Tijdens een nachtelijke scrollsessie stuitte ik laatst op Polari: een Britse geheimtaal die vorige eeuw werd gebruikt door circusartiesten, worstelaars, zeelui en vooral lhbti’ers. Zo kon je als gay zeggen dat je ‘camping about’ was, en dat betekende: ‘hoi ik ben homo!!!’, maar als die ander dat niet was: geen punt, pompidom, goedenavond.
Dat schoot door mijn hoofd, toen ik van de week een discussie las over dat AI-plaatje dat Wilders recentelijk deelde op X. Het Nederland waar de zon weer gaat schijnen ziet er daar als volgt uit: een blondine draaft met wit kroost en aanhang (één zwangere) door wuivend gras. In onze krant stond een leuke analyse waarin een expert het een radicaal-rechts hondenfluitje noemde: (beeld)taal voor kenners. Blond is code voor (ras)zuiverheid, witheid, de zwangere vrouw deed denken aan ‘nieuwkomers maken we zelf’. Mijn waarde collega Sylvia Witteman schreef spottend op X dat ze haar highlights misschien maar niet liet bijwerken: werd er niet te véél gelezen in dat blond?
Over de auteur
Emma Curvers is verslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu werkt de algemeenheid van een hondenfluit twee kanten op: ze maakt het makkelijk de dubbele boodschap te verspreiden, omdat ook mensen die alleen een blondine zien argeloos meewerken, én maakt het mogelijk de analytici voor paranoïde mierenneukers te verslijten. Ja, zegt zo’n nuchtere toeschouwer, zo kunnen we in de gewoonste dingen wel van alles lezen. Soms is dat ook nodig: romantische jurken vol ruches, zuurdesembrood, het oké-gebaar (wijsvinger op je duim): het is allemaal in een bepaalde context deel van het beeldarsenaal van extreem-rechts. Tradwives huppelen trouwens ook altijd door wuivend gras, omdat je in wuivend gras in elk geval geen baan kunt oplopen.
Maar allez: we weten niet of Wilders een AI-generator zélf vroeg om iets als ‘arisch gezelschap dat wandelt waar ooit een moskee stond’, of dat hij gewoon op een geinig plaatje op Stormfront stuitte. Toevallig blond was die vrouw in geen geval, de PVV heeft een geschiedenis van ontoevallige blondheid.
Verder is de PVV de codetaal allang voorbij. Elke hondenfluit wordt na een tijdje gewoon een helder begrip. Neem ‘omvolking’, een woord dat door Wilders, Bosma en ook kandidaat-minister van Asiel Marjolein Faber werd gebruikt. Omvolking wás een hondenfluit. Nazistisch? ‘Dat zou kunnen’, aldus Faber (2020). We hebben sinds 2015 (toen Bosma de term gebruikte), artikel na artikel kunnen lezen waarin werd uitgelegd dat het naar een racistische complottheorie verwijst, er zijn Kamervragen over gesteld: zonder bijbedoeling ‘omvolking’ zeggen kan niet meer.
En dus kon ook Pieter Omtzigt zich niet van de domme houden in Nieuwsuur. Kon hij zeggen dat het een gréns was, als een minister ‘omvolking’ zou zeggen? ‘Ja, u gaat nu precies aan mij vragen wanneer iemand welke woorden niet mag gebruiken’, zei Omtzigt. Flauw! Grenzen liet deze jongen zich niet ontlokken. Daarmee is het omvolken weer een stukje witter gewassen: het is gehoord, begrepen, en scoort dus niet onder de ondergrens van het komende kabinet, die toch al als een limbo-stok naar beneden gaat.
Verder kun je Wilders en zijn stal vol afgedankte verzorgpony’s een hele lijst aan ongein verwijten, maar vaagheid staat er niet bij. Uit het hoofdlijnenakkoord: een asielcrisisstop, nieuwe asielaanvragen opschorten, telefoons van asielzoekers uitlezen. Kan niet, mag niet, maakt niet uit. PVV’er Dennis Ram beweerde deze week doodleuk dat er geen hongersnood in Gaza is: gewoon liegen. De waarheid waar NSC, VVD en BBB mee moeten leven is juist dat wat de PVV zegt al twintig jaar open en bloot op tafel ligt, en ze hooguit pruttelden voor de vorm.
Dat brengt me weer bij Polari: codetaal is nuttig op het moment dat wat jij wilt overbrengen niet geaccepteerd is in de maatschappij. Een hondenfluit heb je nodig als je stiekeme boodschap (Nederland moet ‘blank en blond’ worden) een norm overschrijdt. De norm is allang losgelaten, beetje bij beetje, en toen toch helemaal.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns