Als de gelukkig getrouwde Eva verliefd wordt op haar nieuwe baas, besluit ze op zoek te gaan naar een andere baan. Vlak voor haar vertrek biecht ze op wat ze voor hem voelt. Dat pakt anders uit dan ze had verwacht.
Eva (40): ‘Tijdens het sollicitatiegesprek was er nog niks aan de hand, maar op het moment dat mijn werkdagen begonnen, leek het alsof de lucht tussen mij en mijn baas begon te vibreren zodra ik een ruimte binnenkwam waar hij was. Het was alsof zelfs het gewone uitwisselen van informatie een erotische draai kreeg. Ik kon niet meer logisch nadenken. Ik werd verliefd en begon over hem te fantaseren.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Twee jaar lang groeide het verlangen. Toen we met het team op zakenreis gingen, vroeg ik me af: zet ik mezelf voor schut door ’s avonds net iets langer met hem aan de bar te blijven hangen? Kon ik niet beter aan tafel bij de anderen gaan zitten? Was ik de enige van ons tweeën die iets voelde? Ik hou niet van luide mannen, mijn echtgenoot is heel zachtmoedig, maar ineens wilde ik niets liever dan verdwijnen in deze branieachtige man.
‘Een tijdlang dacht ik: het gaat wel weer over, maar toen dat niet gebeurde besloot ik een jaar geleden op zoek te gaan naar ander werk. Ik wilde deze verwarrende episode voorgoed achter me laten en in de dagen voor ons afsluitende gesprek, besloot ik dat ik hem net zo goed alles kon vertellen. Wat had ik te verliezen?
Die middag in zijn werkkamer, tussen het moderne meubilair met de chique fauteuils, rolden de zinnen zomaar uit mijn mond. Zinnen die ik eerder tegen niemand hardop had durven uitspreken, maar de dagen voorafgaand aan ons gesprek wel steeds vaker in mezelf had gerepeteerd: ‘Dat ik wegga heeft veel met jou te maken. Wanneer jij in mijn buurt bent, kan ik bijna geen afstand bewaren.’ We zaten naast elkaar, mijn ogen waren op het plafond gericht, en plotseling was het alsof alles vlam vatte, alsof mijn zojuist geuite woorden de zuurstof waren voor iets wat ondergronds had liggen smeulen.
‘Dat ik mijn hart zou kunnen luchten en daarna weer gewoon verder kon met mijn leven, bleek een naïeve veronderstelling te zijn geweest. Nu mijn bekentenis op tafel lag, was relativeren geen optie meer. Wat was ik onnadenkend geweest. Of lag het anders, was ik misschien helemaal niet zo oprecht en was ik stiekem uit op ordinair effectbejag? Wilde ik hem gewoon horen zeggen dat hij ook op mij viel? Alles om me heen begon te draaien, de directiekamer verloor het laatste restje zakelijkheid en zinderde toen hij na een korte stilte zei: ‘Ik voel precies hetzelfde voor jou.’ Verward stond ik op en liep weg, ik moest mijn kind ophalen van de bso. Onderweg naar huis reed ik bijna iemand aan, wat had ik gedaan?
‘De geest was uit de fles en een week later, na afloop van mijn afscheidsborrel, volgde de onvermijdelijke eerste zoen. Daarna gingen we met de trein ieder een andere richting op.Mag ik je mijn minnaar noemen, vroeg ik toen er een nieuwe afspraak volgde, en dat mocht. Maar, zei hij, ik wil niet morrelen aan de basis, ik ga nooit weg bij mijn gezin. Dat kwam prima uit, want dat wilde ik ook niet. Ik ben gek op mijn man, wij zijn al sinds ons 20ste samen, hebben twee kinderen, ik hou het meest van hem, maar nu leek het erop dat ik van twee mannen kon houden.
Na weer een afspraak met de minnaar vertelde ik mijn man wat er was gebeurd. Wat ik meemaakte was zo ontregelend dat ik het onmogelijk geheim kon houden. Ik schreef mijn man een brief waarin ik zei dat ik veel van hem hield, maar zonder dat het mijn bedoeling was, een andere man had ontmoet die me totaal in de war had gebracht. En weer was het resultaat van mijn bekentenis een andere dan ik had verwacht.
‘Eerst leek het alsof mijn brief onze relatie een nieuwe, spannende lading gaf, mijn affaire zorgde voor een erotische renaissance binnen mijn lange relatie. Mijn verliefdheid maakte me gevoeliger voor alle aanrakingen, dus ook die van mijn man. Ik had nog steeds dezelfde borsten als altijd, maar ineens voelde ik strelingen intenser. Als reactie op de nieuwe onrust moesten we ons opnieuw tot elkaar verhouden, waardoor de seks weer leuker werd.
Maar op de dagen vlak voor mijn maandelijkse nachtje met de minnaar werd mijn man afstandelijk en onbenaderbaar. Had hij eerst gedacht dat het om een man ging met wie ik gewoon een paar keer wilde vrijen, toen hij hoorde dat het iemand was die ik al twee jaar kende en op wie ik verliefd was, werd hij heel verdrietig.
‘Ik zag hem worstelen met zijn voornemen ons beiden wat meer vrijheid te gunnen. Hij was bang dat ik bij de ander de lichtheid zocht en bij hem de zwaarte, en in zekere zin klopte dat ook. In nabijheid van de minnaar was het alsof mijn leven verleden noch context had, ik was alleen maar vrouw en hoefde hem maar te ruiken of alle gewicht verdween.
Dan spraken we bijvoorbeeld af in een hotellobby, ik was er meestal als eerste en deed alsof ik een boek las, tot ik echt aan het lezen was en me alsnog liet verrassen door die man die plotseling voor me stond. Die momenten, het opkijken van het boek, dat lachende gezicht zien, het boek dichtklappen, opstaan en dan zoenen, eerst voorzichtig, even wennen nog aan elkaar, en dan, dat gevoel van verlichting: oh, ja, daar ben je weer: daar denk ik nog iedere dag aan.
‘Kortgeleden maakte de minnaar het uit, ‘de basis’ begon onder ons te lijden vond hij, het was beter als wij stopten. Verward en verdrietig fietste ik naar huis, waar mijn man troostend zijn armen om me heen sloeg, waardoor ik nog harder moest huilen.
De affaire heeft onze relatie blijvend veranderd. We praten weer vaker en hij plaagt me alweer met wat nog maar net achter ons ligt. In de nasleep hebben we elkaar al onze geheime kleine escapades van de afgelopen twintig jaar verteld. Niet als een beerput, maar als een beeldentuin. Iedere naam gaven we een plaats en een jaartal. Zonder oordeel. Nooit meer liegen, nooit meer geheimen. Ik mis de minnaar enorm en was veel liever met allebei de mannen doorgegaan, maar zoals het nu is, is hun wens. Dat accepteer ik.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Eva gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant