‘Trial by media’, roept Ali B zo vaak hij maar kan. Hij is al veroordeeld, vindt hij. Als hij bedoelt dat een deel van het publiek hem niet meer blieft als talentencoach of Avrotros-rapper, dan klopt dat natuurlijk.
Hij heeft 2,5 jaar zijn mond gehouden, maar nu het mediaspektakel is begonnen, is Ali B toch stevig mee gaan regisseren. Zo bleef hij onvermoeibaar interviews geven en sloeg hij verslaggevers (‘bro’) als vanouds op de schouders. Ook huurde hij vorige week strafpleiter en Shownieuws-deskundige Natacha Harlequin in als zijn ‘media-advocaat’, waarop Harlequin prompt bij Shownieuws begon te bazelen over hoe open en krachtig die Ali in de wedstrijd staat.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ali B’s mediastrategie was nieuwerwets en sleets tegelijk. Het is nieuw om je eigen reclameblok te kopen in Shownieuws, maar een vrouw charteren voor je zedenzaak is natuurlijk een stokoude tip uit Het Handboek van de Verdachte. B gaf royaal toe dat hij twintig jaar lang vreemdging, ook een geijkte tactiek; geef een stóút ding toe. Open, krachtig, transparant. Ali B heeft twintig jaar lang de rol van stoute jongen gespeeld, die de koningin knuffelde en met branie min of meer duidelijke regels schond. Maar inmiddels moet je je afvragen: zou te veel branie, als het om seks gaat, ergens overrompeling worden?
Ook de rechter vroeg aan Ali B: zou het kunnen dat hij signalen van het andere geslacht verkeerd interpreteert? B reageerde afwijzend: hij had nooit gemor gehoord. Een van de vrouwen, Jill Helena, had eerder een affaire met B gehad, wat beiden bevestigen. Ze zegt dat B haar later naar een bospad leidde in zijn auto, waar ze meermaals ‘nee’ zei tegen zijn toenaderingspogingen en uiteindelijk zijn zin deed. Een andere vrouw, Naomi, zegt dat zij Ronnie Flex oraal bevredigde, waarop Ali B binnenkwam en zonder pardon zijn vingers in haar stak. Ali B ontkent alles. Tegelijkertijd bleef Ali zich deze week tot de vrouwen richten: konden ze dit niet met mediation oplossen?
Interessant, dat B alle dwang ontkent én denkt dat er sprake zou kunnen zijn van een gedeelde waarheid, terwijl de verklaringen van de vrouwen sterrenstelsels van de zijne af liggen. Hij wilde in gesprek, zei hij. Of de rechter hier dwang bewezen acht, is maar de vraag. Maar ook los daarvan zit de zaak op een scharnierpunt in het denken over toestemming.
Twee van de vrouwen zeiden eerder ‘ja’ tegen seks (eentje tegen Ronnie Flex, en eentje tegen Ali B zelf), en daar werden ze op sociale media volop om geslutshamed (‘goedkope hoertjes’). Zou het kunnen, dat hun ‘nee’ vervolgens helemaal niet serieus is genomen, zoals ook het OM denkt?
Volgens de Britse filosoof en onderzoeker Katherine Angel is de moderne nadruk op consent te simpel, omdat die doorgaans de taak om ‘ja’ of ‘nee’ te zeggen bij (hetero-)vrouwen neerlegt, en mannen in de positie van veroveraar of roofdier stelt. Het zou best kunnen dat iemand als B ‘nee’ ziet als een plichtmatig, plagerig ‘nee’, van vrouwen die hebben geleerd om zich vooral kuis op te stellen. ‘Ja’ zeggen kan gevaarlijk zijn voor vrouwen, zegt Angel. Van vrouwen die ‘ja’ zeggen (zoals Naomi), kan worden gedacht dat ze beschikbaar zijn voor seks met iederéén.
Je kunt verliefd op iemand zijn en seks willen, en volgende week niet meer. Je kunt groepsseks hebben met een heel voetbalelftal, behalve met de keeper. Je kunt seks willen met Ronnie Flex, maar niet met Ali B. Ook ‘goedkope hoertjes’ hebben dat recht, trouwens.
Daarom zou het zo zonde zijn als het gesprek over wat hier is misgegaan, straks weer ophoudt bij het vonnis, bij bewijsbaarheid. Dat gesprek zou ook voor Ali B nuttig zijn, al was het maar omdat dat de kans verkleint dat hij weer voor de rechter moet komen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant