Afrika-correspondent Joost Bastmeijer was aan boord van het Nederlandse marineschip de Zr. Ms. Karel Doorman. Dat vaart door de Rode Zee en beschermt vrachtschepen tegen aanvallen vanuit Jemen, door de Houthi’s. ‘Het schip zit bovenop de actie.’
Goedemorgen Joost, je bent in Djibouti. Wat doe je daar?
‘Het is een strategisch gelegen land, aan de Golf van Aden, eigenlijk pal tegenover Jemen. Hier komen veel containerschepen aan die op weg zijn naar het Suezkanaal, en die dus zorgen voor de bevoorrading van Europa. Die schepen worden aangevallen door de Houthi’s in Jemen. We noemden ze vroeger nog ‘rebellen’ maar dat kun je eigenlijk niet meer zeggen. Het is echt een geavanceerd leger, dat vanwege de oorlog in Gaza aanvallen uitvoert op schepen die door de Rode Zee varen.’
Hoe is je uitzicht?
‘Ik kijk nu uit over de Golf van Aden en zie vanuit mijn hotelraam in de verte de containerschepen liggen. Dichterbij zie ik mensen zwemmen. Het is hier een feestdag, een offerfeest. Iemand zei net: ‘Today is the christmas of Djibouti.’ Alles ligt plat. Het is heet: 41 graden en erg vochtig. Ik ga straks op zoek naar een plek met betere airco.’
‘De Nederlandse marine doet mee aan de Europese operatie Aspides, die de scheepvaart in de Rode Zee moet beschermen. Ik wilde graag kijken hoe het eraan toe gaat maar dat kon steeds niet, omdat het te gevaarlijk was. Nu was er ineens een mogelijkheid, omdat er een ceremonie zou plaatsvinden aan boord van een Italiaans schip. Ik kon meereizen met de demissionaire minister van Defensie, Kajsa Ollongren. En na de ceremonie kon ik kijken op het grootste marineschip van Nederland, de Karel Doorman, dat nu het vlaggenschip van de operatie Aspides is geworden. Ze voeren nu het commando en zijn ineens het belangrijkste schip geworden. Ze ondersteunen alle andere schepen. Als er een aanval plaatsvindt, zijn zij in de buurt.’
Wat zag je op het schip?
‘Ik vond het erg imponerend. Het is echt een enorm schip, met ik weet niet hoeveel verdiepingen. Er zijn 280 mensen aan boord, onder wie 250 Nederlanders. Het is eigenlijk een Nederlands dorp. Als je afdaalt in het schip kom je langs iets dat lijkt op een compleet ziekenhuis, met operatiekamers, een laboratorium, een voorziening voor bloedtransfusies, een tandarts. Er is een team van chirurgen aanwezig, en een huisarts. Het is het grootste schip van de Nederlandse vloot en daar zijn ze ook trots op. En het schip zit dus bovenop de actie.’
Merkte je daar iets van?
‘De Houthi’s voeren aanvallen uit met raketten, met bewapende drones en met speedbootjes vol explosieven. En de containerschepen en de fregatten die ze beschermen varen daar doorheen. Het Nederlandse marineschip is vaak dicht bij die aanvallen, ze liggen soms echt in de vuurlinie. Vorige week was er een aanval op een Grieks vrachtschip, waarbij een Nepalees bemanningslid ernstig gewond raakte. Die man werd geopereerd en gestabiliseerd aan boord van de Karel Doorman.’
Kon je hem spreken?
‘Nee, mijn fotograaf en ik dachten ook: erop af. Maar hij was net vervoerd naar Djibouti.’
Wat viel je verder op?
‘Het schip is helemaal zelfvoorzienend, ze kunnen echt alles zelf regelen. Drinkwater maken van zeewater, dat soort dingen. Ik zag in de keuken allemaal pakken hagelslag en heel veel Fristi. Ik vond dat een grappig detail: ze hebben dus echt voor máánden Fristi bij zich. Terwijl ze over de Rode Zee varen, tussen de aanvallen door.’
Ga je nog meer doen in Djibouti?
‘Djibouti is een interessant en zeer strategisch gelegen land. Het zit vol met expats, die in het havenwezen werkzaam zijn. En met militairen. Maar er komen ook veel vluchtelingen de grens over, ook mensen die op de vlucht zijn geslagen voor de Houthi’s, vanuit Jemen. Daar wil ik nog een verhaal over maken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant