Het viel als geheel totaal mee. Het was tenminste niet erger dan verwacht. Dat doet voor de drie grootste lidstaten aan het dramatische karakter van de uitslag van de Europese verkiezingen niet af. Een oorvijg voor Macron en Scholz, een beloning daarentegen voor Meloni. Positief viel het resultaat pas uit voor de landen vier en vijf, Spanje en Polen, plus een aantal kleinere. Maar voor zelfgenoegzaamheid is geen reden.
Dat laatste geldt tevens voor Nederland. Tegelijk viel het ook hier mee. Ofschoon hun score zeker geflatteerd is door de lage opkomst, kunnen de fatsoenlijke partijen tezamen niet ontevreden zijn. Daarentegen bleef de aanstaande onfatsoenlijke coalitie steken op iets meer dan eenderde van de stemmen – de absolute meerderheid van november werd bij lange na niet gehaald.
Geert Wilders kwam maar op de helft van wat peilingen hem bij nieuwe Kamerverkiezingen zouden beloven. De VVD zakte al bijna onder de 10 procent, niet zo gek ver boven het CDA dat zich (net als Groenlinks-PvdA) ten opzichte van november fors herstelde. Ongetwijfeld ten koste van Pieter Omtzigt, van wie wegens totaal verlies aan geloofwaardigheid terecht weinig overbleef.
Herstel van de rechtsstaat op één, en dan met de PVV in een kabinet stappen? Hoe absurd wil je het hebben? En dan VVD-lijsttrekker Azmani: een inconsistent verhaal over niet samenwerken met extreem-rechts in Brussel, maar tegelijk wel een van de meest extremistische Europese partijen thuis aan de macht helpen. Dat laatste omdat de achterban lagere belastingen belangrijker vindt dan de rechtsstaat.
De enige van het onedele viertal die 6 juni een plusje boekte was BBB. Van der Plas is tot nu toe inderdaad nog geloofwaardig, want koersvast: stug dezelfde onhoudbare onzin verkondigen als voorheen. De harde wal die ook háár wrakke visserskottertje zal keren: die komt nog.
Over de auteur
Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en (gast)columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Intussen krijgt de aanstaande ministersploeg gaandeweg vorm. Van de beloofde helft aan niet-partijgebonden deskundigen blijkt weinig. Buiten Dick Schoof, die op zijn manier de Haagse incrowd als geen ander belichaamt (wat dat betreft zat Baudet er met zijn opmerking over de Deep State ook weer niet helemáál naast), lijkt vrijwel geen enkele andere buitenstaander voldoende getikt om zich hiervoor te lenen. Dus krijgen we Fleur Agema en Mona Keijzer en nog zowat types aan wie je nog niet het beheer van een poffertjeskraam zou toevertrouwen.
Langs de fatsoenslat gelegd valt het redelijk mee; ook Agema is weliswaar niet de snuggerste, maar ook niet de kwaadaardigste van haar club. Dat lag anders voor degene die de PVV uitgerekend als vice-premier had voorgedragen, en van wie het onbestaanbaar had moeten zijn dat hij door VVD en NSC zou zijn geaccepteerd. Dankzij Schoofs eigen AIVD, waar die niet door de screening kwam, heeft Wilders echter ten derde male een droomkandidaat moeten inslikken – en nu in de persoon van Marjolein Faber vervangen door een obstinate twitterleugenares.
Met Gideon Markuszower was een vuurwapengevaarlijke pion van Netanyahu binnengehaald, en daarmee van een oorlogsmisdadiger die terecht door het Internationaal Strafhof is aangeklaagd. Zijn evidente sympathieën voor het moorddadige Israëlische kolonistentuig hadden een promotie van deze Joodse racist – ja, ook die bestaan – tot een nog grotere schandvlek voor Nederland gemaakt dan die van Kamervoorzitter Martin Bosma.
Zijn gescherm met tribunalen in het verleden plaatst hem op één lijn met zijn naamgenoot Gideon van Meijeren, die juist van de week wegens opruiing tot 200 uur taakstraf is veroordeeld en die we straks graag tot in de late uurtjes het plein rond het Kamergebouw zien aanvegen. Deemoedig op de knietjes tussen de voeten van vluchtelingen de vloer schrobben van een omvolkingscentrum mag ook. In plaats van de Trèveszaal te betreden zou Markuszower hém dienen te vergezellen.
Dat deze wanstaltige regering, die met de deelname van een abjecte antidemocratische partij normaliseert wat niet genormaliseerd zou mogen worden, zo snel mogelijk dient te verdwijnen, staat voor elk weldenkend mens vast. Daaraan zal overigens niet alleen de eigen stompzinnigheid bijdragen, als verwoord in een onsamenhangend en onhaalbaar hoofdlijnenakkoord, maar Europa eveneens.
Bij alle fundamentele verwerpelijkheid van de coalitie waarmee de VVD en NSC Nederland opzadelen, is namelijk één ding juist: dat PVV en BBB inderdaad hun gewenste speerpuntministeries hebben gekregen (Migratie respectievelijk Landbouw) en zo mogen pogen om zelf hun leugenachtige beloftes te realiseren. Ik zal niet verhelen dat ik met een satanisch genoegen uitkijk naar het Brussels pak slaag dat Den Haag wacht vanwege de grote mond van Geert en Caroline.
Over de vele absurde tegenstrijdigheden en onuitvoerbaarheid van grote delen van de coalitiebeloftes is door anderen al voldoende gezegd. Maar de absurdste veronderstelling is wel om te denken dat je in Brussel alleen maar eisen kan, zonder zelf in ruil iets substantieels te bieden. Men eist drie dingen: minder geld afdragen, minder asielzoekers en meer mest dat ons leefklimaat verpest.
Van een aandoenlijke infantiliteit getuigt het idee dat je gewoon met wat meer lef alsnog je uitzonderingspositie inzake de mestderogatie en de pulsvisserij terugkrijgt, waar Brussel je voortdurende gesjoemel en gechicaneer stinkzat is.
Ook inzake de kennelijke verwachting van het kabinet Infantiel-I dat je voor het ‘strengste asielbeleid ooit’ door thuis de Spreidingswet op te doeken alle ellende bij de buren over de heg kunt kieperen, moet ik Schoof & Co teleurstellen. Wilders’ grote vriendin Meloni hecht bijvoorbeeld erg aan een eerlijke verdeling van vluchtelingen, en krijgt daarover straks slaande ruzie met zijn andere grote vriendin, Marine Le Pen.
Ik durf er wel een fles door de BBB gepromoot landbouwgif op te zetten: dit kabinet bereikt met al zijn schreeuwerige hoop, lef en trots straks helemaal niets.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns