Het nieuws dat zorgverzekeraars donderdag de financiering van Co-Med hebben opgeschort, is door veel patiënten gemist. In Den Haag staan mensen vrijdagochtend voor een dichte deur. Dat lot wacht nog bijna 50 duizend Nederlanders die patiënt waren bij een van de dertien Co-Med-praktijken in het land.
Erik Visser en zijn dochter Isabella (7) zijn vrijdagochtend ruim op tijd. Het is iets voor achten en Isabella wacht braaf in een stoel waar het grijze namaakleer van afbladdert. Haar voeten hangen boven de grond, haar roze rugzak heeft ze bij de hand. Als haar wratje straks volgens afspraak is aangestipt, is ze misschien nog op tijd voor school.
Maar het verloopt niet volgens afspraak. Er hangt geen briefje, maar om vijf over acht is wel duidelijk dat de vestiging van Co-Med aan de Bordewijkstraat in Den Haag vandaag niet opengaat. Achter de gesloten deur richting de balie en spreekkamers komt geen teken van leven.
Het nieuws dat zorgverzekeraars donderdag de financiering van Co-Med hebben opgeschort, heeft Visser gemist. Isabella, zijn vrouw en hijzelf behoren tot de circa 7.500 inwoners van Den Haag die plotsklaps zonder huisarts zitten. Net als nog eens 42.700 Nederlanders die patiënt waren bij een van de dertien Co-Med-praktijken verspreid over het land.
Over de auteur
Tjerk Gualthérie van Weezel is economieredacteur van de Volkskrant.
De Volkskrant beschreef vorig weekend hoe het plan van twee ondernemers, van wie er een zijn fortuin maakte met dubbelzijdig plakmateriaal, ontspoorde. Het onvermogen de praktijken van Co-Med te bemensen met bevoegd personeel, leverde gevaarlijke situaties op.
In het artikel figureert ook de Haagse praktijk. Oud-medewerkers vertellen over dokter James. James ontkent zelf dat hij een drankprobleem heeft, maar volgens zijn collega’s was zijn gelal en de dranklucht zo zorgelijk dat zij er bij de top van Co-Med en de inspectie melding van maakten. Dat James onder werktijd wijn dronk in het bijzijn van coassistenten, was een van de redenen die de Universiteit Leiden deed besluiten geen studenten meer naar de Bordewijkstraat te sturen.
‘Die verhalen kwamen voor ons helaas niet als een verrassing’, zegt Barbara de Doelder in de spreekkamer van haar praktijk in Rijswijk. Ze is voorzitter van de regionale huisartsenorganisatie Hadoks. ‘De anekdotes uit het artikel gingen onder Haagse huisartsen al langer rond. Wij wisten ook van waarnemers dat Co-Med niet goed betaalde, waardoor het steeds moeilijker werd om dokters te werven.’
Tandenknarsend zagen de Haagse huisartsen hoe de praktijk verzaakte. ‘Tijdens nacht- en weekenddiensten meldden zich regelmatig patiënten van Co-Med die gewoon overdag door hun eigen huisarts hadden moeten worden behandeld. Dat steekt omdat het voor ons ook vaak een hell of a job is om elke dag van acht tot vijf volledige bezetting te hebben, maar we doen het wel.’
Aanvankelijk had Co-Med in Den Haag twee praktijken, maar een ervan sloot al in september wegens gebrekkige bezetting. Toen hebben collega-huisartsen uit de buurt een deel van de patiënten overgenomen, maar een groot aantal ging over naar de praktijk aan de Bordewijkstraat.
Daar is het nu dus ook over en sluiten. Althans, formeel nog niet, legt De Doelder uit. ‘Het opschorten van de financiering is nog geen faillissement. Feitelijk is de praktijk dus nog niet dicht.’ Dat maakt de situatie voor de Haagse huisartsen lastiger. ‘Als het officieel gesloten is, kunnen wij direct de praktijk overnemen en bemannen.’
De huisartsen zijn er wel op voorbereid. Er is een draaiboek om alle patiënten over andere praktijken te verdelen. ‘Die plek bleek er gelukkig te zijn’, zegt De Doelder. ‘Maar omdat de post nog niet officieel gesloten is, kunnen we die mensen nu nog niet actief benaderen. Patiënten kunnen wel zelf overstappen en informatie krijgen via een speciaal telefoonnummer. Ook kunnen ze, als het nodig is om acuut gezien te worden, na telefonisch contact nog terecht op de huisartsenpost in het Westeinde Ziekenhuis.’
Als Isabella achterop de fiets van haar vader met een onaangestipte wrat richting school is verdwenen, meldt meneer Hawas (59) zich voor de dichte deur. Hawas is wel op de hoogte, hij kreeg donderdagmiddag een email van zijn zorgverzekeraar.
Toch is hij emotioneel. Al zo’n drie maanden heeft Hawas pijn bij zijn nieren en moeite met plassen. Hij deed een urinetest, maar het resultaat heeft hij nooit gezien. Toen hij zelf het ziekenhuis belde, beweerde die dat de huisarts de urine nooit had ontvangen. Toen hij bij Co-Med verhaal kwam halen, reageerden de baliemedewerkers volgens hem ‘heel slecht’. De vertraging vreet aan hem. ‘Ik slaap slecht door de pijn, ik maak mij zorgen.’
Ook Valeria Miskevich (22), die rond 9 uur op de gehavende stoeltjes plaatsneemt, is niet erg te spreken over de praktijk. Nadat ze een jaar geleden in haar eentje uit Oekraïne was gevlucht, kwam ze via de gemeente bij Co-Med terecht. Het eerste gesprek met de dokter was nog positief, vertelt Miskevich in het Engels, met zo nu en dan een Nederlands woord ertussen. Maar toen ze de vorige keer een klacht wilde bespreken, moest ze heel lang wachten en werd ze daarna niet serieus genomen. ‘Ze waren gehaast, vroegen niet door en zeiden dat ik maar veel water moest drinken en paracetamol moest slikken.’
Dat ze nu voor niets naar haar afspraak met de doktersassistente is gekomen, is voor Miskevich in zekere zin een opluchting. ‘Ik dacht dat dit voor Nederland een normale huisartsenpraktijk was. Fijn om te horen dat dat niet het geval is.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant