Op uitnodiging van festival Into The Great Wide Open zijn acht nieuwe punkbands, met een gemiddelde leeftijd van 20, naar Vlieland gekomen om een plaat op te nemen. Die klinkt anders dan de met drugs en woede overgoten punk uit de jaren zeventig. ‘Noem het escapisme, noem het plezier.’
Met een bal onder de arm komt een groepje jongens de Vlielandse camping Stortemelk oplopen. Het zijn leden van de punkbands Eyesores en Achterlicht die net een vriendschappelijk doch competitief potje voetbal in de avondzon hebben gespeeld. Ze zijn op weg naar de camping, om goedkoop Holgerbier te drinken. ‘Je moet wel opschrijven dat Achterlicht heeft gewonnen.’
De bands zijn naar Vlieland gekomen op uitnodiging van festival Into The Great Wide Open. Het festival is pas eind augustus, maar het organiseert in aanloop geregeld dit soort kampen. Kunstenaars uit wisselende disciplines worden uitgenodigd om samen iets moois te maken, zoals een album, documentaire of literair manifest. Het resultaat wordt gepresenteerd op het festival.
Over de auteur
Els de Grefte is popredacteur van de Volkskrant.
Dit jaar organiseert Into The Great Wide Open een punkkamp en nodigde het acht jonge punkbands uit om in tien dagen een plaat op te nemen. De technische leiding is in de kundige handen van Frans Hagenaars, de vaste producer en mede-oprichter van platenlabel Excelsior.
In wisselende samenstelling zijn Achterlicht, Apeshit, Clitteband, The Covids, Eyesores, Frontsector, Maria Iskariot en No Brains te gast op camping Stortemelk. Stuk voor stuk jonge bands, zowel in leeftijd van de leden als in leeftijd van de band als formatie. Velen van hen begonnen pas aan het einde van de coronajaren serieus te spelen, de gemiddelde leeftijd op het kamp is rond de 20.
Als de leden van Achterlicht er in een bijgebouw op de camping achterkomen dat de leden van Eyesores ‘al’ 20 en 21 zijn, merkt Achterlicht-gitarist Guus Mul (19) met een biertje in de hand verbaasd op: ‘Zo oud al, jullie zijn niet eens meer teenage punk.’
De jonge bands zijn exemplarisch voor de florerende Nederlandse punkscene. In verschillende steden pakken tieners gretig de gitaren op, vormen samen punkbandjes en leren algauw andere bands in dat genre kennen. Er heerst een groot gemeenschapsgevoel: iedereen wil elkaar verder helpen en er worden veel vriendendiensten verleend.
Eyesores komt uit het Gelderse Harderwijk, een middelgrote stad die vóórdat de bandleden de gitaren oppakten niet bepaald een plek was voor punk. Maar na hun eerste show in een voormalige officiersmess voor voornamelijk vrienden werkte de mond-tot-mondreclame zo goed, dat de punkavonden daar nu volle zalen trekken.
Want de aantrekkingskracht van punk is de energie van een liveshow, daar zijn alle muzikanten op Vlieland het over eens. ‘Punk is de interessantste muziek om live te zien’, zegt Achterlicht-bassist Dani Liem. ‘Ik vind indierock ook leuke muziek, maar daarbij ligt de focus meer op de muziek dan echt op de energie’, zegt Guus Mul. ‘Voor indie zouden we meer ons best moeten doen’, grapt Liem.
De punk van de bands op Vlieland is een andere dan de met drugs en woede overgoten punk uit de jaren zeventig in Londen. De jeugdige muzikanten zien er alternatief uit, met hier en daar een opgespelde button en een paar Dr. Martens-laarzen, maar ze zijn niet ontegenzeglijk herkenbaar als lid van hun eigen subcultuur.
En hoewel ze allemaal begaan zijn met de politiek, hoeven de teksten er volgens de leden van Achterlicht niet altijd over te gaan. Zij namen een dag eerder een liedje op over hun belevenissen op Vlieland (over een uitgeplast kampvuur en een natte tent), en ook andere nummers gaan vooral over lollige onderwerpen als erectieproblemen of gloeilampen. ‘Noem het escapisme, noem het plezier’, zegt Mul schouderophalend.
In de nummers van het Groningse Frontsector speelt maatschappijkritiek een grotere rol, vertelt gitarist Dylan Hayes even later bij zonsondergang op het strand. ‘Punk is nog steeds een tegenbeweging, maar nu in allerlei verschillende niches’, zegt hij. ‘Punk kan ook een tegenbeweging zijn tegen punkclichés, bijvoorbeeld.’
Een belangrijk overkoepelend kenmerk van punk is volgens Hayes dat het zo simpel is dat iedereen het kan doen. ‘Het is heel toegankelijk, als je een punkalbum wilt opnemen kan dat ook gewoon op je telefoon.’
Maar op Vlieland nemen de bands hun nummers vakkundig op. Hagenaars heeft de podiumzaal van campingcafé De Bolder omgebouwd tot een opnamestudio. Naast alle apparatuur en de vele kabels, slingert er een mix van lege bierflesjes, wijnglazen, koffiekopjes en vitaminedrankjes rond.
Daar speelt Eyesores een woedend punknummer. Om de pols van bassist Lars van den Bogaard zit zwart sporttape, zijn hand is de avond ervoor dubbelgeklapt bij het scoren van een heroïsche goal tijdens de voetbalwedstrijd tegen Achterlicht. Na hun gruizige nummer de eerste keer gespeeld te hebben, lijkt de beginnende band nog wat vertwijfeld over het resultaat.
Maar aan het einde van een lange opnamedag staat ook hun nummer er goed op, en aan het einde van het punkkamp heeft Hagenaars een volwaardige staalplaat van de nieuwe punkgolf opgenomen. Of dit nu eendagsvliegen zijn, of bands die het begin van een nieuwe punkrevolutie inluiden, zal moeten blijken. In elk geval is het vastgelegd.
Maria Iskariot speelt op 22/6 op festival Tweetakt in Utrecht. Achterlicht treedt op 26/7 met No Brains op in Kaffee ’t Hof in Middelburg. Het resultaat van dit punkkamp is te zien (en horen) op Into The Great Wide open, van 29/8 tot 1/9 op Vlieland.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant