De afgelopen dagen kreeg ik van twee buitenlandse vrienden hetzelfde berichtje. De een is een Portugees en de ander een Spanjaard. Ze stuurden een filmpje van een oranje menigte in Hamburg, die van links naar rechts host op, inderdaad, het nummer Links rechts van Snollebollekes. Mijn vrienden waren er behoorlijk van onder de indruk, maar ik voelde me zelf niet bepaald aangesproken of trots. Ook veelzeggend: ik kwam er pas redelijk kort van tevoren achter wanneer Nederland de openingswedstrijd speelde tegen Polen – waar ik normaal gesproken het speelschema weken van tevoren kan dromen.
‘Zou het symbool staan voor de staat van het land?’, vroeg mijn vrouw over het door ons waargenomen gebrek aan Oranjekoorts in onze omgeving. Misschien wel. Was dat in 2014 anders? Toen ging het niets worden, waren we bij voorbaat kansloos en oud en vermoeid. Van Persie begon al flink grijs te worden, Robben liep achter een rollator. Spanje zou ons vermorzelen, totdat wíj Spanje vermorzelden.
We hadden een grote groep vrienden over de vloer, de tuindeuren stonden open en we rookten sigaretten in de rust. Na elk doelpunt rende ik naar mijn vrouw, die op de achterste rij stoelen zat, kotsmisselijk omdat ze zwanger was van onze eerste dochter en niemand die dat mocht weten. Steeds weer kuste ik haar op haar mond, zei dat ze geluk bracht. (En dit zeg ik met alle respect voor mijn vrouw, maar stel nou dat Jack van Gelder op die achterste rij had gezeten, had ik hem tijdens die wedstrijd ook op zijn mond gezoend – en misschien ook wel zwanger gemaakt). Nooit hield ik zo veel van Oranje.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Nu, tien jaar later, keek ik de openingswedstrijd tegen Polen, alleen, thuis op de bank. Geen idee waar mijn vrienden keken. Mijn vrouw was de stad in. Onze dochters begonnen naast me op de bank, maar vertrokken zodra de bakjes met chips leeg waren, hun vader achterlatend in een kielzog aan vragen als ‘waarom is Nederland blauw?’. We scoorden en scoorden nog eens. Mijn vrouw was er niet om te kussen. Ik veerde op en riep mijn dochters, maar voelde bij lange na niet de alles overspoelende vreugde zoals die in 2014 kwam.
Misschien moet mijn Oranjekoorts nog komen. Misschien spreekt het toch wat kleurloze team niet zo tot mijn verbeelding – of ken ik gewoon te weinig spelers. Misschien komt het door Ronald Koeman. Misschien is het te kort op het WK in Qatar, dat toch ook al niet zo gezellig was. Misschien komt het door Snollebollekes. Nee, het komt niet door Snollebollekes. Waarschijnlijk ben ik gewoon een oude lul aan het worden voor wie vroeger alles beter was. Dat gezegd: we worden kampioen, uiteraard.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant