De lezersbrieven, over varkens in megastallen, ‘zuur’ als geuzennaam voor links, 0 procent toegevoegde suiker versus 0 procent suikergehalte in een product, het wegsijpelende enthousiasme voor het kabinet. En: ergernis over karakterschetsen van Oranje-spelers op basis van uiterlijk.
Het beste dat je als varken in Nederland kan overkomen, is dat je zo snel mogelijk naar de slachtbank wordt gebracht. Want een leven op 0,8 vierkante meter is in feite gewoon dierenmishandeling. Ga als mens maar eens 24 uur op de wc zitten zonder telefoon, boek, krant en zonder de mogelijkheid van doorspoelen. En dat dan 365 dagen per jaar, als je al zo oud wordt. Varkens zijn, zover ik weet, niet in staat tot zelfmoord. Maar als dat wel het geval zou zijn, dan viel er waarschijnlijk niets meer te exporteren naar China.
De nieuwe regering vindt het belang van de boeren belangrijker dan het welzijn van de dieren, dus laten wij als consument en dan maar het voortouw nemen en minder vlees consumeren. Uiteindelijk geven planten ons alles al wat wij nodig hebben om te leven.
Sander van der Voort, Zaandam
Voor iemand die een deel van de tijd in Zweden woont en daar aan het smörgåsbord zit van de Zweedse welvaartsstaat met zijn gratis kinderopvang heeft Sander Schimmelpenninck makkelijk klagen over werkonwillige Nederlandse vrouwen. Het begrip ‘mantelzorg’ dat bij hem zoveel ergernis oproept, heeft een wettelijke status gekregen in de Wet maatschappelijke ondersteuning, die in 2015 in het leven is geroepen door kabinet Rutte II. Vanaf dat moment zijn honderden verzorgingstehuizen afgeschaft en ontstond er een gapend gat in de zorg voor mensen die te oud of te ziek waren om goed voor zichzelf te kunnen zorgen.
Dat gat hebben we nog niet weten te overbruggen. Mantelzorgen is letterlijk een doekje voor het bloeden. Ook in Zweden worstelen ze daarmee. Als Sander Schimmelpenninck een column minder zou moeten schrijven omdat hij voor zijn ouders moet zorgen, zou ik daar geen traan om laten.
Aleid Offerhaus, Amstelveen
Sander Donkers omarmt het etiket ‘zuur’ dat aan de linkse elite wordt toegeschreven. Ik doe graag met hem mee. Het doet me namelijk denken aan het boek dat de Duitse cabaretière Lotte Huber op 75-jarige leeftijd publiceerde met de titel Diese Zitrone hat nog viel Saft. Kom maar op, zou ik zeggen.
Karen van Dam, Tilburg
De ontwikkelingen in de levensmiddelenindustrie gaan snel. Er bestaat behoefte aan bier zonder alcohol, dus worden methoden verfijnd om alle alcohol te verwijderen en zoveel mogelijk smaak te behouden: 0.0 = 0 procent. In de beschrijving van een heerlijk recept voor Chinese tomatensoep, maakt Marie-Louise Schipper zich sterk voor appelmoes 0 procent. Zij doet dat tegen de achtergrond van het gevaar dat suiker vormt voor onder meer diabetes. Zou de industrie ook methoden hebben ontwikkeld om alle suiker uit appelmoes te verwijderen?
Bij bestudering van het etiket van een potje appelmoes 0 procent blijkt helaas niets minder waar te zijn. Er is slechts 0 procent extra suiker toegevoegd aan de bijna 10 procent suiker die er van nature al in zit. Op een klein potje van 200 gram zijn dat toch al gauw een stuk of vijf suikerklontjes.
Die informatie is allemaal keurig terug te vinden op het etiket. Wie een studie maakt van het etiket, wordt niet misleid. Maar dan moet je er dus wel die studie van maken. Er zijn ook appelmoesvarianten met 10 procent van nature aanwezige suikers die ‘light’ worden genoemd. Dat lijkt me een prima naam. Maar in mijn woordenboek zijn 0 procent en 10 procent echt heel verschillende dingen.
Laten we de dingen gewoon bij hun naam noemen; goed voor de duidelijkheid, goed voor de gezondheid.
Bernd van der Meulen, Amstelveen
De ingezonden brief van Frans Leliveld lijkt heel mooi, maar is dat allerminst.
Reinette Klever vertelde tijdens die hoorzitting niet dat haar vader door de SS werd doodgeschoten, maar dat hij werd néérgeschoten (en dat hij dat ternauwernood overleefde).
Frans, als je leugenaars bestrijdt met leugens, dan wordt het allemaal nog veel erger.
Thijs Janssen, Amsterdam
Dat het enthousiasme van de kiezers voor het zelfgekozen nieuwe kabinet wegsijpelt doet sterk denken aan de reactie van Herman Finkers toen zijn lang gekoesterde kinderwens werkelijkheid werd.
Hij keek in de wieg en zei geschrokken: ‘Wat lelijk! We wilden wel een kind, maar niet zo één.’
Jan Eveleens, Nieuw-Vennep
De PVV beschuldigt anderen van omvolking. Zelf doen ze aan domvolking.
Gerard Herbers, Arnhem
In zijn column van 21 juni schrijft Peter Middendorp over Memphis, professioneel voetballer en een van de meest succesvolle spitsen van het Nederlands elftal, voor wie het volgens hem ‘nooit eens gewoon kan’. Ook diens collega Georginio Wijnaldum moest het ontgelden. Niet alleen vanwege zijn voetbalprestaties, maar vooral vanwege zijn nieuwe haardracht, die volgens Middendorp zijn ‘morele domheid’ benadrukt.
Het is mij in de eerste plaats een raadsel waarom Middendorp het nodig vindt aandacht te besteden aan het uiterlijk van beide spelers, dat compleet los staat van hun prestaties als voetballers. Persoonlijk vind ik dat Middendorp er ook prettiger uit zou zien met een pruik of haarimplantatie, maar wat heeft dit met zijn columns te maken? Net zo weinig als het ingevlochten haar van Wijnaldum of de hoofdband van Memphis met hun beroep.
Daarnaast is zijn opmerking over Wijnaldums ‘morele domheid’ bij uitstek een voorbeeld van iemand die lijdt aan een syndroom van superieure moraliteit, een kwaal waar zijn generatie (witte) mannen helaas vaker mee kampt. Maar van een professionele columnist zou je wellicht een greintje meer zelfreflectie mogen verwachten. Zou Wijnaldum zelf niet mogen beslissen bij welke club hij een contract tekent, net zoals dat wij onze nieuwe werkgever of opdrachtgever kiezen?
Dus Peter, bij deze een oproep, zou jij eens even gewoon kunnen doen? Dat lijkt me niet alleen beter voor de sfeer, maar het zorgt er ook voor dat we professionele sporters behandelen zoals ze dat verdienen: als professionals.
Saskia Hoebée, Parijs, Frankrijk
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant