De loopbaan van Nathan Aké (29) is als een geduldig stijgende lijn. Uitblinker van Oranje, reserve-aanvoerder. ‘Ik ben rustig, focus op mezelf, houd gesprekjes met spelers die het nodig hebben.’
In de tragiek schuilt ook de geboorte van iets moois. Nadat zijn vader Moïse in 2021 stierf na een ziekbed, ging het allengs beter met de loopbaan van Nathan Aké. ‘Ik ben niet heel gelovig en het klinkt raar, maar vanaf het moment dat hij overleed, ging alles alsof hij me kracht geeft, een extra push. Het voetbal ging goed, mijn vriendin en ik trouwden en we kregen een kind. We pakten prijzen met de club. Het is nog steeds moeilijk, maar ik probeer meer waardering te hebben voor onze jaren samen, hoe ik ben opgevoed. Die tijd samen waarderen, in plaats van elke dag huilen. Maar natuurlijk zijn er dagen dat het moeilijk is. Ik had hem willen zien met onze kleine.’
Maandag was de familiedag bij Oranje, en de verdediger van Manchester City had de vreugde van de zege willen delen met zijn vader. Aké gaf als verdediger op links anderhalve assist in het gewonnen duel met Polen. Eentje op Cody Gakpo, na een onderschepping, en eentje op Wout Weghorst, hoewel een Pool de bal lichtjes raakte, waardoor Aké niet als aangever geldt voor de statistieken. ‘Ik was vaak de vrije man’, zei hij over zijn rol als uitblinker.
Aké is een bijzondere voetballer. Bondscoach Ronald Koeman benoemde hem tot reserve-aanvoerder vanwege zijn aanwezigheid, persoonlijkheid en ervaring. ‘Mijn eerste gevoel is trots. In mijn eerste jaren zat ik vaak op de bank. Minuutjes invallen. Nu ben ik tweede aanvoerder op een eindtoernooi. Ik ben alleen niet iemand die vooraf in de kleedkamer loopt te schreeuwen en te wijzen. Ik ben rustig, focus op mezelf, houd gesprekjes met spelers die het nodig hebben. Als ik zie dat iemand met irritatie zit, loop ik even naar hem toe, om te helpen. Ik wil niet dat mijn persoonlijkheid verandert, door opeens luid en uitbundig te zijn. Zo ben ik niet.’
Aké oordeelt dat het teamgevoel is gegroeid sinds de eerste periode met Koeman als bondscoach, vanaf 2018. De selectie verhuisde van de openheid aan het strand bij Noordwijk naar de beslotenheid van de bossen in Zeist. ‘In Zeist begon het echt: iedereen met elkaar chillen. We zijn inmiddels zes jaar verder. Het voelt alsof dit team elkaar al heel lang kent, en dat is ook zo. We hebben een goede mix. We hebben momenten dat we zeggen: nu allemaal bij elkaar. De meesten doen dan mee.
‘We proberen dan een moment samen te zijn, met René Felen bijvoorbeeld, onze teamontwikkelaar. Dan bespreken we zaken in kleine groepjes. Wat vinden wij belangrijk aan een team? Of je moet iets tegen iemand zeggen die je nog niet goed kent, in een een-op-een-gesprek. Dan schuif je telkens op, in gesprekjes van dertig seconden. In een geval moest je kort iets over de ander vertellen, waarom je denkt dat hij belangrijk wordt. En we zorgen dat we niet altijd met dezelfde mensen aan tafel zitten. Op een gegeven moment rouleert iedereen, leer je elkaar beter kennen en is het niet meer raar om niet naast je beste vriendje te zitten.’
Aké zei in maart dat het tijd was om elkaar kritisch te benaderen, om een gooi te doen naar succes. De verhalen over een goede groep, over teamgevoel, zijn onderhand bekend. Ze bleken weinig waard bij het vorige EK, tijdens de roemloze aftocht in de achtste finales tegen Tsjechië. ‘Het is tijd om het met deze generatie te laten zien. Ik heb het gevoel dat we dat dit toernooi kunnen. Onze clubtrainer (Guardiola) zegt ook altijd: als het goed gaat en lekker loopt, is alles leuk en zit iedereen er goed in. Maar je wilt elkaar zien in mindere momenten. Kunnen we bij elkaar blijven en positief zijn, als de tegenstander tien minuten achter elkaar de bal heeft?’ Dat lukte tegen Polen.
Zijn loopbaan wees hem de gestage weg omhoog. Van een jongen uit Den Haag die op zijn twaalfde naar Feyenoord ging en op zijn zestiende naar Chelsea, dat hem meermaals uitleende en verkocht aan Bournemouth, dat hem weer voor miljoenen overdeed aan City. ‘Veel mensen vragen mij: waarom jij wel en anderen niet? Het heeft te maken met zelfstandig en geduldig zijn. Ik wist dat ik geen heimwee zou krijgen bij tegenslagen. Dat heb ik nooit gehad en het liet me de andere kant zien: ik moet het halen. Blijf rustig. Blijf gefocust. Met dat geduld zette ik een lijn in.’
Hij groeide uit tot een betrouwbare, begaafde verdediger met aanvallende impulsen, met een perfectionistische inslag. Reflecterend op fouten en met een kritische blik, ook op het verleden van Oranje, bijvoorbeeld op de nederlaag na strafschoppen in de kwartfinales van het WK tegen Argentinië. ‘Het knaagt. We hebben het er soms nog over, waarom we niet doorpushten na de 2-2. Op dat moment besloten we weer rustig op te bouwen en ons eigen spel te spelen. Achteraf is dat lastig te begrijpen. Het voelde misschien als: we hebben die 2-2 nog gemaakt. Dat Virgil (van Dijk) weer naar achteren ging, was nog wel te begrijpen, met nog een half uur verlenging te spelen. Maar we hadden Wout (Weghorst) en Luuk (De Jong) ook nog op het veld. We hadden de bal vaker voor het doel kunnen gooien, daarmee hadden de Argentijnen echt problemen. Dat is niet geëvalueerd, want er kwam een nieuw tijdperk met een nieuwe coach. Ik denk echt: als we hadden doorgepakt, had het anders gelopen. Zo dicht ligt het bij elkaar in voetbal.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant