Anouk Aimée was een van de grote sterren van de jaren zestig. In films van onder andere Federico Fellini en Claude Lelouch speelde ze onweerstaanbare variaties op het type ‘mysterieuze schoonheid’.
Ze was het gezicht van de Europese cinema in de jaren zestig. En wat voor een gezicht! Haar uitstraling werd door legioenen amechtige mannelijke filmjournalisten als ‘enigmatisch’ omschreven of op zijn minst ‘mysterieus’ met een melancholieke ondertoon; en dat leidde dan weer vanzelf tot een alom bezongen ‘verontrustende schoonheid’.
De op 18 juni in Parijs op 92-jarige overleden actrice Anouk Aimée speelde vanaf haar 14de jaar in zeventig films. Haar grote films, die haar wereldfaam brachten, draaiden in een vrij korte periode in het begin van de jaren zestig.
Over de auteur
Mark Moorman is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series, fotografie en populaire cultuur.
Haar grote doorbraak was La Dolce Vita van Federico Fellini uit 1960 (waarin haar verschijning werd beschreven als ‘een exploderende ster’). Daarop volgden Lola van Jacques Demy uit 1961, 8 1/2 van alweer Fellini uit 1963, en alweer een meesterwerk.
Haar grootste internationale succes was het weemoedige Un homme et une femme van Claude Lelouch uit 1966, tegenover de al even prachtige Jean-Louis Trintignant als haar smachtende minnaar.
Een film die ook door de onweerstaanbare soundtrack van Francis Lai bij het muzikale behang van de Franse jaren zestig is gaan horen.
Ze was in deze film het middelpunt van een werveling van emoties, waarbij nogal eens, en ten onrechte, de indruk ontstond dat ze helemaal niet acteerde, maar gewoon haar betoverende zelf was. Het zou haar allemaal komen aanwaaien met die elegante uitstraling en dat gezicht, waarmee ze een soort Franse versie van Audrey Hepburn leek.
Later, in een interview uit 2007, vertelde ze dat ze in het begin van haar carrière haar grootste acteerles van Fellini had ontvangen: ‘Luister vooral naar wat andere personages zeggen. En neem het allemaal niet al te serieus.’
Misschien zat dat uiterlijk haar ook wel in de weg, aangezien ze vaak terechtkwam in rollen waar, volgens een filmhistoricus ‘haar fragiele schoonheid vaak aanstuurde op een tragisch lot en ingetogen lijden’.
Haar ontdekking was een filmverhaal op zich. Ze was als 14-jarige met haar moeder op weg naar de bioscoop in Parijs om de klassieke film noir Double Indemnity te zien toen ze werd aangesproken door regisseur Henri Calef. Die bood haar een rol in een film aan.
Ze maakte haar debuut (La maison sous la mer, 1946) nog onder de naam Françoise Dreyfus, maar hield de naam van haar eerste filmpersonage aan: Anouk. Het was de schrijver Jacques Prévert die speciaal voor haar de film Les amants de Vérone (1949) schreef, die voorstelde dat ze ‘aimée’ aan haar voornaam moest toevoegen, waardoor ze, althans in het Frans, als de ‘geliefde Anouk’ door het leven zou gaan.
Ze werd geboren als de dochter van een acterend echtpaar. Haar vader Henry Dreyfus had zijn Joodse achternaam ingeruild voor het internationale ‘Murray’. Als kind volgde ze dans- en acteeropleidingen, deels in Engeland, waar de familie in de oorlogsjaren heen was gevlucht.
Haar eigen leven was niet minder felbewogen dan de films waarin ze speelde, met tal van relaties en huwelijken, met een aantal van de bekendste mannen van haar tijd. Acteur Dirk Bogarde, haar jeugdvriend, omschreef Anouk Aimée als volgt: ‘Ze is het gelukkigst als ze miserabel kan zijn tussen twee liefdesrelaties in.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant