Ik moet het ze nageven: zodra BBB-uithangborden Caroline van der Plas en Mona Keijzer samen in beeld verschijnen, zorgt dat toch voor een soort glimlach. Het is een gevoel van ‘toet toet, boing boing, Lientje en Mona’, en dat stemt – even los van de inhoudelijke bijdragen – gewoon ontzettend vrolijk.
Woensdagavond verschenen ze heel even samen in beeld, om in Nieuwsuur een toelichting te geven op de plannen om een heel nieuw ministerie op te tuigen voor Keijzer, beoogd minister van Wonen (en tevens aanstaand vicepremier). Zo’n nieuw ministerie kost nogal wat, terwijl het ‘extraparlementaire’ kabinet (waar vooralsnog weinig extra aan lijkt), juist fors wil bezuinigen op het ambtenarenapparaat.
De verslaggever vroeg Van der Plas of ze wist wat het eigenlijk kost, zo’n nieuw ministerie. Moest je net Caroline hebben. Die was zes maanden in onderhandeling geweest en had zich ‘niet verdiept in cijfers, of wat het kost’. Een geruststellende gedachte.
Nee, dan Keijzer, die steeds dichter bij het centrum van de macht komt. Hoe anders had het kunnen lopen? Een kleine twee jaar deed diezelfde Keijzer tenslotte nog een screentest om presentator te worden van SBS-talkshow Hlf8. Dat kwam er uiteindelijk niet van (al bleef ze wel een graag geziene gast), waarna Keijzer en haar profileringsdrang maar vluchtten naar de stal van Van der Plas.
Nog veel verrassender was het nieuws dat Reinette Klever de beoogd PVV-minister is voor Ontwikkelingshulp. Klever, een van de bestuurders van Ongehoord Nederland, uitgesproken politiek commentator bij Ongehoord nieuws én voormalig interviewer bij het Zwarte Pietenjournaal, die Reinette Klever? Jazeker, die Reinette Klever. Op dit tempo valt het nog mee dat Arnold Karskens en Jack van Gelder niet zijn gepolst om minister te worden, al durf ik inmiddels niets meer uit te sluiten. Hoe dan ook: kabinet-Ongehoord Hlf8 is een feit. Wat een tijden.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Waar het ene experiment nog moet beginnen, komt aan een ander merkwaardig polderexperiment donderdagavond definitief een einde. (De kans lijkt me klein dat we een van de vele, vele presentatoren van Op1 gaan terugzien als minister, staatssecretaris of vicepremier.) Over dat experiment en dat einde is al veel geschreven, meestal (terecht) negatief.
Kunnen we dan echt niets goeds zeggen over de gestorvene? Nu ja, laat ik Op1 dit nageven: in zekere zin was die wonderlijke, frustrerende, vaak oersaaie puinhoop van een talkshow óók een product van inmiddels vervlogen tijden, als een krampachtig compromis tussen omroepen van allerlei uiteenlopende kleuren, waardoor al te veel profileringsdrang (zeker in eerste instantie) werd afgeremd, en in ieder geval heel even werd gemikt op een vorm van pluriformiteit.
Zo’n gebrek aan profilering bleek, zeker in Hilversum, niet lang houdbaar. Maar volg een ochtendje de banencarrousel in Den Haag en je gaat zo’n veilig, saai compromis nog missen ook.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant