Henry en zijn geliefde wonen bewust niet samen. Zo behouden ze allebei hun autonomie en ontmoeten ze elke week opnieuw een frisse versie van de ander.
Henry (82): ‘Als we ooit gaan samenwonen, zeiden we tegen elkaar, dan wel in een huis met heel veel tussendeuren en twee bellen. En dus wonen we na meer dan dertig jaar nog altijd niet samen. Iedere vrijdag komt ze me opzoeken en dan is ze er het hele weekend. Bus 22 brengt haar van haar woonplaats naar mijn huis. Ik meen haar al te zien achter het busraampje, dan wuift ze naar me. Vaak sta ik dan al op het balkon op haar te wachten. Ze stapt uit en steekt het zebrapad over, ze kijkt omhoog en lacht. Vaak draagt ze een broek met het leren jasje dat ze van haar zus heeft gekregen en dat haar zo goed staat. Ze is geen modepop, tijdens onze eerste ontmoeting had ze bergschoenen aan en geen make-up op.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Een enkele keer mis ik haar aankomst, dan heeft ze bijvoorbeeld een bus eerder en belt ze aan zonder dat ik haar zie aanlopen. Maar meestal is het half 6 als ze aankomt. Ik zorg dat ik op tijd op de gang ben, zodat ik de bel goed hoor. Ik druk op de knop en zeg door de intercom: Ja, je bent welkom. Het is allemaal niet heel spannend, maar alles klopt. Bij het laatste deel van de trap komt ze in zicht. We omhelzen elkaar en gaan aan de keukentafel zitten. Zij vertelt over wat ze meemaakte de afgelopen week in het zwembad waar ze bijna dagelijks met haar vriendinnen zwemt. Ik vertel wat ik meemaakte, ik help ouderen met computerproblemen. Zo zitten we twintig minuten tegenover elkaar, we drinken een glaasje wijn, soms een biertje en dan is er altijd het moment dan mijn hand naar de hare reikt en ik die over de tafel vastpak.
‘Wanneer je iemand een hand geeft, voel je niks. Maar als je een hand vier, vijf tellen vasthoudt, dan gebeurt er iets. Ik voel hoe de connectie die de week daarvoor heeft liggen sluimeren groeit. Dat gebeurt met kleine onzichtbare schichten die heen en weer bewegen tussen haar en mij. Zij voelt het ook. Ik zie het aan haar ogen. Die worden zacht en spreken van liefde. Natuurlijk praten we gewoon verder alsof er niets gebeurt, want om het magische zo lang mogelijk vast te kunnen houden, moet je het natuurlijk niet expliciet maken. Dan laat ik na een tijdje die hand weer los en na een uur stel ik voor dat we gaan eten. Iedere week hetzelfde patroon, met kleine variaties.
‘Nu ze ouder is, ze is 78, is ze steeds meer tevreden. Zij houdt niet van varkensvlees en ik houd daar rekening mee en zorg dat er iets gezonds te eten is. Vaak koop ik kant-en-klaarmaaltijden van de supermarkt en afgelopen vrijdag had ik een soeppakket gekocht, alles-in-één. Het komt ook voor dat we ergens gaan eten, of meteen aan het begin van de avond afspreken bij de film. Nooit hebben we serieus overwogen te gaan trouwen of te gaan samenwonen. Ik ben eerder getrouwd geweest, zij ook. Wanneer ik samen zou wonen zou ik constant met haar bezig zijn, ik zou me te veel aanpassen. En de bom die dan onvermijdelijk zo eens in de zoveel tijd zou ontploffen, blijft nu ongebruikt.
‘Het is fijn om een plek te hebben waar de ander geen zeggenschap over heeft. Doordeweeks word ik alleen wakker en kijk om me heen, ik sta op, ga bijvoorbeeld in mijn pyjama op het balkon staan en ben vervolgens verplicht de dag in mijn eentje te klaren. Ik geef daar zelf invulling aan, dat vereist een zekere doelbewustheid. Zo laad ik mezelf als het ware op, zodat ik haar aan het einde van de week een frisse versie van mezelf kan tonen, zonder nonchalant gewoontegedrag. Bij haar ben ik iemand anders dan alleen. Bij haar ben ik voorzichtiger, houd ik vaker mijn meningen voor me. En als ik weleens een schampere opmerking maak over andere mensen, zegt ze fijntjes: maar misschien zijn die mensen wel heel gelukkig, net als wij. Dan bind ik in. ‘O, ja.’
‘In relaties gaat het denk ik vooral over het de ander zoveel mogelijk naar de zin maken zonder jezelf te verliezen. Ik gun haar haar autonomie en zij mij de mijne. Doordeweeks sturen we elkaar geen berichten of apps. Bellen doen we ook niet, we sparen alle nieuwtjes op en als er veel gebeurt in een week maak ik weleens een lijstje. Heel af en toe kan ik iets niet voor me houden, dan moet ik het even kwijt: ik heb zó gelachen, en vertel je vrijdag alles. Maar iedere woensdag sturen we elkaar een brief.
‘Ik ben ze gaan nummeren, we zitten nu op 1.400 brieven. Daarin staat niks bijzonders, een typisch begin van mijn brief kan bijvoorbeeld zijn: de zon schijnt, geen regen, geen stortbuien. Vervolgens vertel ik over mijn dag. Een brief is een ander soort contact dan elkaar zien en heeft als voordeel dat je er makkelijker oneffenheden mee gladstrijkt. Als er irritaties zijn, zoals laatst toen ze die moorkop at en ik daar iets over zei want ze wilde toch afvallen, is een brief een mooi medium om daar nog eens met een verontschuldigend grapje op terug te komen. Een brief formuleer ik met meer aandacht en die lees ik nog eens over als-ie af is. Ik besluit altijd met iets romantisch. Als ik je weer zie, voel ik altijd een lichte steek in mijn hart, schreef ik in die van afgelopen woensdag.
‘Zo eens in de vier keer spreken we bij haar thuis af. Dan wandelen we op zaterdag door het bos en zing ik soms luid een liedje. Laatst lukte het me haar over te halen hetzelfde te doen en het lied niet te onderbreken toen er voorbijgangers aankwamen. Van die dingen. Seksduivels zijn we al een paar jaar niet meer, maar als je ouder wordt kun je blij zijn om niks. Op zondagavond, rond half 9, na het muziekprogramma op tv, neemt een van ons beiden de bus terug. Ze zwaait naar me. En altijd neem ik afscheid met een fijn gevoel. Want over een week ontmoet ik haar weer. Iemand met wie je samenwoont kun je niet elke week opnieuw ontmoeten.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant