Japanse wetenschappers zijn erin geslaagd twee robotgezichtjes te maken die bedekt zijn met een vlies van echte, levende huidcellen. Dat het resultaat eruitziet als een kruising tussen gemaskerde psychopaten uit horrorfilms, is een puntje dat nog verbetering behoeft, erkennen ook de onderzoekers.
Robots met een gekweekte, zachte huid openen de deur naar robots die kunnen voelen, soepeler kunnen bewegen, en bij beschadiging misschien zelfs kunnen genezen, schrijven de wetenschappers onder leiding van hoogleraar Shoji Takeuchi van de Universiteit van Tokio in vakblad Cell Reports Physical Science. Plus dat ze misschien van pas komen bij onderzoek naar huidveroudering, cosmetica en plastische chirurgie, oppert de groep.
Eerder presenteerde Takeuchi onder meer een vinger gehuld in gekweekte huid. Maar die zat letterlijk nogal los in zijn vel: een manier om de huid goed aan de robot te hechten, ontbrak nog. Die manier denken de Japanners nu te hebben gevonden door de kunsthuid te laten vastgroeien aan rijen kleine, V-vormige tunneltjes in de robot.
Over de auteur
Maarten Keulemans is wetenschapsredacteur bij de Volkskrant, met als specialismen microleven, klimaat, archeologie en gentech.
‘Erg interessant. Japans onderzoek heeft vaker een onconventionele aanpak’, reageert desgevraagd roboticus Michaël Wiertlewski (TU Delft), na inzage in de nieuwe resultaten. ‘Ook dit is best uniek. Al is het soms op het risico af dat het er ongemakkelijk uitziet.’ De huid zelf is overigens een sterk versimpelde versie van het origineel: dunner en zonder poriën, kliertjes, zenuwen, bloedvaatjes of vetcellen.
Ter demonstratie groeide Takeuchi de kweekhuid op een kunststof hoofdje, overigens niet groter dan een walnoot. Bij een ander experiment kweekten de Japanners hun robothuid op een gezichtje met nepoogjes. Vervolgens trokken ze de mondhoeken omhoog, om te laten zien dat de huid blijft zitten. Het resultaat: een spookachtig robotgezichtje met een brede grijns.
Toch kan Wiertlewski wel om de beperkingen heen kijken. ‘Wij ontwikkelen tastsensoren voor robots, heel belangrijk voor allerlei taken. Maar omdat ze zacht zijn, slijten ze snel en moeten we ze vaak vervangen. Terwijl menselijke huid zijn tastzin zelfs behoudt als je de huid zwaar belast, bijvoorbeeld bij het doe-het-zelven’, zegt hij.
Misschien kan de Japanse kweekhuid nieuwe ideeën geven, denkt hij dan ook. ‘Dit onderzoek voegt een nieuwe dimensie toe. Gekweekte levende huid heeft misschien interessante nieuwe eigenschappen.’ Een andere toepassing die Wiertlewski fascineert, is die van het overbrengen van emoties. Met al zijn rimpeltjes en groefjes kan huid beter dan andere materialen ook subtiele gezichtsuitdrukkingen overbrengen.
Takeuchi maakte de kweekhuid door de ondergrond wateraantrekkend te maken met een soort hogedrukspuit van waterdamp, en hem te voorzien van een dunne coating. Daarop kweekte hij vervolgens een mengsel van bindweefselcellen en keratinocyten, het belangrijkste type huidcel. Bij elkaar duurde dat enkele weken.
Een volgende stap, legt Takeuchi uit in een vooraf opgestelde persverklaring, zou zijn om de huid preciezer na te bootsen. ‘Door dit onderzoek zijn we nieuwe uitdagingen op het spoor gekomen, zoals de noodzaak voor rimpeltjes en een dikkere opperhuid om een meer mensachtig voorkomen te krijgen.’ Wie weet lukt het dan om robots te maken die minder ogen als rekwisieten uit het spookhuis.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant