Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Hiphopfenomeen Dave rolt in Lesley een verhaal uit over een verkeerde man, zwangerschap, armoede, geweld.
It’s 3:30
Lesley was meant to get a scan
But today I think she’s going home early
Lesley, Dave (2019)
Wat in Lesley van het Engelse hiphopfenomeen Dave gebeurt, kun je gieten in een veeldelige Netlix-serie, maar nooit zal het zo meeslepend en emotioneel worden als in deze 11 minuten durende spokenwordrap.
Ook al beluister je Lesley voor de zoveelste keer, wetend hoe het gaat aflopen, het blijft spannend, en zo krachtig verteld. Doe het niet, wil je tegen Lesley zeggen, trap er niet in, die Jason deugt niet, je bent te leuk, kijk uit voor die klootzak. ‘The story is more than a song or track / It’s a message to a woman with a toxic man / I’m begging you to get support if you’re lost or trapped.’
Schuif die Dave maar de Booker Prize toe, vanwege zijn beeldende zeggingskracht, zijn lyriek van de straat - en niet alleen vanwege Lesley.
David Orobosa Michael Omoregie, ook wel Santan Dave genoemd, won met zijn debuutalbum Psychodrama, waarop Lesley is te vinden, al de Brit Awards en de Mercury Prize. The Guardian gaf de plaat vijf sterren, ‘a landmark record’. Check ’m, want dit gaat verder, een grote literaire prijs waardig.
Lesley begint heel simpel, met een minimalistisch repeterend geluid. Dave zit in de trein met een vriendin, Lesley. Hij is opgestapt in het zuid-Londense Norway.
Beetje bij beetje rolt hij haar verhaal uit: een verkeerde man, ex-gevangene, zwangerschap, armoede, een vriendin die haar belazert en geweld. Telkens zijn er perspectiefwisselingen, elke keer een andere verteller, en tussendoor wordt gezongen over het geknakte zelfbeeld van Lesley, als een soort refrein: ‘I don’t know my self / I don’t know myself no more.’
De vader van Dave was een dominee uit Nigeria. Hij dacht in Engeland met zijn vrouw en drie kinderen te mogen blijven, maar werd het land uitgezet omdat hij de verkeerde papieren had. De rest van het gezin dook onder en was enkele jaren dakloos, totdat Frank Omoregie weer mocht terugkomen.
Zijn twee broers kwamen als tiener in de gevangenis terecht, een voor betrokkenheid bij een bendemoord op een 15-jarige jongen, de ander vanwege een roofoverval. Dave koos een ander pad, hij schreef teksten en leerde zichzelf spelen op een elektrische piano.
Toen hij in 2017 zijn televisiedebuut maakte in BBC’s Later with Jools Holland had hij al de nodige nummers en EP’s gedropt. En met overrompelend succes. Eerst was er Thiago Silva (over de gelijknamige voetballer) dat miljoenen keer gestreamd werd, vervolgens Wanna Know (dat door Drake werd geremixed met zijn eigen stem). In Later with Jools Holland rapte hij achter de piano, begeleid door twee strijkers en een band, het fantastische nummer Picture Me.
Op het eind van Lesley is een psychotherapeut te horen die de verteller dankt voor zijn openheid. Want het dramatische relaas van deze slowrap is gebaseerd op gebeurtenissen in eigen kring. Alsof we eigenlijk naar een lange therapiesessie hebben geluisterd. En wat hoor je dan te zeggen? Thank you for sharing, Dave.
John & Paul
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant