Noodweer, poncho’s en muziek om gewoon een beetje blij van te worden: de 53ste editie van Pinkpop is begonnen. Hoe loopt het af?
Dezelfde gezelligheid rond de pendelbussen bij het boemelstationnetje van Landgraaf. Hetzelfde terrein: het goede oude Megaland. En jawel, er drijft ook alweer een ouderwets noodweer over, dat de weide vrijdagmiddag even helemaal plat legt. Pinkpop begint als vanouds, voor de 53ste keer.
Het gaat niet vervelen. Vooral omdat je bij de eerste uren van het oudste popfestival ter wereld (dat nog altijd en onafgebroken wordt georganiseerd) merkt dat er toch weer dingen anders zijn. Festivalzaken waar je toch weer nieuwsgierig naar wordt. Hoe gaat dit aflopen?
Over de auteur
Robert van Gijssel is muziekredacteur van de Volkskrant en schrijft over pop en de muziekindustrie. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Opvallend veel festivalgangers lijken de verkeerde pendelbus te hebben genomen; niet die naar Leipzig, maar afslag Landgraaf. Hele families lopen rond in Oranje-shirts en zijn blijkbaar hélemaal klaar voor de EK-wedstrijd van vrijdagavond: Nederland tegen Frankrijk. Maar die gaan ze op Pinkpop niet zien, althans: niet op een groot scherm, dat de feestvreugde vanavond had kunnen verhogen. De Pinkpoporganisatie vindt dat iedereen moet komen voor de muziek en het verder gewoon kan uitzoeken.
Drie jongens, in voetbalshirts, zeggen dat ze tegen negenen vertrekken en in Sittard naar de wedstrijd gaan kijken. Dat zullen er vast meer doen. Waarschijnlijk staan er straks ook tienduizenden Pinkpopfans aan hun smartphonescherm vastgekleefd, terwijl Keane en Måneskin op het podium staan. Pinkpop had beter iets kunnen faciliteren, om het festivalgevoel vast te kunnen houden. We wachten af.
Het programma geeft ook hoofdbrekens. Pinkpop boekte, ook zoals altijd, de grootste namen uit het breed toegankelijke popcircuit. Het festival is juist daar zo eerbiedwaardig oud mee geworden. Maar die grote namen zijn dit jaar net niet helemaal raak. Pinkpop krijgt als slotacts de wel heel degelijke dj Calvin Harris te verwerken op zaterdag, en op vrijdag de Italiaanse band Måneskin, een songfestivalact die twee jaar geleden ook al op Pinkpop stond.
Kijk je even naar de concurrentie en bijvoorbeeld het Belgische festival Werchter, dat over twee weken wordt gehouden, dan zie je dat daar Dua Lipa staat geprogrammeerd. Je kunt nooit in de agenda’s van de boekers en de artiesten kijken, maar Dua Lipa was zeer welkom geweest op Pinkpop 2024. Het lijkt dit jaar, wat de headliners betreft, enigszins gezapig te worden.
Je kunt het ook optimistisch bekijken. Voorheen werd vaak geklaagd over de stokoude bands die Pinkpop steeds aandeden, van Bruce Springsteen tot The Rolling Stones en Paul McCartney. Goed nieuws voor die specifieke klaaggemeenschap: de bespelers van de hoofdpodia zijn dit jaar tamelijk jong.
Ook bijzonder wordt het aandeel Nederlandse pop. Vrijdagmiddag galmen Acda en De Munnik al over het veld en zingt heel Pinkpop dat ze ‘zichzelf niet of nooit geweest’ zijn. Verder op het programma: Ilse DeLange, Froukje, S10, Davina Michelle, De Jeugd van Tegenwoordig en nog veel meer namen die we al heel vaak, misschien té vaak op de hoofdpodia gezien hebben. Je kunt ook denken: wat mooi dat de Nederlandse pop het zo goed doet.
Uniek blijft Pinkpop in elk geval, hoe de eindstreep dit weekeinde ook wordt gehaald. Je valt toch elke keer weer voor de sfeer op het terrein, de gemoedelijkheid en de samenstelling van dit publiek. Omdat de muziek zo toegankelijk is, en vaak prima te behappen voor jong en oud, zie je ook hippie-opa’s rondwandelen naast brugklassers met beugelbekkies. En families die samen op een deken liggen – als het droog blijft – om te kijken naar afspeellijstenpop, muziek die iedereen kent en waar je soms gewoon blij van kunt worden.
De Amerikaanse band Palaye Royale trapt de vrijdag op het hoofdpodium af met een aanstekelijke rock-set, en een strak gitaarriffje. Het publiek druppelt langzaam binnen en ziet hoe zanger Remington Leith zich eerst van het podium stort, er daarna weer op klautert, zijn microfoonstandaard bijna in het gezicht van zijn gitarist smijt om vervolgens een ‘circle pit’ in het publiek te organiseren. Drie rockclichés in vijf minuten. Vermakelijk is het wel.
Een podium verderop staat de Ierse singer-songwriter Cian Ducrot zeer sentimenteel gevoelswerk te spelen, perfect vertolkt en spatzuiver gezongen naast piano of mandoline. Zijn liefdesverdrietlied Strangers with Memories zweeft over een doodstil terrein, vanwege de verfijnde uitvoering maar misschien ook omdat er op dat moment zeer dreigende wolken over het Megaland trekken.
Regenponcho’s aan, roze hoedjes op: Pinkpop 2024 valt zomaar niet in het water.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant