In Fallen Idols – Nick and Aaron Carter wordt de zanger van de Backstreet Boys beschuldigd van seksueel misbruik. De ‘superfans’ zijn het er niet mee eens. ‘Nick doet zoiets niet.’
Laat de titel een waarschuwing zijn, voor de fans van de hartenbreker Nick Carter (van de Backstreet Boys) en zijn broer Aaron (kindster). In Fallen Idols – Nick and Aaron Carter komen de popzangers er niet goed van af. En de ‘superfans’ van de Backstreet Boys – ze bestaan nog steeds – trouwens ook niet.
De documentaireserie geeft een deprimerende blik in de Amerikaanse muziekindustrie en vertelt bovendien het zoveelste MeToo-verhaal, dat je nog dieper de put in duwt. Dat idolen van hun voetstuk donderen, is misschien niet zo erg. Dramatischer is dat ze steeds slachtoffers meesleuren in hun val.
Over de auteur
Robert van Gijssel is muziekredacteur van de Volkskrant en schrijft over pop en de muziekindustrie. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Nick Carter werd als acterend en zingend kind van de ene naar de andere auditie gesleurd. In 1993 had hij succes. De 13-jarige kon kiezen: meedoen met het tv-programma The Mickey Mouse Club óf onderdeel worden van het boybandje Backstreet Boys. Hij koos voor de laatste optie en werd snel een van de vurigst aanbeden popidolen van de Verenigde Staten.
Zijn persoonlijke achtergrond was minder florissant en bleef hem achtervolgen. Carter groeide op in een disfunctioneel gezin vol ruzie, drugs- en drankmisbruik. Zijn bandje was niet alleen voor Nick, maar eigenlijk voor het hele gezin Carter een mogelijkheid om uit de ellende te ontsnappen. De familie werd afhankelijk van zijn financiële bijdragen.
Carter had duidelijk moeite met de omgangsvormen. In de eerste aflevering horen we het relaas van de popzangeres Melissa Schuman. Zij zat in een meidenbandje genaamd Dream, en het management van de Backstreet Boys vond het goed idee als er een relatie zou ontstaan tussen haar en een van de boys. Dat zou een goed verhaal zijn voor de popmedia.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
Schuman krijgt een telefoontje van Carter, die haar vertelt dat ze verkering moeten nemen. Zij slaat het aanbod af. Maar in 2002 komen de twee elkaar tegen. Ze gaan een eindje rijden, drinken wat en Schuman beweert dat Carter haar daarna seksueel heeft misbruikt. Er volgen meer aanklachten, van meer vrouwen. Er wordt een patroon zichtbaar, van een man die ‘nee’ niet snapt – waar kennen we dit verhaal van?
Nick Carter, die zegt onschuldig te zijn, doet niet mee aan de documentaire, maar bij wijze van wederhoor komen er wel wat ‘superfans’ aan het woord. Zij weten zéker dat de vrouwen liegen, die uit zouden zijn op geld. En sowieso: ‘Nick doet zoiets niet.’ De vrouwen worden achtervolgd door die fans. Het adres van Schuman wordt bekendgemaakt en andere Carter-fans worden opgeroepen om ‘langs de woning te rijden’.
De serie volgt nog een verhaallijn en die maakt het geheel wat verwarrend. Na het MeToo-verhaal in aflevering één volgen twee afleveringen over het rottige jeugdleven van Nick en zijn jongere broer Aaron, die ook een kindster moet worden en daar uiteindelijk aan onderdoor gaat. Aaron Carter overlijdt in 2022 in een bad, na inname van heel veel drugs.
Het lijkt of de makers toch iets van begrip willen kweken voor het dramatische leven van de broers. Maar het verhaal van de vrouwen die zeggen misbruikt te zijn, keert in de laatste aflevering keihard terug en krijgt waarschijnlijk een vervolg in de rechtszaal. Nick Carter komt zomaar niet van de aanklachten af, wat zijn hardnekkige fans daar verder ook van vinden.
★★★☆☆
Documentaire
Regie Tara Malone en Natasha Bowler. Met o.a. Shannon Ruth, Melissa Schuman. Vier afleveringen van 45 minuten.
Te zien op HBO Max.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant