Nee, ze zijn niet ouderwets, vertellen de jonge mannen, onberispelijk in pak. Wat zij uitdragen, dat is juist van nu. Denk aan ‘tradwives’. Die zijn seculier, maar toch. Dat is de ‘vercommercialisering’ van christelijke waarden, het besef dat de roeping van de vrouw een andere is dan die van de man, erkenning van de gevaren van de ‘wokemaatschappij’.
Op de jaarlijkse partijdag van de SGP gaat politiek verpakt in een kerkdienst. De echte regering is niet hier, de troon staat elders. Honderden mannen zingen Psalm 99, op hele noten. De berijming is uit 1773, de woorden sluiten aan bij de actualiteit. ‘Beeft, gij volken, eert / eert zijn hoog bestel / die bij Israël tussen cherubs woont / en zijn grootsheid toont.’
De SGP is goed voor drie zetels in de Tweede Kamer en één zetel in het Europees Parlement, die tot ieders vreugde behouden bleef bij de laatste verkiezingen. Europarlementariër Bert-Jan Ruissen voerde campagne van Serooskerke tot Scherpenzeel, ijverend voor ‘boeren’, voor ‘vissers’, voor het ‘ongeboren leven’.
We moeten waakzaam blijven, vertelt de dominee op het podium, auteur van het standaardwerk Gods goede orde, over lichaam, gender en seksualiteit in het licht van de schepping. Met een ‘centrumrechts kabinet’ mogen we hopen dat ‘bepaalde ontwikkelingen getemd worden’, maar we mogen ons ‘niet rijk rekenen’.
Elk jaar schrijft de SGP een brief voor de koning en, echt waar, de secretaris van de koning stuurt een brief terug. Hij benoemt dat de SGP vanuit ‘uw overtuiging’ aandacht vraagt voor maatschappelijke vraagstukken, en voor wereldvrede in het Midden-Oosten en in Oekraïne, zaken die ook de koning aan het hart gaan.
Na het zingen van het Wilhelmus volgt een koffiepauze. Mannenbroeders begeven zich massaal naar de roze vrouwentoiletten van het congrescentrum. De enkele vrouw moet wachten tot de mannen de dameswc’s niet langer bezet houden, zo is hier de ordening.
Gideon, 12 jaar, uit Woudenberg, vindt de partijdag ‘mooi’, zegt hij ernstig. Het werd tijd dat hij meeging, zegt zijn vader. Er zitten meer kleine jongens in de zaal. Ze zijn de partijbestuurders van de toekomst, een taak waar hun zusjes van gevrijwaard blijven.
Soms zijn clichés waar: je ontkomt hier niet aan het ‘vrouwenvraagstuk’. Vrouwen zijn niet welkom in het landelijke bestuur en als Tweede Kamerlid. Dat vrouwen tegenwoordig soms lokaal SGP-bestuurder zijn (‘Meer vrouwen in de SGP!’, zegt een van hen) en in de gemeenteraad zitten, de enige vrouwelijke SGP-wethouder van ons land legde onlangs haar taken neer, leidt tot controverse.
‘Het probleem van deze tijd is dat vrouwen een ándere roeping ervaren, niet alleen in het gezin’, analyseert een 32-jarige landmeter uit Ede. Hij begint over de vele kinderen die in de jeugdzorg belanden. ‘Gaat er dan thuis iets mis? Ik denk het wel.’
Onwillekeurig denk ik aan de billboards van Islamitische Staat (IS) die ik als Midden-Oostencorrespondent tegenkwam in Mosul, de tweede stad van Irak: ‘De moslimvrouw is als een koningin in haar huis.’
Niet iedereen staat er hard in. ‘Over tien jaar is alles anders’, verzucht een bestuurder van de SGP-jongeren. De vrouwelijke lokale bestuurder maakt onderscheid tussen ‘vrouwen op de kansel: nee, maar juist wel in de politiek’.
Maar er is ook Corné van Steenis, 27 jaar, actief bij de kieskring Neerijnen, die oproept om het ‘program van beginselen’ strenger te handhaven. Zijn collega begint over ‘lhbti’, zelf waarschuwt hij voor ‘secularisering, emancipatie’.
‘Het vrouwenstandpunt vind ik belangrijk’, zegt Corné. Dat is voor de vrouw niet ‘negatief, maar positief’. Zijn collega: ‘De vrouw heeft de belangrijkste rol in de schepping.’ Als ze zouden meebesturen, dan ‘hou je ze weg op de plek waar ze het beste tot hun recht komen. Het is niet dat ze het niet kúnnen, integendeel’.
De jonge mannen vertellen het zelfverzekerd, want ze weten: in Nederland anno 2024 is hun gedachtegoed moderner dan in jaren.
a.vanes@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant