde Staten. "Ik bezocht twaalf clubs in een maand."
De voorkamer van het huis in de Amsterdamse Watergraafsmeer verraadt de centrale rol die sport heeft in de familie Edwards. In een hoek liggen een basketbal, een football en een voetbal met het Ajax-logo erop. Op de salontafel staat een schaakbord, de stukken netjes opgesteld. Op een dressoir en een kast staan meer trofeeën dan je kan tellen.
Jesse Edwards, de jongste (24) én de langste (2,12 meter) van het gezin van vijf, kijkt naar de vele bekers, vooral gewonnen met tennis en atletiek. "Er zijn er maar weinig van mij", zegt hij met een lach in gesprek met NU.nl.
Edwards is net aangekomen in zijn ouderlijk huis, na een lange reis vol vertraging uit de VS. Als alles goed gaat, en hij donderdag als eerste Nederlandse basketballer sinds 2009 door een NBA-club wordt gekozen in de zogeheten Draft, is het een kort bezoekje. "Een weekje met de familie voordat de chaos weer begint, dat is het idee."
Een paar meter verderop, aan de volle keukentafel, praten vader David, moeder Simone en oudere broer Rens met een driekoppige filmcrew, die de afgelopen maanden voor een NPO-documentaire de mogelijke reis van Jesse naar de NBA op de voet heeft gevolgd.
"Ik begin langzaam te beseffen dat het toch wel bijzonder is wat ik nu meemaak", vertelt Edwards. "Natuurlijk is het grote doel om uiteindelijk in de NBA te spelen. Maar ook de weg daarnaartoe was al echt vet. Een once in a lifetime-ervaring."
Edwards vertrekt eind 2018 op achttienjarige leeftijd naar de VS om zijn droom te realiseren. Zijn eerste stop is de IMG Academy in Florida, een op topsport gerichte school. Daarna speelt hij bij Syracuse (2019-2023) vier seizoenen op het hoogste niveau universiteitsbasketbal, de belangrijkste kraamkamer van de NBA.
In de zomer van 2023 kiest Edwards voor een transfer naar de West Virginia University. Hij hoopt in een beter team nog meer te kunnen opvallen bij NBA-scouts, maar dat plan mislukt.
Een paar weken voor de start van het seizoen moet de legendarische coach Bob Huggins vertrekken na een arrestatie voor rijden met drank op. "Daarna viel alles uit elkaar", zegt Edwards. "Het liep niet goed met ons team en dat heeft ervoor gezorgd dat ik een stuk minder op de radar stond bij NBA-teams."
In de Wintrust Arena in Chicago krijgt Edwards half mei een voorproefje op het leven in de NBA. Hij ziet Bronny James, de zoon van Los Angeles Lakers-superster LeBron James, arriveren met vijf camera's in zijn kielzog.
Edwards en James zijn samen met 81 andere basketballers uitgenodigd voor de NBA Draft Combine. Bij dit evenement van een week worden de grootste talenten op alle mogelijke manieren getest door NBA-clubs. Na zijn tegenvallende seizoen in West Virginia is het voor Edwards hét moment om weer hoger op het lijstje van de scouts te komen.
Er wordt gebasketbald in Chicago, maar clubs proberen de talenten vooral mentaal te testen. "Het zijn eigenlijk mind games", zegt Edwards. "Zo wilde één team weten wat voor dier ik ben. Ik vond het vermoeiend, maar ik deed mijn best om de hele tijd 'aan' te staan. Want ik wist: dit kan net de ene NBA-club zijn die me een kans gaat geven."
Edwards laat een goede indruk achter bij de combine, want na afloop melden veel teams zich bij zijn zaakwaarnemer. Bijna de helft van de dertig NBA-clubs nodigt de Amsterdammer uit voor een individuele work-out in hun eigen stad. En dus begint hij aan een rondreis door de VS.
"In minder dan een maand ben ik bij twaalf verschillende clubs geweest", vertelt Edwards. Lachend: "Het slaat eigenlijk helemaal nergens op. Maar het was alsnog heel vet."
"Mijn eerste work-out was bij Boston Celtics, vroeger mijn favoriete team in de NBA. Supersterren Jayson Tatum en Jaylen Brown (die de Celtics een paar weken later naar de titel zouden leiden, red.) stonden toevallig net op het ene veld te schieten, terwijl ik op het andere veld bezig was. Het was net alsof ik een dagje in het team zat."
Of Edwards écht onderdeel wordt van een NBA-team, moet deze week blijken. De center zal in de nacht van donderdag op vrijdag samen met zijn familie naar de tweede ronde van de Draft kijken, in de hoop dat zijn naam wordt omgeroepen.
Het bijzondere van de typisch Amerikaanse Draft is dat spelers geen controle hebben over waar ze terechtkomen. Voor Edwards komt daar nog bij dat hij geen flauw idee heeft of hij überhaupt gekozen zal worden door een NBA-club.
"Mijn gevoel is wel een stuk beter dan voor de zomer. Ik heb sinds het einde van het collegeseizoen veel positieve feedback gekregen van NBA-ploegen. Maar de realiteit is dat ik er nu niks meer over te zeggen heb. Ik kan alleen maar afwachten."
Source: Nu.nl algemeen