De lezersbrieven, over de herdenking Slavernijverleden en Kamervoorzitter Martin Bosma, 'NIMBY’ en Mona Keijzer, kleineren van winkelpersoneel, kledingafdankertjes, de woonplaats van de nieuwe bewindslieden en het kleuteronderwijs.
Behoorlijk bestuur: je mag wel de omvolkingstheorie aanhangen, als je het maar niet hardop zegt. Je mag wel de moskeeën willen sluiten, als je het maar niet hardop zegt. Voor een ‘minister in functie’ in deze nieuwe bestuurscultuur geldt voor Omtzigt blijkbaar dat deze mag denken wat zij of hij wil, als het maar niet hardop gezegd wordt. We schuiven stap voor stap op naar een kabinet waarbij woorden en daden niet meer parallel lopen.
Wij komen niet meer achter de ware bedoelingen van vooral Wilders en z’n trouwe aanhangers. Ze gaan hun woorden aanpassen. Verdunnen, zeg maar. Er is een echte werkelijkheid en een werkelijkheid die niet meer gecommuniceerd mag worden. Velen noemen dat ‘hypocrisie’ of ‘‘bedrog, anderen spreken van ‘een nieuwe bestuurscultuur’. Of nieuwe politiek in heel oude zakken.
Dick Otter, Opperdoes
Het bericht dat Kamervoorzitter Martin Bosma niet van plan is te reflecteren op zijn in het verleden gemaakte uitspraken over het slavernijverleden van Nederland verbaasde mij geenszins, maar noopte mij tot het schrijven van een reactie. Het zou de heer Bosma als groot liefhebber van de Nederlandse poëzie, sieren de eerstvolgende bijeenkomst in de Tweede Kamer in te leiden met het gedicht van verzetsheld Anton de Kom, Vaarwel, Akoeba, Vaarwel.
De laatste versregels luiden:
Vaarwel, Akoeba, mijn vrouw, mijn
schat, vaarwel!
Strijden ga ik!
Eerst ná d’overwinning kom ik terug...
Hoor je het blanke volk al?
Hun heir spreekt als de tallooze
bladren der boomen.
Voor ze verslagen zijn keer ik niet weer.
Kus mij! ... de witte soldaten komen.
Op deze manier lijdt de heer Bosma geen gezichtsverlies en reflecteert hij zonder het te beseffen.
Frans van den Boom, Amsterdam
Natuurlijk moet Kamervoorzitter Martin Bosma naar de slavernijherdenking, en met hem de hele PVV. Dan kan men hen daar confronteren met de impact van het slavernijverleden.
Je wint geen zielen als je alleen preekt voor eigen parochie.
Rien Heijne, Nijmegen
Als het haar goed uitkomt, beroept Mona Keijzer zich op de door haar BBB gehate stikstofregels om de bouw van een zorgcentrum voor demente ouderen voor haar deur te blokkeren. Ze stelt ook voor om het hele complex desnoods een slag te draaien ‘om inkijk te voorkomen’. Dat laatste lijkt me voor die ouderen in ieder geval een zegen: het bespaart ze het uitzicht op een imposante draaikont.
John Rouvroye, Maastricht
De uitdrukking ‘NIMBY’ heeft een nieuwe betekenis gekregen: Not In Mona’s Back Yard.
Han van Nes, Apeldoorn
Voor al die onfatsoenlijke mensen, die het nodig vinden stennis te maken bij winkelpersoneel en hun uit te schelden, zou ik willen zeggen: je wordt zelf niet groter door een ander te kleineren.
Len Koetsier, Groningen
Het artikel over kledingafdankertjes grijpt me aan. Veel mensen weten niet dat de echte afdankers naar Afrika geëxporteerd worden en veel daarvan uiteindelijk in de oceaan eindigen. Daarom hier mijn bijdrage voor iedereen hier in het Westen:
- Is de kleding nog goed? Lever het in bij een (kleding)kringloopwinkel, of gooi het in een kledingbak (Tweede keus).
- Is je kledingstuk kapot of vies? Gooi het bij het restafval. Ja, dan gaat het naar de vuilverbrandingsoven, maar beter hier de lucht in, dan daar de zee in.
Maurice van den Berg, Eindhoven
Beoogd staatssecretaris van Openbaar Vervoer en Milieu, Chris Jansen, noemt klimaatverandering een natuurlijk proces en vindt klimaatbeleid om die reden te duur. Deze opvatting opent aantrekkelijke perspectieven voor enorme bezuinigingen in de gezondheidszorg.
Immers, elk leven eindigt met de dood. Dat is een natuurlijk proces. Waarom zou je nog medisch personeel opleiden anders dan om de Spoedeisende Hulp te bemensen?
Elias Huygen, Utrecht
Op pagina 6 en 7 weer een voorstelrondje van de nieuwe staatssecretarissen. Eerder schreef u al over de beoogde ministers. Fijn deze informatie. Maar waarom is de geboorteplaats van deze mensen relevant?
Ik wil graag weten wat hun woonplaats is. Toen rechts nog oppositie was, klaagden ze vaak over de ‘linkse elite uit de Randstad’. Ik wil graag weten of ze nu dit recht(s)gezet hebben.
Paulien Jansen, Nijmegen
Twintig jaar lang ben ik leerkracht geweest. Ik heb met kinderen verhalen geschreven en getekend en schimmenspelen en voorstellingen opgevoerd. Ik heb met kinderen naar de ontwikkeling van kikkers gekeken, ze hebben getekend verslag gelegd van ontkiemende bonen.
We hebben bouwwerken ontworpen en daar maquettes van gemaakt of deze op grote schaal in de klas nagebouwd. We hebben meubels beschilderd, kunstwerken van hout gemaakt met zagen, hamers en schroevendraaiers.
Hun gehoor is aangescherpt voor klanken, hun zicht is ontwikkeld in vormen en kleuren, hun woordenschat explodeerde. Getallen en cijfervormen kregen betekenis, ze konden gaan rekenen, en ze hebben geleerd complimenten te geven en voor elkaar te zorgen.
Wat hebben we een plezier gehad met muzieklessen en genoten van prentenboeken en spellen in de kring en in de speelzaal, en zo kan ik nog wel even doorgaan over alles wat je kunt doen met een klas vol kleuters.
Ik lees nu tot mijn schrik, in de columns van Aleid Truijens van dinsdag 21 mei én dinsdag 18 juni, dat ik met die kleuters gewoon had moeten of kunnen ‘tuttelen‘ en ‘keutelen’.
Wat goed dat ik daar geen weet van had, anders hadden de kinderen (en ikzelf!) nooit zoveel geleerd en hadden we samen nooit zoveel plezier gehad.
Maria Rademaker, gepensioneerd kleuterleerkracht, Leiden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant