De scenario’s vliegen alle kanten op, van horror, naar fantasy, naar sciencefiction. In de zeer geslaagde zesde aflevering belandt de Doctor in een wereld die sterk aan de serie Bridgerton doet denken.
Nee, Doctor Who is zeker niet de perfecte serie, maar vergelijk het eens met The Acolyte op Disney Plus, die zoveelste poging om de Star Wars-saga op te peppen. Hoe looiig en serieus en vastgelopen in zijn zelfverzonnen spelregels die serie is, en gegijzeld door de fanschare bovendien. Nee, dan Doctor Who, dat in het veertiende seizoen (van de moderne tijd) de handleiding overboord heeft gegooid.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
De serie, die met horten en stoten sinds 1963 loopt, heeft zichzelf opnieuw uitgevonden met een opwindende nieuwe hoofdrolspeler (Ncuti Gatwa) en scenario’s die per aflevering alle kanten op vliegen, van horror naar fantasy, van sciencefiction naar historisch drama. In de zesde aflevering (‘Rogue’), hoogtepunt van dit seizoen voorlopig, zijn we in het Engeland van 1813, in een setting die sterk aan de serie Bridgerton doet denken. Ruby Sunday, metgezel van de Doctor, merkt het zelf ook de hele tijd supermeta op: ‘We zijn in Bridgerton terechtgekomen!’ Maar dan de bizarre Doctor Who-versie.
Op een bal (waar anders?) treffen ze de Chuldur aan, een groep aliens die als gedaanteverwisselaars bezig zijn met een kwaadaardig spelletje cosplay. De Doctor en Ruby zijn niet de enigen die onraad vermoeden: Rogue (Jonathan Groff) is een premiejager uit de verre toekomst die jacht maakt op de Chuldur. De spanningen lopen snel op, vooral als de Doctor en Rogue ontdekken dat ze voor elkaar bestemd lijken, wat dan aanstuurt op een historisch moment: de eerste queer kus in de eindeloze geschiedenis van de Doctor. De kosmos explodeert, figuurlijk dan.
Dit soort wilde ideeën ontbreekt in de meeste moderne series die zich in een universum afspelen waarvan het intellectuele eigendom streng wordt bewaakt door een bedrijf, dat met het zweet op het voorhoofd de voorkeuren van de fans probeert te raden. Doctor Who, in deze manifestatie met Russell T. Davies als showrunner, is een serie die per aflevering weer een andere afslag probeert te nemen. Dat gaat niet altijd goed. De vijfde aflevering (‘Dot and Bubble’) was iets te veel een waterige versie van een klassieke aflevering van Black Mirror (‘Nosedive’) over de gevaren van sociale media.
Maar episode 4 (‘73 Yards’) was een puntgave kleine horrorfilm waarin vooral tegenspeler Millie Gibson als Ruby Sunday kon uitblinken, als ze per ongeluk een eeuwenoude vloek in Wales oproept. De serie gaat afsluiten met een dubbele aflevering. Maar de Doctor heeft het eeuwige leven, dat heeft dit veertiende seizoen wel bewezen.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
★★★★☆
Sciencefiction
Achtdelige serie van Russell T. Davies
Met Ncuti Gatwa, Millie Gibson, Jonathan Groff
Te zien op Disney Plus
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant