Tot de eerste wedstrijd van Oranje op het EK voetbal in Duitsland blikt NU.nl in de rubriek Route 88 dagelijks terug op het door Oranje gewonnen EK van 1988, dat ook in Duitsland plaatsvond. Aflevering 6: Zo beleefden NU.nl-lezers het EK van 1988.
Dertien dagen voordat in de zomer van 1988 een volksfeest losbarst in Nederland, is het land nog in mineur. Het Nederlands elftal van coach Rinus Michels verliest de openingswedstrijd van het EK met 0-1 van de Sovjet-Unie.
Bij NU.nl-lezer Martin van der Knaap daalt het enthousiasme onder het nulpunt. "Het begon allemaal negatief. Van Basten kon die eerste wedstrijd nog niet spelen vanwege een enkelblessure. In de kranten stonden berekeningen hoe Nederland ondanks die nederlaag nog verder kon op het EK, maar ik had er een hard hoofd in."
Dat Van Basten onmisbaar is, wordt in de tweede poulewedstrijd tegen Engeland duidelijk. Hij scoort als vervanger van John Bosman driemaal en Nederland wint met 3-1. Jorge Delmans wordt vanaf dit moment fan van 'San Marco'. "Zijn uitstraling, het juichen, de pleister op zijn jukbeen. Ik vond het geweldig."
Nederland moet de derde groepswedstrijd van Ierland winnen om door te gaan naar de halve finales. Dat dreigt te mislukken, tot Wim Kieft in de 82e minuut met het hoofd een mislukt schot van Ronald Koeman verlengt en de Ierse doelman Pat Bonner passeert: 1-0.
Oranjefan Bas van Krevel is getuige van die fortuinlijke ontsnapping van het Nederlands elftal. "Mijn vader ging soms voor zijn werk naar Duitsland en hij heeft bij een Duitse sigarenboer kaartjes gekocht. Het was mooi dat het in Gelsenkirchen was, vlak over de grens. We zaten in een trein vol zingende supporters."
"Voorafgaand aan de wedstrijd tegen Ierland liepen de supporters van beide landen gemoedelijk door elkaar heen. Toen de Ieren hun spits Frank Stapleton als een held toezongen, zongen de Nederlandse fans 'Ajax-2, Ajax-2', omdat Stapleton bij Ajax geen basisspeler was."
Op 21 juni speelt het Nederlands elftal misschien wel een van zijn meest legendarische wedstrijden ooit, tegen West-Duitsland. NU.nl-lezer Sjoerd Weikamp is negen jaar oud en beleeft zijn hoogtepunt al voorafgaand aan de halve finale.
"Meester Ed wist dat bij mij alles om voetbal draaide. Toen ik in het kringgesprek vertelde dat ik die avond van mijn ouders alleen de eerste helft mocht zien en daarna naar bed moest, pakte meester Ed een stuk papier en een rode stift en begon te schrijven."
"Voordat meester Ed de brief aan mij gaf, vroeg hij aan de rest van de klas of zij het goed vonden dat ik de volgende dag iets later op school zou komen. Zodat ik dan de hele wedstrijd kon zien en wat langer kon uitslapen. De hele klas was akkoord."
"Meester Ed gaf mij daarop de handgeschreven brief, die hij nog even liet bestempelen door de directeur van de school: 'Geef dit thuis maar aan je ouders...'"
Op de dag van de finale tussen Nederland en de Sovjet-Unie reizen veel Nederlanders last-minute af naar Duitsland. Na de pijnlijke nederlaag tegen Oranje willen veel Duitsers van hun kaartjes af. "Mijn moeder opperde ineens om naar München te gaan", vertelt Arie Martijn Schenk.
"In de tenniskantine in Callantsoog ligt een Telegraaf. Het oog van mijn moeder valt op een piepkleine advertentie: 'EK-finale kaarten', met een nummer uit Purmerend."
"Zonder na te denken belt mijn moeder het nummer en er wordt opgenomen door een reisbureau: 'Wilt u zit- of staanplaatsen?' Totaal verrast antwoordt mijn moeder: 'Doe maar zes zitplaatsen.' Diezelfde dag rijden we met een nachtbus naar München."
"Door de spanning kunnen we bijna niet slapen, maar we hebben genoeg adrenaline. De rest is geschiedenis. Het doelpunt van Gullit en van Basten, de ereronde. Het staat eeuwig in ons geheugen gegrift. Deze zaterdagmiddag 25 juni zullen we nooit meer vergeten."
Harriët van Zenderen is met haar vader, broer en zus ook bij de EK-finale van 1988. "De goal van Gullit viel aan onze kant van het stadion. Hij kopte zo hard in dat wij het zweet uit zijn dreadlocks zagen vliegen. Geweldig! Bij de goal van Van Basten riep ik volgens mij als eerste: 'Hij zit! hij zit!' Niemand kon het geloven, want de hoek was onmogelijk, maar hij hing."
"Toen de Russen op een 2-0-achterstand kwamen, werd er luid gezongen door de Oranjesupporters: 'Dat wordt Siberië, dat wordt Siberië.' Voetbalhumor en kippenvel kwamen toen bij elkaar. Ik zal het nooit vergeten."
"De terugreis naar Nederland reden we in kolonnes van auto's volledig in het oranje. In die tijd ging je écht niet tanken in Duitsland, dus iedereen kwam samen op het eerste tankstation in Nederland. Ook de douaniers bij de grens waren in het oranje gekleed."
"Het eerste viaduct in Nederland heeft de meeste indruk op mij gemaakt. Er hing een spandoek met de tekst: Und jetzt fahren Sie in das Land des Europameisters (En nu rijdt u in het land van de Europese kampioenen, red), wederom kippenvel!"
Source: Nu.nl algemeen