Na berichtgeving over structurele misstanden bij NOS Sport werd Volkskrant-journalist Angela Wals uit het niets door juicekanalen gebrandmerkt als de ‘minnares’ van Tom Egbers. Ze zou bovendien werken aan een ‘tell-all’ boek over de affaire. Dat daarvan niets waar was, bleek niet van belang.
Mijn dochter van 2 sliep bijna. Ik zat op de rand van haar bed en aaide over haar rug. Met mijn andere hand haalde ik – zoals wel vaker als ik afleiding zocht – mijn mobiel uit mijn broekzak en opende Instagram. Er gebeurde meestal niet veel op mijn openbare account. Ik was een scroller, geen poster. Ik plaatste af en toe een story als ik een artikel had geschreven. Meldingen – volgverzoeken, likes, berichten – kreeg ik dan ook nauwelijks.
Die avond op het kinderbed had ik tientallen rode getalletjes in beeld. Oké, vreemd, dacht ik. Ik opende ze. ‘Angela de hoer’, was er een half uur eerder onder een van mijn laatste berichten geplaatst: een foto met mijn uitgever waarop ik mijn tweede boekcontract teken. ‘Daar ga je Angela, het mediaputje in.’
Over de auteur
Angela Wals is schrijver en journalist en schrijft voor de Volkskrant over cultuur en maatschappij.
‘Laten we met z’n allen zorgen dat haar website uit de lucht gaat.’
‘Spam haar email vol’, met daarachter mijn e-mailadres.
‘Wat de (…)?’ mompelde ik. Mijn hand lag niet meer op de rug van mijn dochter, maar op mijn mond.
‘Zoende hij lekker?’
‘Vals secreet haha wat ben jij tyfus sneu bezig geweest’
‘Wat een smerig wijf ben jij’
‘Vieze hoer’
‘Scoop!!!!!!!’
‘Ja ja tijd voor popcorn’
‘Triest geval. Financieel gewin over de rug van een hartstikke goede man’
Onder een foto van mij met mijn dochter in een draagzak: ‘Is dit het kind van Tom Egbers?’
Dat kind, mijn dochter, woelde onder de dekens. Kut, kut, kut. Ik opende mijn dm’s. Iemand met 1988 in zijn naam had het adres – en verder niets – van mijn ouders gestuurd, het huis waarin ik ben geboren en opgegroeid.
Verder las ik:
‘Ouwe mannenneuker’
‘Hoi Angela, heb je Tom lekker gepijpt? Groetjes.’
‘Schaamteloos wijf, waar is je zelfrespect? Alles voor faam en duiten.
‘KARMA. Eng mens.’
‘Pathetisch’
‘Walgelijk vrouwtje ben je, om te kotsen’
Mijn dochter, inmiddels klaarwakker, keek me met grote ogen aan. Ik sprong op en belde mijn vriend die nog aan het werk was. Hij nam op en ik stamelde een paar dingen: Instagram, berichten, wat moet ik doen? De jongste hing huilend aan mijn been. Het werd licht in mijn hoofd. Ik schaamde me, al wist ik niet goed waarvoor. ‘Wat moet ik nou doen?’, riep ik naar de telefoon. Mijn oudste dochter stormde de slaapkamer binnen. Ze sloeg beide armen om mijn middel en keek omhoog. ‘Mama, waarom tril je zo?’
Zo werd ik op woensdag 22 maart 2023 in het roddelriool getrokken. Om zes uur die avond was er een uitzending van juicekanaal Roddelpraat online gekomen, waarin presentatoren Jan Roos en Dennis Schouten mij hadden aangewezen als de ex-minnares van NOS Sport-presentator Tom Egbers. Elke keer dat ze ‘Angela’ of ‘kutwijf’ zeiden, kwam er een foto van mij in beeld. ‘Hoe heet ze ook al weer?’ ‘Angela Wals!’ Elf keer zag ik mijn gezicht voorbijkomen. De uitzending zou in totaal een kleine half miljoen keer worden bekeken.
Ik zag het filmpje pas nadat ik mijn kinderen in bed had gekregen, mijn Instagramaccount op privé had gezet, de haat onder mijn foto’s had weggepoetst, mijn Twitteraccount had verwijderd en mijn website offline had gehaald. Op Twitter ging het schelden ongestoord door, onder meer onder de post van Roos, die een link van de uitzending had gedeeld met zijn tweehonderdduizend volgers. Erbij stond een gephotoshopte foto van Egbers en mij, tongzoenend.
Over hóé ik in de netten van juicekanalen – socialemedia-accounts die vaak ongeverifieerde roddels en achterklap (door-)plaatsen – verstrikt ben geraakt, kan ik alleen speculeren. Iets dat ik het afgelopen jaar veelvuldig heb gedaan en wat mij nogal paranoïde en wantrouwend heeft gemaakt. Want: hoe kwamen ze bij mij uit? Hoe kon het dat ik werd beschuldigd van een affaire met een man met wie ik jaren geleden alleen een paar dagen had gewerkt bij een programma dat hij presenteerde, maar die ik verder niet kende? Was er iemand uit die tijd die mijn naam had doorgegeven aan de juicekanalen? Haatte iemand me?
Maar er is een vraag die ik wel kan beantwoorden. Een interessantere vraag ook, omdat deze iets vertelt over de tijd waarin we leven: wat is hier gebeurd?
Hoe verliep het vuurtje van deze roddel, wat zette het allemaal in de hens en vooral: wie gaf het zuurstof? Want wat er rond de publicatie van Roddelpraat heeft plaatsgevonden, laat goed zien hoe de dynamiek van de online leugen werkt, en hoe groot de macht van juice is.
En ik kan dit verhaal van binnenuit vertellen omdat ik een vreemde uitzonderingspositie heb: er was nul aanleiding voor de roddel. Er was geen ‘waar rook is, is vuur’. Daarvoor moet ik wel iets doen wat ik helemaal niet wil: de troep opdissen die mij nachtenlang uit mijn slaap heeft gehouden en, lastiger nog, een podium geven aan de mensen die daarvoor verantwoordelijk waren.
‘De vonk’ was een artikel in de Volkskrant. Op 10 maart 2023 publiceerde de krant de resultaten van een maandenlang onderzoek naar misstanden op de redactie van NOS Sport. De onderzoeksjournalisten hadden met 32 medewerkers, oud-medewerkers en andere betrokkenen van het programma gesproken en daaruit bleek onder meer ‘dat bij de grootste sportredactie van Nederland al lange tijd een cultuur heerst waarin vrouwen zich onveilig voelen en waarbij meldingen van (seksueel) grensoverschrijdend gedrag niet serieus worden behandeld’. De meeste medewerkers deden anoniem hun verhaal, uit angst voor consequenties voor hun loopbaan.
Meerdere medewerkers bevestigden het verhaal over een jonge vrouw die in 2005 stage ging lopen bij het programma. De stagiaire en later collega werd door de ruim twintig jaar oudere Tom Egbers versierd en na het beëindigen van hun affaire twee jaar stelselmatig op de werkvloer door de presentator gepest en geïntimideerd. De jonge vrouw wilde niet op de zaak ingaan, liet ze weten. Wel gaf ze in een reactie aan dat ze de misdragingen had gemeld bij de hoofdredactie, maar dat daar ‘vrijwel niets mee was gedaan’. Egbers kreeg vervolgens in het stuk uitgebreid de gelegenheid te reageren. Hij erkende de affaire, zei dat hij ‘moeite’ had gehouden met haar aanwezigheid en dat hij fouten had gemaakt. ‘Daarvan heb ik spijt’, stelde hij.
De hoofdredactie van NOS Sport trad na de publicatie af en Egbers legde voorlopig zijn werk neer. Zijn vrouw Janke Dekker stopte als voorzitter bij Mores, de stichting voor ongewenste omgangsvormen in de cultuur- en televisiesector. In maart dit jaar spande Egbers een kort geding aan, om weer aan het werk te kunnen bij de NOS. In die rechtszaak kwam naar voren dat 28 melders een klacht over Egbers hadden ingediend bij de vertrouwenspersoon van de NOS. De omroep en Egbers kwamen tot een schikking: de presentator gaat buiten de NOS-redactie een aantal verhalende programma’s maken.
Het gedrag van Egbers jegens de vrouw was een van de vele voorbeelden in het artikel van een verziekt werkklimaat en grensoverschrijdend gedrag, maar in andere (sociale) media werd de affaire tussen Egbers en deze vrouw al snel losgeweekt van de systematische misstanden die twintig jaar lang op de sportredactie hadden kunnen voortduren. Zeker twee interviews droegen daaraan bij. Het AD bracht op 13 maart een interview met Janke Dekker, waarin zij verder op de affaire(s) van haar man ingaat en zonder feitelijke onderbouwing beweerde: ‘De vrouw accepteerde niet dat het uitging.’
Een paar dagen later, op 17 maart, zei Tom Egbers aan de talkshowtafel bij Khalid Kasem: ‘Dit was geen seksuele relatie. Wij zoenden, als gelijkgestemden. Dat is leeftijdloos.’ Dat hij een machtspositie had bij de NOS ontkende hij. De uitzending werd door bijna een miljoen mensen bekeken.
Dekker had in haar verhaal van de affaire en de nasleep een privékwestie gemaakt. En in Egbers narratief had hij de ongelijke machtsverhouding laten verdwijnen. Zo was Egbers collega niet langer een vrouw die meldingen deed over een bekende presentator – die haar tegenwerkte, pestte en intimideerde – en werd afgewimpeld.
Zelfbenoemd roddelkoningin Yvonne Coldeweijer kwam op 21 maart als eerste met ‘breaking’ juice op haar Instagrampagina Lifeofyvonne, toen met ruim 800 duizend volgers. Op het kanaal had ze al meerdere scoops over BN’ers verzameld, zoals het filmpje waarop te zien is hoe de rapper Lil’ Kleine zijn vriendin Jaimie Vaes mishandelt. Daartussen zaten ook een paar missers die ze een enkele keer – soms na (dreiging van) een uitspraak van een civiele rechter – heeft gerectificeerd. De roddels krijgt ze gevoed door anonieme bronnen, haar ‘spionnen’.
Volgens een van de spionnen waren de beweegredenen van de vrouw om anoniem te blijven ‘discutabel’. Coldeweijer ‘had research gedaan’, schreef ze, en was tot de conclusie gekomen dat de vrouw met wie Tom Egbers een affaire had een medewerker zou zijn van de Volkskrant. ‘Een artikel is namelijk minder onafhankelijk als het je collega betreft, lijkt me’, schrijft ze. ‘Daarnaast heb ik begrepen van mijn spion dat de dame nu absoluut niet in de media wil verschijnen, omdat ze zelf een boek aan het schrijven is over de affaire met Tom. Ze wil graag zelf alle media-aandacht genereren op het moment van publicatie.’
Coldeweijer sluit af met de profetische gedachte: ‘Ik hoop niet voor haar dat ze dat plan door gaat zetten, want als je jaren wil vreemdgaan met een BN’er om er vervolgens een boek over te schrijven, dan vrees ik ervoor dat het hele land over je heen zal vallen.’
Mainstream showbizzprogramma RTL Boulevard sprong meteen op de juice en belde Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Klok voor een reactie. Die liet weten dat de vrouw niet op de redactie werkte en ook niet aan een boek schreef waardoor ze buiten de publiciteit wilde blijven. Coldeweijer ging daar in een nieuwe post op 22 maart recht tegenin: ze was inmiddels gebeld door ‘allerlei andere journalisten die ik persoonlijk ken en iedereen komt met dezelfde naam’. De vrouw werkte wél voor de Volkskrant. En ‘mensen in haar directe omgeving weten wel dat zij hierover een boek wil schrijven’.
Die naam waarmee blijkbaar ‘allerlei journalisten’ aankwamen, noemde Coldeweijer niet. Maar dat het kennelijk de mijne was, werd die avond duidelijk in de uitzending van Roddelpraat – het juicekanaal met 275 duizend abonnees op YouTube, waar Coldeweijer wel eens was aangeschoven als presentator. Ik was ‘een boos, links mannenhaatmevrouwtje’ dat een ‘icoon’ vlak voor zijn pensioen voor de bus had gegooid in een artikel – ‘een commercieel product’ en ‘vooraankondiging’ – om haar eigen boek te kunnen verkopen, beweerden Jan Roos en Dennis Schouten. ‘Teringwijf’, concludeerde Roos. En het trollenleger was los.
René van der Gijp hechtte die avond in Vandaag Inside het Fatal Attraction-narratief van de rancuneuze ex-minnares verder af: ‘Je kan ook tegen een verkeerde vrouw aanlopen, hè? Heb je daar wel eens over nagedacht? (...) Dat je denkt: waar ben ik aan begonnen? Tom is wel tegen de verkeerde aangelopen, want zij is nu een boek aan het schrijven, hè?’
De volgende dag bleef de stoet aan (sociale)mediaberichten aanhouden. Dat ik digitaal was ‘ondergedoken’ werd door Schouten en Roos als bewijs voor hun gelijk gezien, zo schreven ze onder meer op hun website. ‘Wat een loeder’, twitterde Schouten, met daaronder mijn contactgegevens. Ik leerde later dat het delen van andermans persoonsgegevens om die persoon te intimideren ‘doxing’ heet, strafbaar sinds januari 2024.
Mijn DM’s stroomden verder vol met walging als ‘in mijn ogen het doodschoppen niet waard’, rijkelijk versierd met popcorn- en kotsemoticons. Maar de roddel drong vanaf nu ook dieper mijn leven binnen. Op bekendeburen.nl waren fundafoto’s van mijn huis en gegevens uit het kadaster geplaatst met daarboven de kop ‘Zo woont de minnares van Tom Egbers’. Weer met mijn foto erbij. Iedereen die mijn naam googelde kon nu zien waar ik leefde, at en sliep, wanneer ik mijn huis had gekocht en wat het kostte.
Collega’s, oud-collega’s, vrienden en familieleden die ik soms jaren niet had gesproken belden me en lieten berichten achter die goedbedoeld waren, maar inhoudelijk geen enkele geruststelling boden. ‘Ik vind het vreselijk dat je hier doorheen hebt moeten gaan toen je nog zo jong was.’ Iemand die Egbers kende: ‘Ik kan me helemaal voorstellen dat Tom voor jou is gevallen.’ Het halve dorp ging bij mijn ouders langs om tekst en uitleg te vragen.
Waren al deze mensen trouwe volgers van Coldeweijer en/of Roddelpraat? Sommigen misschien. Maar de meesten waren op de hoogte omdat de roddel de oversteek had gemaakt naar andere kanalen, die van de meer mainstream media. Mediacourant – het roddel- en achterklapblog in medialand – had de posts van Coldeweijer en Roddelpraat overgenomen en alle reacties erop uitgespeld. En ‘als iets op Mediacourant staat, weten alle journalisten het’, aldus een collega. Ik kreeg interviewverzoeken van NRC en van Shownieuws, waarop ik niet reageerde. Persbureau ANP herhaalde later in een bericht een deel van de roddel, met onderaan de mededeling dat de hoofdredacteur van de Volkskrant dit ontkende. Niet per se de juice, maar de aandacht ervoor, was het nieuws geworden.
Hoe kwamen ze bij mij uit? Ik was inderdaad de verkeerde vrouw, alleen niet zoals Van der Gijp het bedoelde. Ik schreef wel een boek, maar niet over Tom Egbers, überhaupt niet over een man. Ik heb een paar keer met Egbers gewerkt tijdens opnamedagen van het programma Andere Tijden Sport, dat hij presenteerde. Ik draaide toen aan de autocueknop. Dat is de enige link.
De roddel was zo uit de bocht gevlogen dat de hoofdredacteur van de Volkskrant besloot zijn wekelijkse bericht in de zaterdagkrant eraan te wijden. Alle aantijgingen waren nonsens, schreef Klok (weer), en ‘een dergelijke intimidatie van onze bronnen en medewerkers is onacceptabel’. Voor het eerst sinds twee lange dagen na de Roddelpraat-uitzending voelde ik iets van opluchting toen ook deze link veelvuldig op sociale media werd gedeeld. Al is het ook weer niet echt een geruststelling dat je voor het zuiveren van je naam afhankelijk bent van dezelfde feedbackloop die je heeft vermalen. Maar online was er tenminste een tegenwicht te vinden, namelijk de waarheid. En nu ik was losgeknipt van het Volkskrant-artikel, viel er niets meer over mij te zeggen.
Dat was een verkeerde inschatting. Coldeweijer schreef in een halfslachtige rectificatie dat er verwarring was ontstaan, ‘omdat OOK DEZE DAME jarenlang een affaire had met Tom Egbers’. Noem het naïef, maar deze plotwending had ik niet zien aankomen. Tot nu toe kon ik tegenover elke aanval op mij de gedachte plaatsen: het gaat niet om mij, het is erger voor wie deze haatberichten eigenlijk zijn bedoeld. De roddel ging wéér een nieuwe fase in: vanaf nu was duidelijk dat alles zonder grond over mij beweerd kon worden.
Coldeweijer schreef dat het niet voor niets was dat mijn naam rondging en ze riep daarom ‘Pieter’, mijn hoofdredacteur, op scherp te blijven. ‘Kijk uit voor wie je het opneemt.’ En dat boek over Egbers schreef ik volgens haar nog steeds. Ze vond overigens dat haar niets te verwijten viel, want ‘ik weerhoud me van het openbaren van de identiteit van slachtoffers’. Interessante woordkeuze, dacht ik, slachtoffers.
Ik belde mijn uitgever op om te vragen of iemand al had geïnformeerd of ik bezig was met een boek over Tom Egbers. Dit simpele wederhoorrondje had nog niemand gemaakt.
Ook niet de redactie van Shownieuws, waar weer een dag later, in de uitzending van 25 maart, onder anderen strafrechtadvocaat Natacha Harlequin, prijswinnend fotograaf William Rutten en voormalig Weekend-hoofdredacteur Bart Ettekoven minutenlang speculeerden over de post van Coldeweijer, als waren het voldongen feiten. Ettekoven stelde: ‘Ze (dat ben ik dus, red.) heeft inderdaad een relatie gehad met Tom, maar ze is niet de dame die in het lange artikel in de Volkskrant aan het woord kwam.’ Harlequin snapte niet dat ik een compleet boek schreef over mijn affaire met Egbers. ‘Als ik een probleem heb met jou, dan bel ik jou op en dan spreek ik dat uit.’
Ik bel Natacha Harlequin op. Ik ben benieuwd hoe de strafpleiter die gewend is gegeven informatie te bevragen op haar optreden in dit Shownieuws-item terugkijkt. Maar Harlequin wil niets met mij bespreken, en verwijst me door naar de hoofdredactie. Die laat weten niet binnen twee dagen te kunnen reageren.
Die uitzending werd door 874 duizend mensen bekeken. Het was een surrealistische ervaring om mensen met een bepaalde staat van dienst op nationale televisie totale onzin over je te horen kakelen. William Rutten vond de Volkskrant naïef, want: ‘die weten toch ook wel dat als je zo’n stuk maakt en je geen namen noemt, dat er dan een heksenjacht komt en iedereen gaat zoeken?’
De vanzelfsprekendheid van deze jacht, en de constante legitimering ervan, is wat me het meest heeft verbaasd in de cascade die de juice veroorzaakte. Die jacht heeft een diep misogyne voedingsbodem. De Australische filosoof Kate Manne schreef een paar jaar geleden een nieuwe definitie van misogynie, die sindsdien vaak wordt gehanteerd: het systeem dat op gender gebaseerde normen en verwachtingen controleert en afdwingt, en waarin meisjes en vrouwen onder meer vanwege hun sekse te maken krijgen met een onevenredig of uitgesproken vijandige behandeling.
De uitzending van Roddelpraat zat vol onversneden vrouwenhaat. Ik – een links, boos mannenhatend mevrouwtje – was een loeder en een teringwijf. Coldeweijer pretendeert juist op te komen voor vrouwen, met name die van vreemdgaande en grensoverschrijdende BN’ers, maar ze beschermt alleen de vrouwen die zich gedragen en passen binnen een conservatief wereldbeeld van de deugdzame vrouw. Wie ‘jaren wil vreemdgaan met een BN’er om er vervolgens een boek over te schrijven’, heeft de publieke shaming over zichzelf afgeroepen.
Maar al dagen voordat juicekanalen deze misogyne retoriek ventileerden, ging het narratief van de ‘foute vrouw’ al rond in de media – en algemeen in de maatschappij. Het is een frame waarin het vaak slechter afloopt voor de vrouw dan voor de man: hij is een heteroman in een huwelijk, met een gezin. Zij is de valse homewrecker. Hij valt voor een mooie, knappe en slimme stagiaire. Mag dat? Nee. Kan het gebeuren? Ja, dat kunnen we ons allemaal wel voorstellen.
Deze specifieke roddel zou nooit vleugels hebben gekregen als het idee dat afstraffing legitiem is als een vrouw zich niet houdt aan bepaalde seksistische ‘wetten’ niet al lang en breed in de samenleving bestond.
En ik dacht steeds: de waarheid zet dingen recht. Van deze roddel was niets waar. Geen rook, geen vuur. Maar dat had geen enkel gevolg voor de snelheid waarmee en de schaal waarop de roddel zich verspreidde, daarvoor was de opgetuigde leugen blijkbaar te ‘juicy’. Pas toen Coldeweijer voor de derde keer over me heen reed, begreep ik het: feiten doen er niet toe, zolang het verhaal maar resoneert, want dat levert geld op.
Er wordt in mijn journalistieke omgeving vaak over roddelkanalen gesproken alsof ze in een parallelle wereld opereren waarmee een weldenkend mens aan de goede kant van de moraal niets te maken heeft. Het advies dat ik steeds kreeg was: het monster niet voeden. Of: het waait wel over. Alsof je met distantie alleen voorkomt dat er een portal wordt geopend naar die juicewereld.
Maar die verbinding ligt er al. Ik kon nu zelf aanschouwen hoe honderdduizenden volgers, betalende abonnees, Twittertrollen en mainstreammedia als RTL Boulevard, Shownieuws en ANP bovenop ‘mijn’ roddel sprongen, het daarmee zuurstof gaven en zo indirect bijdroegen aan het verdienmodel van juicekanalen.
Een goed verweer bestaat er niet. De juridische weg is veelal heilloos. De advocaat van de Volkskrant riep Roddelpraat op de video te verwijderen. Roos en Schouten verklaarden dit te zullen doen, maar de uitzending dook op andere kanalen van hen weer op.
Van een aangifte zag ik af. Ja, mijn zaak was een klassiek geval van smaad en laster en dus in principe strafbaar, zei een strafrechtadvocaat, maar het was nog maar de vraag of de politie en OM iets met de aangifte zouden doen, want aangiftes van smaad en laster worden vaak niet vervolgd. De strafpleiter somde wel op wat een aangifte zou kunnen uitlokken: nieuwe vernietigende posts over mij, weer een trollenaanval en blaming the victim als strategie bij de verdediging. Goed, eigenlijk alle risico’s die ik ook loop nu ik erover schrijf.
Dat realiseerde ik me ook toen ik de eerste alinea’s van dit stuk schreef. Ik kan wel uittekenen welk vrouwbeeld je daarvan kunt kneden: dat van een slechte moeder, die door haar Insta scrollt terwijl ze haar kind naar bed brengt, en al hysterisch wordt van een paar online tikken. Maar die scène is van belang, want precies zo ging het.
Hoe wordt er geld verdiend aan de roddels die via juicekanalen worden verspreid? Voorheen distribueerde Yvonne Coldeweijer haar roddels ‘gratis’ via haar Instagramkanaal, waar ze ruim 800 duizend volgers had. Sinds april heeft ze haar juice achter een betaalmuur gezet via petjeaf.com. Voor 8,95 per maand ben je lid van de ‘kleine, exclusieve’ Juice Member Club. Coldeweijer heeft nu zo’n 4.500 leden. Dat komt neer op een maandelijkse omzet van zo’n 40 duizend euro per maand (inclusief btw). ‘Ik heb eigenlijk mijn volgers verzilverd, dus ik heb gewoon volgers ingeruild voor geld’, lichtte Coldeweijer haar nieuwe bedrijfsmodel toe in de Podimo-podcast De Juice Show die ze samen met journalist Mark Koster presenteert.
Op Coldeweijers Instagramaccount – met inmiddels zo’n 200 duizend volgers minder – promoot ze nu sponsordeals en haar eigen webwinkel. ‘Met een volgersbase als die van Coldeweijer kunnen influencers tussen de 5.000 en 10.000 euro voor één gesponsorde post vragen’, zegt Jordy Buijs van Social Marketing Experts, een reclamebureau dat zich uitsluitend richt op marketing op sociale media. ‘Aandacht is tegenwoordig veel geld waard.’ In 2023 had Coldeweijer een miljoen omgezet met haar (web)winkel, zei ze ook in De Juice Show, maar door hoge kosten had ze naar eigen zeggen nauwelijks winst gemaakt.
Roddelpraat verdiende voorheen als ‘monetized’ kanaal op YouTube met advertenties rondom de video’s, maar in 2021 trok YouTube deze partnerstatus in omdat presentatoren Jan Roos en Dennis Schouten zich niet aan de richtlijnen hielden, waarin onder meer staat dat intimidatie en het verspreiden van haat niet is toegestaan. Inkomsten ontvangen ze sindsdien via backme.org, waar volgers in de vorm van een abonnement geld kunnen doneren. Volgens Backme-oprichter Ahmed Aarad behoort Roddelpraat tot een van de ‘grootverdieners’ van het platform, zo verklaarde hij eerder dit jaar tegen de Volkskrant. Roddelpraat verkoopt ook ‘Stop Cancel Culture’-merchandise.
Op 19 juni wordt in De Balie doorgepraat over de macht van juicekanelen met onder anderen Volkskrant-journalist Emma Curvers, advocaat Merel Teunissen en NRC-columnist Sarah Sluimer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant