Ik had het al zien liggen in de kast. Het waren twee aan elkaar geniete A4’tjes, bedrukt met het woord ‘papa’ in verschillende lettertypen. In het midden van het vel was een tekening geplakt, gemaakt door mijn jongste dochter. Er stond een mannetje op met een nek zo lang als Louis van Gaal, bruin piekhaar en zwarte ogen. Dat was ik.
Ik had een broek aan die eerst paars, maar daarna toch maar zwart gemaakt was. Ze had er ook een paar hartjes bij getekend en haar naam er bij geschreven, plus het woord ‘kus’. Op zaterdag, dus de dag voor Vaderdag, wilde ze het me al geven. Met alleen een onderbroek aan en een slaperig hoofd pakte ze het uit de kast en stond ze erop dat ik het zou openmaken.
Er zat een paar grote witte sportsokken in, waar ze met stift in verschillende kleuren op had getekend. Een groot oranje hart, een rood hart, het woord ‘love’ in het groen en in zwart ‘love papa’. Ik heb ze aan terwijl ik dit schrijf en ik doe ze lekker nooit meer uit, wat pedicuren ook zeggen.
De volgende ochtend, toen het daadwerkelijk Vaderdag was, werd ik wakker naast mijn oudste dochter. Ze was van plan geweest stiekem ontbijt voor me te maken, maar sliep nog. ‘Moet je niet opstaan?’, fluisterde ik. Ze zei dat ze nog moe was en kwam tegen me aan liggen, sloeg haar been over dat van mij en legde haar hoofd op mijn borst. Ik sloeg mijn arm om haar heen en zo lag ik – met mijn neus in haar haar – zeker twintig minuten te denken dat dit het cadeau was.
Dat bleek niet helemaal waar. Uiteindelijk stond ze stilletjes op en liep naar beneden. Er klonk wat gerommel. Ik rook gebakken ontbijtspek en iets verbrands en hoorde daarna de rookmelder piepen. Een paar minuten later stak eerst de jongste haar hoofd om de deur en daarna kwam de oudste binnen met een groot dienblad. Ik kreeg kersen, avocado, ontbijtspek, pannekoekjes, vijgenjam, banaan en thee.
Ook op het dienblad: een zelfgemaakt boekje. Op de omslag hartjes in allerlei grootte en kleuren en de tekst: ‘de mooiste tijden met papa’. Binnenin stonden foto’s van mij en haar, vaak ook met haar zusje erbij. Bij de foto waarop we samen naar een zakkende zon in Portugal kijken: ‘mooie zonsondergang he pap’. Onder een polaroid uit juli 2020 waarop haar hoofd tegen mijn wang rust en ze lachend een smurfenblauw ijsje eet: ‘Weet je dit nog pap? Daar was je wel wat jonger, maar je bent nog steeds even knap!’ Nadat ik het boekje uit had, keek mijn jongste dochter me aan. Ze vroeg me waarom ik verdrietig was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant