Natuurlijk is Wout Weghorst soms een rare snijboon, maar wat zou de wereld zijn zonder rare snijbonen? Juist, een saaie bedoening. Hij is tevens een fenomeen, om zijn doelpunten, zijn passie, zijn wilskracht, zijn manier van doen, en om zijn naam natuurlijk. Wout Weghorst. Alleen al het ouderpaar dat zo’n combinatie van namen bij elkaar brengt, vermoedt iets bijzonders. De alliteratie, of anders het Kick Wilstra-gehalte van de naam.
Met Wout Weghorst, de Beul van Borne, kan alles. De ene keer maakt hij ruzie met maestro Messi. De andere keer kan hij zomaar tegen een groepje journalisten zeggen dat hij met een van hen niet wil praten, om een of ander akkefietje uit het verleden. Dan staat hij daar, met zijn tatoeages en wat verongelijkte blik, met dat tanige lijf op die lange benen, het kruisje met Jezus bungelend in een oor. Niet te vermurwen, als atypische spits voor het land dat zoveel spitsen voortbracht waaraan de wereld zich vergaapte.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Weghorst is een voorbeeld voor iedere voetballer met ambities. Kom op. Doorzetten. De weg van Weghorst is zijn waarheid. Kijk naar hem, naar zijn arbeidsethos, zijn adrenaline, zijn boosheid als hij reserve is en al weet dat hij dan nog meer zal geven in de toekomst. Kijk hoe hij dan invalt, hoe hij zich ook heeft ontwikkeld als voetballer, ook in technisch opzicht. Want het is geen makkelijk doelpunt dat hij maakte tegen Polen. Met links, niet zijn beste been. Hij draaide handig weg, schoof het been uit en haalde de trekker over. Hard schot, juichen maar.
Ja, en dan kun je hem een aansteller vinden, omdat hij na afloop even in zijn eentje op zijn knieën gaat zitten, of omdat hij alle aandacht voor zich opeist als de oranje zee op de tribunes in Hamburg hem overspoelt met verkwikkende lof, maar wat maakt dat uit. Laat hem genieten, terwijl hij zijn jongensboek schrijft.
Niemand had verwacht dat hij prof zou zijn, alleen hijzelf. En dan dit. Scoren op EK’s en WK’s. Hij heeft menigeen gek gemaakt in het verleden, inclusief zichzelf. Zelfs zijn ouders, die hem op een gegeven moment voorzichtig aan het verstand probeerden te peuteren dat hij beter een baan kon zoeken. Een baan buiten het voetbal welteverstaan, in de zorg of zo. Maar Wout wilde per se spits zijn van beroep, al gaf hij toe soms maniakaal te zijn in zijn drift tot ontwikkeling. Alleen al van de gedachte dat hij eens in Oranje zou spelen, een mogelijkheid waarin overigens alleen hijzelf geloofde, werd hij helemaal gek. Als dat eens zou kunnen, en verhip, het bleek te kunnen.
Zo ontstond een ongelooflijke loopbaan die telkens op zijn hoogtepunt lijkt te zijn, maar dan is er weer een nieuw hoofdstuk in het wonderlijke leven van Wout Weghorst. Hij is een college waard in elke opleiding waar ze vragen om een portie volharding, om nooit opgeven. Het college Wout Weghorst, lokaal 17, elke donderdag van 13.00 tot 14.00 uur. En Wout Weghorst mag soms een rare snijboon zijn, hij is wel onze rare snijboon.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns