Het horrorkabinet Oranje vertolkte in het grootste voetbaltheater van Duitsland een wanstaltige uitvoering van iets dat voor voetbal moest doorgaan. Bij het verlaten van het spookhuis was met 3-2 verloren van Oostenrijk.
Een eigen doelpunt, eigenlijk twee, mislukte passes, stuitend onvermogen, defensief knoeiwerk, gebrek aan basistechniek, aan initiatief ook, aan creativiteit, aan loopvermogen. Aan de wil om snel naar voren te spelen. Twee treffers incasseren, vlak na twee gelijkmakers. Een totaal overlopen, overrompeld middenveld.
Er was gebrek aan alles dat Nederland tot een groot voetballand maakte. Oranje verloor, eindigde als derde in de groep, was al zeker van de achtste finales dankzij vier punten, en zal nog moeten afwachten wie de tegenstander is; een sterk land sowieso. Maar wie dat ook is, met dit voetbal heeft Nederland niets te zoeken in de latere fase van het toernooi. Het spel van Oranje, precies 36 jaar na de Europese titel in München, was een ontheiliging van de status van 25 juni als gouden datum in de historie. Het spel was dinsdag in Berlijn met geen pen te beschrijven.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Dit is zijn zevende EK bij de mannen.
We gaan het toch proberen. Het was alsof de mannen in oranje een uur voor de wedstrijd kennis met elkaar hadden gemaakt. Zo, jij een shirt, en jij ook eentje. En oh ja, die meneer met dat blonde haar en de blos op de wangen is de trainer. Hij roept af en toe wat. Wil jij ook meedoen? Veel plezier. Maak er wat van. Dat lukte pas na rust, vrijwel meteen, eventjes, toen Lutsharel Geertruida, voor rust een schim van zichzelf, de bal ontfutselde en invaller Xavi Simons op pad stuurde. Die gaf de bal precies op tijd naar Cody Gakpo, de beste aanvaller van Oranje op het laatste WK, en nu op het Europese podium. Naar binnen trekken, schieten, goal, 1-1, na de snelle eigen goal van Donyell Malen.
Maar ja, even later was het weer 1-2, toen Jerdy Schouten oud-Ajacied Florian Grillitsch te makkelijk liet voorzetten. Romano Schmid kopte de bal in voor de veel fellere Oostenrijkers, die beseften waarom het draaide. Stefan de Vrij gaf overigens het laatste zetje. Het spel was tenhemelschreiend. Joey Veerman, terug in de basis als middenvelder, was de grootste kraal aan de oneindige ketting van mislukkingen, met Geertruida, nog een nieuweling in het elftal, als weinig eervolle nummer twee en vervanger van Denzel Dumfries. Ach, het was een wanvertoning.
Toen een vrije bal tijdens een dribbel achter op de hak van Veerman stuiterde, was het pleit voor hem beslecht. Zo’n dag was het dus. In bijna dezelfde minuut raakte Tijjani Reijnders de bal totaal verkeerd, na een voorzet van Gakpo. Dat was de beste kans voor rust, na die van Donyell Malen dan, op weg gestuurd na een pass van Reijnders. Hij raakte de bal verkeerd. Voorlangs. Alles ging fout. Echt bijna alles. Ongekend.
Het was onbegrijpelijk wat zich hier afspeelde, zeker voor rust, al was de reputatie de Oostenrijkers vooruitgesneld. Wat Nederlanders deden? Aan de verkeerde kant opstellen. Geen fatsoenlijke pass kunnen geven. Duels verliezen. Bezwijken onder de druk van de voortdurend vrije Oostenrijkers. Het leek alsof de ploeg had meegelopen in de liederlijke optocht naar het stadion, tussen de zingende supporters. Lekker zwalken. Ronald Koeman dirigeerde, schreeuwde, oogde hulpeloos en wisselde Veerman na ruim een half uur.
De Volendammer kreeg een bemoedigend tikje van assistent Erwin Koeman. Joshua Zirkzee en een paar anderen legden even een arm van troost om zijn schouders, want het is vreselijk voor een voetballer. Maar wie nog zegt dat Oranje Frenkie de Jong niet mist, voor de olie in het elftal, om de last van het voetbal te dragen, laat hem of haar zwijgen.
De beste, de minst slechte, was doelman Bart Verbruggen, gevolgd door Gakpo en de gedoemde van de stem van het volk, Memphis Depay, die in elk geval een paar ballen fatsoenlijk aannam en opzij legde in de eerste helft. Groepswinnaar Oostenrijk was voor rust op alle fronten beter.
En de mannen van Ralf Rangnick schromen enig fysiek geweld niet. Ze waren in de beginfase, toen Nederland aan totale chaos ten onder dreigde te gaan, op voorsprong gekomen. Alexander Prassl zette voor de derde keer helemaal vrij voor, nota bene Malen scoorde toen hij de bal met een sliding wilde wegwerken.
In de slotfase, toen Oranje allang naar drie verdedigers was geschakeld, bracht Koeman ook nog Wout Weghorst, voor een opnieuw verlossend doelpunt. Hij legde de voorzet van Gakpo klaar voor Depay, die knap scoorde en zo zijn redelijke wedstrijd beloonde. Scheidsrechter Kruzliak dacht nog aan hands, maar de VAR lette goed op. Nog geen minuut na die 2-2 was het echter weer 2-3, hetgeen alleszeggend was voor Oranje. Schouten liet Marcel Sabitzer lopen alsof het weer Dortmund - PSV was, en Sabitzer joeg de bal diagonaal in de touwen. ‘O wie ist das schön’, zongen de Oostenrijkers. De oranje kant van het stadion was een schilderij van waterverf.
EK Voetbal 2024
Al het nieuws leest u in ons liveblog.
Welke ploeg speelt wanneer? Wie leidt de topscorerslijst? Wie krijgt de meeste gele kaarten? Hier vindt u alle statistieken.
Al onze verhalen over het EK 2024 vindt u op deze pagina.
Schrijf u ook in voor onze nieuwsbrief Sport.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant