In de om en nabij de vijf jaar die zijn verstreken sinds ik van mijn werkgever een smartphone kreeg om niet in een totaal professioneel isolement te belanden, is het me nog nooit gelukt het rotding te missen. Begin deze maand deed ik volkomen per ongeluk een 36-urige detoxkuur. Op vrijdagavond gleed het rotding in de auto uit mijn zak. Op zondagochtend stoof mijn dochter binnen: ‘Waarom heb je dat tikkie dat ik heb geappt nog steeds niet betaald!?’ Ik vond het een goede vraag. Pas na een half uur zoeken vond ik de vreselijke smartphone terug onder de linkerautostoel.
Daags daarna stond in de Volkskrant een prachtige reportage over een detox-evenement van The Offline Club. Ruim driehonderd twintigers en dertigers betaalden 17 euro 50 om drie uur offline te mogen gaan in de Amsterdamse Westerkerk. Bij de ingang leverden ze allemaal hun smartphones in. Ik berekende dat een detoxkuur van 36 uur mij bij The Offline Club 210 euro had gekost.
Een trouwe lezer van deze rubriek mailde mij naar aanleiding van dat lucratieve detox-evenement de suggestie van ‘De Digibeet’ een lifestyle-merk te maken, met activiteiten waarop je tegen betaling kunt intekenen. Daar heb ik helemaal niets op tegen, maar helaas blijk je offlinegeluk online te moeten promoten. De twintigers achter The Offline Club danken hun succes volledig aan intensieve activiteiten op sociale media. ‘Video’s van de bijeenkomsten gingen razendsnel viraal op Instagram en in een maand tijd had The Offline Club meer dan 100 duizend nieuwe volgers’, schreef deze krant.
Wijlen Martin Bril had nu geschreven: ‘Tja.’
Het zijn steevast de meest vanzelfsprekende dingen uit een verstreken tijd die niet eens zo lang daarna een verdienmodel worden. Voor tochtjes met de huifkar betaal je tegenwoordig wel 17 euro 50 per uur. Bij De Digibeet zijn tips voor offline-geluk nog gratis: laat vrijdagavond uw telefoon in de auto liggen en zaterdag breekt de analoge zon door.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant