Niña Weijers schrijft deze week in haar column in De Groene Amsterdammer: ‘Het lukt me niet, en wie lukt dat in een tijd als deze wel, om niet in alles een metafoor te zien voor hoe de wereld, en Nederland in die wereld, eraan toe is.’
Geef zo’n metafoor ’s een naam. Noem die: JvG.
Jack van Gelder zit dezer dagen geregeld in een tent in Zeist. Vanaf daar laat hij in het SBS-programma De Oranjezomer zijn licht schijnen op het voetbal en de wereld. Soms raakt hij danig geëmotioneerd. Daar blikt hij bij een volgende gelegenheid dan begripvol op terug.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Jack van Gelder is de zomer-Johan Derksen. Ook hij raakt niet uitgepraat over zijn redeloze hekel aan specifieke politici die toevallig allemaal niet-rechts zijn, en over zijn eigen commentaren. Het gepraat in de talkshows waar van voetbal en politiek een vreemdsoortige smoothie wordt gebrouwen, wordt door ruim een miljoen kijkers beluisterd en heeft zodoende waarde. Weliswaar een waarde die volledig de macht van het getal betreft, want de inhoud bestaat uit steeds dezelfde, muffe lucht die elke dag in de ballon wordt geblazen, maar toch. Het enige nieuws is commentaar op het nieuws. Dat commentaar wordt dagelijks door een Jackvormige mal geperst. Resultaat: een programma dat volledig uit vorm bestaat. Abstracte kunst.
Vorige week vertelde Van Gelder naar welke partij zijn stem was gegaan. Eerst wilde hij het niet zeggen. Dat bleek een grapje. Hij wilde het wél zeggen. Heel graag juist. Hij had ‘gewoon PVV gestemd, absoluut’. Hij knikte erbij, een vastberaden verzetsstrijdersknik. Drie zinnen later: ‘Ik haat iedere vorm van discriminatie en racisme en ik hoop dat hij (Wilders, red.) dat ook doet.’
De kans bestaat dat het een act is. Dat hij heus wel snapt dat je niet zomaar het een kunt zeggen en het ander kunt doen. Dat hij zichzelf per ongeluk heeft opgesloten in een sketch waarin hij willekeurige dingen achter elkaar zegt, bij wijze van absurdistisch theater. Maar het is niet uitgesloten dat het echt is. Dat Van Gelder werkelijk niet begrijpt waarom je tijdens een onbeperkte-spareribs-sessie niet met volle mond kunt roepen dat je vegetariër bent.
Sinds ik die mogelijkheid overweeg, zie ik overal JvG’s. JvG 1: de woensdagkrant meldde dat de Luchtverkeersleiding Nederland lang volhield dat er dringend onderhoud aan enkele Schipholbanen moest worden gepleegd, maar dat dat geen extra hinder met zich zou meebrengen. In werkelijkheid bleek er wel extra hinder, en was dat onderhoud ook niet zo superdringend.
JvG 2: Ronald Koeman lobbyde eindeloos voor EK-selecties van 26 spelers. Minder was gekkenwerk. Toen er deze week twee Oranjespelers geblesseerd afvielen, vond hij 25 opeens ook wel genoeg.
3: Macron benadrukte dat het belangrijk was de uitslag van de Europese verkiezingen niet nationaal te maken. De uitslag kwam, en Macron maakte het nationaal.
Je kunt zeggen: het een is een leugen in de wetenschap dat Schiphol in Nederland altijd wint, het ander kan voortschrijdend inzicht betekenen, of een daad van (wan)hoop. Maar wat al die nieuwsfeiten met elkaar delen, is een ogenschijnlijke ontkenning van het bestaan van een context. Elke uitspraak, elke daad staat op zichzelf, er zijn slechts wat losse momenten zonder verband. Die algehele JvG’isering is een verwarrende, maar tegelijk hoopvolle ontwikkeling. Denk aan pak ’m beet Gidi Markuszower, genoemd als vicepremier. Als hij in zijn ministerschap exact het tegenovergestelde gaat doen van alles wat hij ooit heeft beweerd, zou het allemaal nog best kunnen meevallen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant