Waar eerdere seizoenen vooral overtuigden door de verfrissende vorm, nemen de makers nu de afslag richting een wat serieuzere portee. Het is bemoedigend hoeveel taboes de serie daarbij slecht.
Cynisme is een zwart leren jasje dat iedereen goed staat – ik parafraseer hier even Rebecca Solnit. Maar optimisme, of hoop, is een kort roze jurkje met ruches dat niemand durft te dragen. Gaandeweg het uiterst smakelijke derde seizoen van Bridgerton dringt het besef zich op dat deze opgewekte, warmbloedige serie precies dat is: die frivole roze jurk uit Solnits metafoor.
Vrij letterlijk zelfs, in de eerste plaats: zie de uitbundig kleurrijke jurken van de chique dames uit de ‘ton’: de hogere Britse sociale klasse tijdens het Regency-tijdperk van rond 1800, waarin de serie zich afspeelt. Ook dit seizoen is niet beknibbeld op de aankleding van deze doorlopende huwelijksmarkt, wat opnieuw resulteert in een adembenemende parade van de ene na de andere uitzinnige haardracht, sensationele baljurk of uitbundig gedecoreerde danszaal (met vlinders!). Het bal is hier het centrum van ontmoetingen en romances. En van roddels, uiteraard.
Maar waar eerdere seizoenen vooral overtuigden door de verfrissende en vooral sensuele vorm, en de plot zo’n beetje viel samen te vatten met: liefde overwint alles (en goeie seks helpt daarbij), nemen de makers dit seizoen de afslag richting een wat serieuzere portee. En het is opvallend – en bemoedigend – hoeveel taboes de serie daarbij slecht. Pas op: spoilers in de komende alinea’s.
Seizoen 3 is het seizoen van voormalig muurbloempje Penelope Featherington (de geweldige Nicola Coughlan), die zich langzaam losweekt uit het donkere hoekje van de balzaal, en het middelpunt van de dansvloer én van alle aandacht wordt. Kijkers weten intussen dat het Penelope is die schuilt achter het messcherpe anonieme schotschrift Lady Whistledown. Enerzijds een verlegen en vaak genegeerde jonge vrouw, anderzijds een scherpzinnige en onverschrokken scribent.
Dit seizoen draait erom of het haar lukt die twee kanten van zichzelf te verzoenen. Om zelfacceptatie gaat het, het omarmen van haar kracht, en om de vraag of ze in dat pijnlijke proces haar grote liefde Colin Bridgerton (Luke Newton) niet zal verliezen. Of, beter gezegd: of hij haar aankan, als ze ten volle omarmt wie ze is. (Spoiler: na wat woede, jaloezie, twijfel en geaarzel, uiteindelijk toch een volmondig ja. En goeie seks helpt daarbij).
Met de spotlight op Penelope vormt dit seizoen een juichende ode aan de vollere vrouw. Zo woest aantrekkelijk als Coughlan in beeld wordt gebracht – wulps, krachtig, smachtend, genotvol, begeerlijk – kan de kijker niet anders dan net als Colin stapelverliefd op haar zijn. En met haar is dit seizoen óók een ode aan de intelligente, zelfredzame, eigengereide vrouw. Een vrouw die haar eigen stem en bron van inkomsten vindt, die zichzelf bevrijdt uit haar onmondige positie, en macht en invloed vergaart.
Als de rest van de wereld dat nu maar accepteert! En ja hoor, dat doet het, in dit pastelkleurige, superinclusieve, utopische Regency-sprookje. Met onder meer de mooiste, eerlijkste en kwetsbaarste liefdesverklaring ooit door een man aan een vrouw gegeven. Zij is krachtig en dapper, hij is bescheiden en steunt haar, en ze leefden nog lang en gelukkig (met veel goeie seks).
Nee, Bridgerton serveert niet de (historische) werkelijkheid, maar spiegelt ons veeleer voor hoe veel beter (gelijkwaardiger, inclusiever, sympathieker) het had kunnen zijn. En ook nu zou moeten zijn – al weten we allemaal beter. En dat is niet sentimenteel of naïef, maar ontwapenend en hartroerend. Dus wees een Penelope Featherington en trek die roze jurk aan. En heel gauw ook weer uit.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
★★★★☆
Kostuumdrama
Een serie van Chris Van Dusen, gebaseerd op de romans van Julia Quinn. Met Nicola Coughlan, Luke Newton, Claudia Jessie, Hannah Dodd, e.a.
8 afleveringen van circa 60 min.
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant