Op het terras zitten twee slungelige jongens van een jaar of 18 te wachten op een vriend die nu nog bij ‘zijn chick’ is. Het is de bedoeling, bespreken zij nogal luid, dat de vriend zijn chick vandaag gaat ‘dumpen’. Dat hij veel later is dan afgesproken lijkt hun een teken dat de chick ‘moeilijk doet’.
Om hen heen heeft iedereen wel door dat de jongens proberen stoer te doen. Zolang hun schouders hulpeloos hangen en hun gezichten nog kind zijn in plaats van man, is ruige praat hun enige wapen. Wie ‘chick’ zegt, hoeft geen ‘meisje’ te zeggen, of nog enger: ‘vriendin’.
Hun bravoure verdampt meteen als hun vriend ten slotte aanschuift met roodomrande ogen. Vol ontzag knijpen ze hem om beurten in zijn schouder terwijl hij snikkend verhaalt van een wereld waarin meisjes namen hebben, dumpen ‘uitmaken’ heet en pijn soms onvermijdelijk is. ‘Brrr’, zie je ze denken, ‘chicks…’
Source: Volkskrant